ห้องครัวในเรือนใหญ่ของตระกูลเจียงไม่เคยครึกครื้นขนาดนี้มาก่อน
คุณปู่ให้แม่บ้านทำอาหารเต็มโต๊ะ ทั้งหมูตุ๋นซีอิ๊ว ปลาราดเปรี้ยวหวาน ลูกชิ้นสี่มงคล และไก่ตุ๋นเห็ด มีทั้งเนื้อสัตว์และผัก วางเรียงเต็มโต๊ะกลมไม้แบบเก่า
เจียงเลี่ยนั่งอยู่ข้างโต๊ะ มองอาหารตรงหน้าแล้วอดอึ้งไม่ได้
ตลอด 7 ปีที่อยู่หมู่บ้านเขาพิง เขากินแต่ผักกาดขาวต้มวุ้นเส้น ส่วนอีก 3 ปีในกองทัพก็มีแต่ข้าวจากหม้อใหญ่ในโรงอาหาร อาหารมากมายขนาดนี้ เขาเคยเห็นแค่ไกล ๆ ตอนยังเด็ก เวลาไปตลาดนัด
“อย่ามัวแต่มอง ลงมือกินสิ” คุณปู่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ตบตะเกียบลงบนโต๊ะ “อยู่บ้านตัวเอง ไม่ต้องเกรงใจ”
เจียงเลี่ยหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบหมูตุ๋นซีอิ๊วชิ้นหนึ่ง
มันนุ่มละลายในปาก ทั้งมันแต่ไม่เลี่ยน
“อร่อยครับ” เขาพูด
“ก็แหงสิ” คุณปู่ฮึดฮัด “พ่อครัวอยู่กับฉันมาตั้ง 30 ปีแล้ว”
เจียงเหิงนั่งอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ กินอย่างเชื่องช้า กระเพาะของเขาถูกขังจนเสียไปหมดแล้ว กินอาหารมัน ๆ ไม่ค่อยได้ แต่ทุกคำเขาเคี้ยวอย่างตั้งใจ
“พ่อ กินด้วยสิครับ” เจียงเลี่ยคีบเนื้อปลาให้เขาชิ้นหนึ่ง
เจียงเหิงมองปลาในชามแล้วยิ้มบาง ๆ
“แกเหมือนแม่เลย ชอบคีบอาหารให้คนอื่น”
“แม่ผมก็เป็นแบบนี้เหรอครับ?”
“ใช่ ตอนนั้นที่โรงอาหารในกองทัพ แม่แกชอบคีบเนื้อให้ฉัน บอกว่าตัวเองไม่ชอบกิน” เจียงเหิงว่า “ทีหลังฉันถึงรู้ว่าแม่แกเสียดาย ไม่อยากกินเอง”
คุณปู่วางตะเกียบลง แล้วยกจอกเหล้าขึ้น
“พอเถอะ วันนี้เป็นวันดี ไม่ต้องพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องกันแล้ว” เขายกจอกขึ้น “มา เหล้าสำหรับสามคน ฉันเก็บไว้ยี่สิบกว่าปีแล้ว”
เจียงเลี่ยยกจอกขึ้น เจียงเหิงก็ยกตาม
“จอกแรก” คุณปู่พูด “คารวะเจียงเหมย”
มือของเจียงเลี่ยชะงักไปเล็กน้อย
“เธอไม่ได้อยู่รอจนถึงวันนี้” คุณปู่มองเหล้าในจอก “แต่เธอเลี้ยงลูกชายได้ดี จอกนี้ดื่มแทนเธอ”
ทั้งสามดื่มรวดเดียวหมดจอก
“จอกที่สอง” คุณปู่รินเหล้าจนเต็มอีกครั้ง “คารวะเจียงไห่ เจ้านั่นตายไปทั้งที่ยังไม่มีแฟนด้วยซ้ำ จอกนี้ให้เขา”