เจียงเลี่ยนั่งยองอยู่หน้ากล่อง อยู่นานก็ไม่พูดอะไร
ชุดลายพรางเก่าถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย ตราหน่วยตรงอกที่ปักคำว่า “เขี้ยวมังกร” เริ่มรุ่ย สีเขียวเข้มซีดจางจนกลายเป็นเขียวหม่น คราบเลือดบนหมวกทหารดำคล้ำ ราวกับสนิมที่ไม่มีวันเช็ดออก
เฉินจิ่วซานนั่งสูบบุหรี่อยู่บนขั้นบันได สายตาทอดข้ามศีรษะเจียงเลี่ยไปยังแนวสันเขาไกลลิบ
“อาจารย์ครับ เขี้ยวมังกรเป็นหน่วยอะไร?” ในที่สุดเจียงเลี่ยก็ถาม
“หน่วยที่ไม่มีอยู่ในเอกสารสาธารณะใด ๆ” เฉินจิ่วซานพ่นควันออกมา “ตอนมีคนมากที่สุดก็มีแค่สามสิบกว่าคน แต่ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่คัดเลือกมาจากทั้งกองทัพ ภารกิจที่ทำมีแต่ภารกิจเสี่ยงตาย”
“แล้วอาจารย์เข้าไปได้ยังไงครับ?”
“ผ่านการคัดเลือก ฉันถูกเลือกมาจากหน่วยลาดตระเวนชายแดน ตอนนั้นเพิ่งอายุยี่สิบ คิดว่าตัวเองเก่งที่สุดในโลก พอเข้าเขี้ยวมังกรได้แค่อาทิตย์เดียวก็โดนซ้อมจนเสียหลัก”
เจียงเลี่ยเงยหน้ามองเขา
“อาจารย์ก็โดนคนซ้อมด้วยเหรอครับ?”
“โดนสิ” เฉินจิ่วซานยิ้ม “พอเข้าไปในหน่วยนั้น ทุกคนก็เป็นทหารใหม่ทั้งนั้น ไม่ว่าเมื่อก่อนจะเก่งแค่ไหน ถ้าไม่ผ่านเกณฑ์ก็ไสหัวไป ตอนฉันเพิ่งเข้าไป เกือบโดนไล่ออกด้วยซ้ำ”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะครับ?”
“หลังจากนั้นก็กัดฟันทนมาได้ ทนอยู่สามปีจนได้เป็นหัวหน้าหน่วย”
เจียงเลี่ยหยิบหมวกทหารขึ้นมา พลิกดูไปมา
“เลือดบนหมวกนี่...”
“ของเพื่อนร่วมรบ” น้ำเสียงเฉินจิ่วซานต่ำลง “พวกเดียวกันทั้งหมวด สุดท้ายมีแค่ฉันที่รอดกลับมา หมวกใบนี้เป็นของเสี่ยวซานตง ตอนเขาตาย เขาล้มอยู่ข้าง ๆ ฉัน ฉันบอกเขาว่า พี่น้อง ฉันจะเก็บหมวกไว้ให้ รบเสร็จแล้วจะเอากลับไปคืนให้”
“เอากลับไปคืนแล้วหรือยังครับ?”