เหลือเวลาอีก 4 เดือนกว่าจะถึงวันตรวจร่างกายเพื่อเข้ารับราชการทหาร เจียงเลี่ยเริ่มเตรียมตัวขั้นสุดท้ายกับเฉินจิ่วซาน
ไม่ใช่การฝึก สิ่งที่ควรฝึก ตลอด 7 ปีที่ผ่านมาเขาฝึกมามากพอแล้ว
เฉินจิ่วซานสอนเขาว่าจะรับมือกับผู้คนอย่างไร จะซ่อนความสามารถไว้ในกองทัพอย่างไร และจะเอาชีวิตรอดในช่วงเวลาคับขันได้อย่างไร
“พอเข้ากองร้อยทหารใหม่ อย่าทำตัวอวดเก่ง” เฉินจิ่วซานพูด “ยิ่งแสดงฝีมือมาก ก็ยิ่งถูกคนจับตามองง่าย ของที่นายมี ถ้าไม่ถึงคราวเป็นคราย อย่าเอาออกมาใช้”
“ผมรู้” เจียงเลี่ยตอบ “แกล้งทำตัวไม่เอาไหน ผมถนัด”
“นั่นไม่เรียกว่าแกล้งทำตัวไม่เอาไหน เรียกว่าปากเสียต่างหาก” เฉินจิ่วซานไม่แม้แต่จะเงยหน้า “เข้ากองทัพแล้วต้องสุภาพกับหัวหน้าหมู่ กับทหารเก่าก็ต้องสุภาพ ยิ่งกับคนครัวยิ่งต้องสุภาพ”
“ทำไมต้องสุภาพกับคนครัวด้วยล่ะ?”
“คนครัวตักข้าวให้ ถ้ามือสั่นนิดเดียว นายก็ได้กินไม่อิ่มไปทั้งเดือน”
เจียงเลี่ยหัวเราะ “อาจารย์ เรื่องนี้อาจารย์ก็รู้ด้วยเหรอ”
“พูดเหลวไหล ฉันเป็นทหารมากี่ปีแล้ว”
4 เดือนต่อมา การเกณฑ์ทหารก็เริ่มขึ้น
เจียงเลี่ยไปสมัครที่หน่วยงานทหารของตำบล
วันตรวจร่างกาย เขาตื่นตั้งแต่ตี 5 สระผม โกนหนวด แล้วสวมชุดใหม่ที่เฉินจิ่วซานซื้อให้ เป็นเสื้อแจ็กเก็ตสีน้ำเงินเข้ม กางเกงสีดำ และรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่
ซูเสี่ยวอุตส่าห์เดินทางกลับมาจากเมืองหลวงของมณฑลโดยเฉพาะ
“ทำไมสีหน้าแย่ขนาดนี้?” พอเห็นหน้า เธอก็ขมวดคิ้วทันที
“เมื่อคืนหลับไม่ค่อยลง” เจียงเลี่ยตอบ “มัวแต่คิดอะไรเพลิน”
“คิดเรื่องอะไร?”
“คิดถึงแม่ คิดถึงอาจารย์ คิดถึงอนาคต” เจียงเลี่ยยิ้มน้อย ๆ “คุณตำรวจซู คุณว่าถ้าผมเข้ากองทัพแล้ว จะคิดถึงบ้านไหม?”