เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเลี่ยจัดการให้เถี่ยหู่กับเมิ่งหู่อยู่บนเขา ส่วนตัวเองขึ้นรถไปยังเมืองเอกของมณฑล
เขาสวมชุดลำลอง ไม่ได้ใส่เครื่องแบบทหาร เฉินจิ่วซานเคยกำชับว่า อยู่ข้างนอกอย่าโอ้อวดให้มาก จะได้ไม่หาเรื่องใส่ตัว
เมืองเอกของมณฑลใหญ่กว่าเมืองเล็กมาก ทั้งตึกสูง รถที่สัญจรขวักไขว่ และฝูงชน เสียงแตรกับเสียงพูดคุยอื้ออึงดังเต็มสองหู เจียงเลี่ยลงจากรถโดยสารทางไกล ถามทางคนสองคนกว่าจะหาอาคารกรมตำรวจมณฑลพบ
อาคารกรมตำรวจมณฑลสีเทาหม่น หน้าประตูมีตำรวจติดอาวุธยืนเฝ้าอยู่ เจียงเลี่ยเดินเข้าไปแล้วแจ้งชื่อ
“ผมมาหาโจวเจิ้ง จากหน่วยสืบสวนอาชญากรรมของกรมตำรวจมณฑลครับ”
ตำรวจติดอาวุธโทรศัพท์ขึ้นไป ไม่นานนัก ซูเสี่ยวก็วิ่งออกมาจากด้านใน
เธอสวมเครื่องแบบตำรวจ มัดผมหางม้า ใบหน้ามีเหงื่อซึม ดูเหมือนเพิ่งจัดการธุระบางอย่างเสร็จ
พอเห็นเจียงเลี่ย เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“มาทำไมเหรอ?”
“ลาพักกลับบ้าน เลยแวะมาหาเธอ”
ซูเสี่ยวกอดอก หรี่ตาลง “มาหาฉัน?”
“ใช่ อาจารย์บอกว่าเธอแวะไปส่งยาให้เขาบ่อย ๆ ผมเลยมาขอบคุณ”
สีหน้าของซูเสี่ยวผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“เข้ามาสิ ลุงโจวอยู่ชั้นบน”
เจียงเลี่ยเดินตามเธอเข้าไปในอาคาร
ทางเดินยาวเหยียด สองข้างเป็นห้องทำงานเรียงราย ตำรวจเดินเข้าออกกันขวักไขว่ ทั้งคนโทรศัพท์ คนอ่านสำนวน คนดื่มชาและคุยกัน มีสารพัดแบบ
ซูเสี่ยวพาเขาขึ้นไปชั้นสาม แล้วเคาะประตูห้องทำงานห้องหนึ่ง
“เข้ามา”