ลาพักเยี่ยมบ้านได้รับอนุมัติเป็นเวลา 7 วัน
เจียงเลี่ยพาเถี่ยหู่กับเมิ่งหู่ออกเดินทางจากฐานหินลับมีด พวกเขานั่งรถทหารไปถึงตัวอำเภอก่อน จากนั้นต่อรถทางไกลไปยังตำบล แล้วขึ้นรถแทรกเตอร์บรรทุกถ่านหินกลับหมู่บ้านเขาพิง
รถแทรกเตอร์กระแทกไปมาตามถนนดินจนแทบกระดูกหัก เถี่ยหู่นั่งอยู่บนกองถ่าน ก้นเจ็บระบมเพราะถูกก้อนถ่านทิ่ม เขาบ่นพึมพำว่า “ถนนบนเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของพวกนาย ขรุขระยิ่งกว่าทะเลทรายโกบีทางตะวันตกเฉียงเหนืออีก”
“พอใจเถอะ” เจียงเลี่ยพิงกระบะรถ หลับตาหรี่ลง “สมัยที่ฉันออกจากหมู่บ้าน ฉันเดินมาเองทั้งทาง”
เมิ่งหู่พูดเสียงอู้อี้อยู่ข้าง ๆ “มิน่าล่ะ นายถึงฟิตขนาดนี้ นั่งกระแทกแบบนี้ทุกวัน กระดูกคงแข็งไปหมดแล้ว”
เจียงเลี่ยหัวเราะ
รถแทรกเตอร์จอดตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน ทั้งสามกระโดดลงจากรถแล้วปัดฝุ่นถ่านหินบนตัว
ต้นไหวใหญ่ตรงปากหมู่บ้านยังอยู่เหมือนเดิม แถมลำต้นยังใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อสามปีก่อนอีกหนึ่งรอบ ใต้ต้นไม้มีชายชราหลายคนนั่งอาบแดดอยู่บนแท่นหิน พอเห็นเจียงเลี่ยก็ชะงักไปนาน
“นี่...ใช่ไอ้หนุ่มบ้านตระกูลเจียงหรือเปล่า?”
“เจียงเลี่ย! กลับมาจากเป็นทหารแล้วเหรอ!”
“โอ้โห ตัวล่ำขึ้นอีกแล้ว! แขนใหญ่กว่าขาวัวที่บ้านฉันอีก!”
เจียงเลี่ยยิ้มทักทุกคน “คุณปู่จาง อา(ลี่) คุณป้าหวัง ผมกลับมาแล้วครับ”
“กลับมาก็ดีแล้ว! อาจารย์ของเธอพูดถึงเธอทุกวันเลย!”
เจียงเลี่ยรู้สึกอบอุ่นในใจ
ทั้งสามเดินไปตามถนนดิน มุ่งหน้าไปยังหลังเขา พอผ่านบ้านของแม่ม่ายหลี่ เจียงเลี่ยก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งเลือกผักอยู่ในลานบ้าน เธออายุราว 18-19 ปี มัดผมหางม้า ผิวขาวสะอาด หน้าตาสะสวย
เธอคือเสี่ยวฮวานั่นเอง
เสี่ยวฮวาเงยหน้าขึ้นมาเห็นเขา แล้วชะงักไปเล็กน้อย
“พี่เจียงเลี่ย?”
“เสี่ยวฮวา” เจียงเลี่ยยืนอยู่ตรงประตูรั้ว ยิ้มให้ “โตเป็นสาวแล้วนะ”
เสี่ยวฮวาลุกขึ้น ปัดเศษใบผักบนตัว ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย
“พี่เจียงเลี่ย ไม่ได้กลับมาหลายปีแล้วนะคะ”
“ใช่ งานในกองทัพยุ่งน่ะ”
“คุณย่าพูดถึงพี่อยู่บ่อย ๆ” เสี่ยวฮวาบอก “บอกว่าเมื่อก่อนพี่ชอบเอาขนมมาให้”
เจียงเลี่ยเกาท้ายทอย “เรื่องสมัยเด็กน่ะ”