เถี่ยหู่มาถึงตอนบ่ายของวันถัดมา
ช้าไปสามชั่วโมง แต่ครูฝึกเสิ่นก็ยังรับเขาไว้
“ผลงานของนายตลอดสองวันแรกดีมาก ช่วงทางสุดท้าย นายเลือกอ้อม ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง แม้จะช้าไปบ้าง แต่ก็กลับมาได้อย่างปลอดภัย” ครูฝึกเสิ่นปิดสมุดบันทึก “เขี้ยวมังกรต้องการคนที่ทำภารกิจสำเร็จ ไม่ใช่คนที่วิ่งเร็วที่สุด”
เถี่ยหู่ยืนอยู่ตรงนั้น เนื้อตัวเปื้อนโคลน ริมฝีปากแห้งแตก แต่ดวงตากลับเป็นประกายจนน่าตกใจ
“ขอบคุณครับครูฝึก”
สุดท้าย ในบรรดาคนทั้ง 22 คน มีเพียง 5 คนที่ผ่านการคัดเลือก
เจียงเลี่ย เถี่ยหู่ เมิ่งหู่ โหวจื่อ และซุนเหวิน
ซุนเหวินกลับมาถึงในวินาทีสุดท้าย เขาช้ากว่าเถี่ยหู่สิบกว่านาที เนื้อตัวเปียกโชก ราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ แต่ธงจากจุดหมายทั้งสามจุดของเขายังอยู่ครบ ไม่มีขาดแม้แต่ผืนเดียว
“เสมียน” เจียงเลี่ยมองเขาพลางยิ้ม “ตกลงนายเป็นใครกันแน่?”
ซุนเหวินดันแว่นที่เอียงอยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะยิ้มเช่นกัน
“เสมียนที่ต่อยตีเป็น”
ทั้งห้าคนยืนเรียงแถว ครูฝึกเสิ่นยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา
“ตั้งแต่วันนี้ไป พวกนายคือคนของเขี้ยวมังกร แต่ฉันมีสามเรื่องที่ต้องบอกให้รู้”
เขาชูนิ้วแรกขึ้น
“ข้อแรก เวลาอยู่ข้างนอก ห้ามพูดว่าตัวเองเป็นคนของเขี้ยวมังกร ไม่ว่าจะกับพ่อแม่ เพื่อน หรือใครก็ตาม พวกนายเป็นแค่ทหารธรรมดา นี่คือวินัย และเป็นการปกป้องพวกนายด้วย”
นิ้วที่สอง
“ข้อสอง เขี้ยวมังกรไม่มีฐานที่ตั้งถาวร พวกนายจะถูกส่งไปฝึกตามสถานที่ต่าง ๆ และทำภารกิจที่แตกต่างกันไป ทุกภารกิจเป็นงานชั่วคราว คนที่วันนี้ยังรู้จักกัน พรุ่งนี้อาจต้องแยกจากกันอีกครั้ง กว่าจะได้เจอกันใหม่อาจต้องรอสามปี หรืออาจไม่มีโอกาสได้พบกันอีกเลย”
นิ้วที่สาม
“ข้อสาม เขี้ยวมังกรไม่มีทางให้ถอย พอเซ็นชื่อแล้วก็ไม่มีทางกลับตัว มีแค่ทำต่อไปจนทำไม่ไหว หรือไม่ก็ตาย ไม่มีทางเลือกที่สาม”
ทั้งห้าคนขานรับพร้อมกัน “เข้าใจแล้ว!”
ครูฝึกเสิ่นพยักหน้า
“เก็บของ พรุ่งนี้ออกเดินทาง ครูฝึกของพวกนายกำลังรออยู่”
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทั้งห้าคนถูกพาขึ้นเครื่องบินลำเลียงทหาร