เรื่องช่วยคน เจียงเลี่ยตั้งใจจะปล่อยให้ผ่านไปแล้ว
แต่กองร้อยทหารใหม่แห่งนี้เล็กนิดเดียว เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ไม่ถึงครึ่งวันก็รู้กันทั้งกองร้อย
“เจียงเลี่ย นายไม่เบาเลยนี่ รู้จักการช่วยฟื้นคืนชีพด้วยการกดหน้าอกด้วย!”
“ฉันได้ยินหลิวเสี่ยวเล่อบอกว่า ถ้าไม่ได้นายช่วย ตอนนี้เขาคงนอนอยู่ในห้องเก็บศพของโรงพยาบาลแล้ว”
“ฝึกยังไงน่ะ? สอนกันบ้างสิ”
เจียงเลี่ยยิ้ม “แถวบ้านฉันอยู่บนเขา หน้าร้อนเด็ก ๆ ชอบลงไปเล่นน้ำในแม่น้ำ มีคนจมน้ำอยู่บ่อย ๆ เห็นบ่อยเข้าก็เลยทำเป็น”
เขาพูดแบบนี้กับทุกคน จนฟังดูเหมือนเรื่องจริง
จ่าหมวดเมิ่งเชื่อ เพื่อนทหารก็เชื่อ
แต่ผู้กองหลี่ไม่เชื่อ
วันนั้นในกองบัญชาการกองร้อย เขาก็เริ่มสงสัยแล้ว พอสืบดูภายหลังถึงพบว่าเจ้าเด็กเจียงเลี่ยนี่ ตั้งแต่วันเข้ากองทัพก็มีอะไรแปลก ๆ อยู่ทุกเรื่อง
ท่าทางยุทธวิธีที่คนอื่นฝึกสิบรอบยังทำไม่ได้ เขาดูแค่รอบเดียวก็ทำได้แล้ว ตอนซ้อมยิง คนอื่นยิงพลาดเป้าเป็นเรื่องปกติ ส่วนเขามักบอกว่าเล็งไม่แม่น แต่กระสุนกลับตกเฉียดขอบเป้าทุกครั้ง ไม่เคยพลาดออกนอกเป้าเลย
ที่แปลกที่สุดคือสมรรถภาพร่างกาย
คนอื่นวิ่งห้ากิโลเมตรก็หอบเหมือนสูบลม เขากลับไม่หน้าแดงไม่หอบ แถมยังคอยปะปนอยู่กลางกลุ่ม ไม่โดดเด่นจนใครสังเกตเห็น
เจ้าเด็กนี่กำลังเสแสร้ง
ผู้กองหลี่ทำงานมาสิบกว่าปี ฝึกทหารใหม่มามากกว่าเกลือที่เจียงเลี่ยเคยกินเสียอีก มองแวบเดียวก็รู้ว่าเจียงเลี่ยมีฝีมือซ่อนอยู่
แต่เขาไม่ได้พูดออกมา
เพราะกำลังรออยู่
กองร้อยทหารใหม่ก็เหมือนตะแกรง ไม่ว่าเป็นหินหรือทราย ไม่นานก็ต้องร่อนออกมาให้เห็นเอง
และแล้วไม่กี่วันต่อมา ก็มีตัวป่วนคนหนึ่งมาหาเจียงเลี่ย
ชายคนนั้นชื่อจ้าวต้าหย่ง มาจากซานตง สูง 185 เซนติเมตร หนัก 95 กิโลกรัม เดิมเป็นนักบาสเกตบอล แต่ภายหลังเข่าบาดเจ็บ จึงไม่ได้เล่นอาชีพ สุดท้ายเลยมาเป็นทหาร
ในกองร้อยทหารใหม่ ถ้าวัดกันที่รูปร่าง ไม่มีใครกล้าไปหาเรื่องเขา
เจียงเลี่ยเองก็ไม่เคยหาเรื่องเขา