จอมป่วนราชันนักรบในเมือง

ตอนที่ 57 ราชันนักเลงผู้พิทักษ์เมือง

8 นาที· 1.9K คำ

สถานที่คุมขังเจียงเหิงอยู่ในหุบเขาแถบชานเมืองด้านตะวันตกของเมืองหลวง ซึ่งห่างไกลผู้คนที่สุด

รถขับไปได้แค่เชิงเขา ส่วนทางที่เหลือต้องเดินเท้า

คนที่นำทางเป็นชายวัยกลางคน สวมชุดลำลองและพูดน้อย เขาแค่บอกว่า “ตามผมมา” จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก เจียงเลี่ย เหยียนหลัว และเถี่ยหู่เดินตามหลังไป ส่วนเมิ่งหู่ โหวจื่อ และซุนเหวินรอรับอยู่ตีนเขา

พวกเขาเดินไปตามทางเขาเกือบ 40 นาที ผ่านป้อมตรวจการณ์สามแห่ง ซึ่งทุกแห่งมีคนคอยตรวจเอกสาร ที่ป้อมสุดท้ายตรวจเข้มเป็นพิเศษ ถึงกับหยิบมีดฟืนที่เหน็บไว้ด้านหลังเอวของเจียงเลี่ยออกมาพิจารณาอยู่นาน

“ของชิ้นนี้เอาเข้าไปไม่ได้” คนที่ป้อมตรวจการณ์บอก

“อาจารย์ให้ผมมา” เจียงเลี่ยตอบ “ยืมมา ต้องเอาไปคืน”

ชายคนนั้นตรวจเอกสาร แล้วมองหน้าเจียงเลี่ย สุดท้ายก็คืนมีดฟืนให้เขา

“เข้าไปได้ อย่าก่อเรื่องล่ะ”

พอผ่านป้อมสุดท้ายไป อาคารกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตรงหน้า

อาคารสีเทาสูงแค่สองสามชั้น ล้อมรอบลานสี่เหลี่ยมจัตุรัสไว้ กลางลานมีต้นไม้ใหญ่แห้งตาย กิ่งก้านชูขึ้นสู่ท้องฟ้าสีเทาขาว อาคารเก่ามาก สีบนกรอบหน้าต่างลอกหมดแล้ว แต่ได้รับการดูแลอย่างสะอาดเรียบร้อย ไม่มีคนว่างงานอยู่ในลานสักคน เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านช่องระหว่างอาคาร

คนที่นำทางพาพวกเขาไปหยุดหน้าห้องหนึ่งบนชั้นล่าง

“เขาอยู่ข้างใน พวกคุณมีเวลา 30 นาที”

เจียงเลี่ยยืนอยู่หน้าประตู มือจับลูกบิดไว้ แต่ไม่ขยับ

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าประตูบานนี้หนักเหลือเกิน

กว่า 20 ปี

คนที่แม่รอคอยมาตลอดชีวิต อยู่หลังประตูบานนี้เอง

“พี่เลี่ย” เถี่ยหู่เรียกเบา ๆ จากด้านหลัง

เจียงเลี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนผลักประตูเข้าไป

ห้องไม่ใหญ่ มีเตียงเดี่ยวหนึ่งเตียง โต๊ะหนึ่งตัว และเก้าอี้หนึ่งตัว บนโต๊ะวางหนังสือไว้หลายเล่ม กระบอกเคลือบหนึ่งใบ และโคมไฟตั้งโต๊ะแบบเก่าอีกหนึ่งดวง

มีคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างหน้าต่าง

เขาสวมเสื้อเชิ้ตเก่าซีดจนขาว ขอบแขนเสื้อสึกกร่อน ผมขาวทั้งศีรษะและตัดสั้น รูปร่างผอมบาง หลังงองุ้มเล็กน้อย ริ้วรอยบนใบหน้าลึก ตั้งแต่หางตาลากยาวไปถึงมุมปาก ทว่าเขานั่งหลังตรง เอวตั้งผึ่งผาย ราวกับปืนเก่าที่ผ่านกาลเวลามายาวนาน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป