วันที่เจียงเลี่ยกลับมาถึงหินลับมีด พอดีกับที่มีการฝึกซ้อมรบกลางคืน
เขาไม่แม้แต่จะแวะเข้าหอพัก โยนกระเป๋าไว้หน้าประตู รับอุปกรณ์แล้วลงสนามทันที ชิวหานยืนอยู่บนหอควบคุม เห็นเขาวิ่งเข้ามาก็ไม่พูดอะไร เพียงโยนปืนให้กระบอกหนึ่ง
“นายอยู่ฝ่ายน้ำเงิน ไปเขตสาม”
เจียงเลี่ยรับปืนมาตรวจซองกระสุน ก่อนหมุนตัววิ่งออกไป
เขตสามเป็นพื้นที่ภูเขา ป่าทึบ หินเยอะ และลาดชัน สถานการณ์จำลองของการฝึกคือ หน่วยเล็กฝ่ายน้ำเงินถูกล้อม ต้องฝ่าวงล้อมออกไปพร้อมส่งข่าว ฝ่ายแดงมีสองหน่วยกำลังค้นหา
ทันทีที่เจียงเลี่ยวิ่งเข้าไปในป่า ร่างกายก็ราวกับมีกระแสไฟแล่นผ่าน
เขาออกไปข้างนอกเจ็ดวัน กินดีนอนดีทุกวัน แต่กลับรู้สึกว่าขาดอะไรบางอย่างไป ตอนนี้ถึงเข้าใจแล้วว่า สิ่งนั้นคือกลิ่นดินปนควันดินปืน
เจียงเลี่ยวิ่งอยู่ในป่าราวสิบนาที เสียงของชิวหานก็ดังมาจากหูฟัง “เจียงเลี่ย นายอยู่คนเดียว สมาชิกฝ่ายน้ำเงินที่เหลือ ‘ตาย’ ไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว”
เจียงเลี่ยชะงักไปเล็กน้อย
“เหลือผมคนเดียวเหรอ?”
“ใช่ นายเหลือเวลาอีกยี่สิบนาที ส่งข่าวไปยังเขตสี่ได้ ฝ่ายน้ำเงินก็ชนะ”
เจียงเลี่ยปรับวิทยุเป็นโหมดเงียบ แล้วเร่งฝีเท้า
คนเดียวปะทะสองหน่วย
เขารู้ว่าฝ่ายแดงต้องตั้งด่านไว้ตามทางแยกสำคัญหลายจุด ป่านี้เขาคุ้นเคยจนหลับตาก็ยังเดินได้ แต่เพราะคุ้นเกินไป ฝ่ายแดงจึงต้องคาดเดาเส้นทางของเขาไว้แล้วแน่ ๆ
เขาไม่ได้ใช้เส้นทางปกติ
เขาอ้อมไปยังหน้าผาทางเหนือของป่า
เขาเคยปีนหน้าผาแห่งนี้มานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งกลางวันและกลางคืน หลับตาก็ยังคลำหาจุดวางเท้าแต่ละจุดได้ หน้าผาสูงชัน ฝ่ายแดงคิดว่าคงไม่มีใครปีนขึ้นมาทางนี้ จึงไม่ได้วางกำลังป้องกัน