ตอนเจียงเลี่ยมาถึงตัวอำเภอ ท้องฟ้าก็ครึ้มจัด
ลมพัดมาจากทางเหนือ หอบเกล็ดหิมะมาด้วยจนปะทะใบหน้าเจ็บแปลบ เขาตั้งปกเสื้อขึ้น แล้วยืนรอซูเสี่ยวอยู่หน้าสถานีรถโดยสารทางไกล
นัดกันไว้ตอนบ่ายสอง
เลยสองโมงมาห้านาที ซูเสี่ยวก็วิ่งมาจากหัวมุมถนน เธอสวมเสื้อขนเป็ดสีเทาเข้ม มัดผมหางม้าสูง ลมหายใจกลายเป็นไอขาว
“รถติดน่ะ” เธอหยุดตรงหน้าเขา หอบหายใจสองครั้ง “รอนานหรือยัง?”
“เพิ่งมาถึง”
“โกหก” ซูเสี่ยวเหลือบมองเขา “รองเท้ามีหิมะเต็มเลย อย่างน้อยก็ยืนรอมา 20 นาทีแล้ว”
เจียงเลี่ยก้มมองรองเท้าตัวเองแล้วหัวเราะ
“ก็ได้ ตาไวจริงนะ”
“ไปกันเถอะ ยายฉันรออยู่ที่บ้าน”
ทั้งสองเดินเคียงกันเข้าไปในตรอก
บ้านของยายซูเสี่ยวอยู่ในแฟลตเก่า เป็นบ้านสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกที่จัดเก็บสะอาดเรียบร้อย บนโต๊ะในห้องรับแขกเตรียมแป้ง ไม้คลึงแป้ง และไส้ผักกาดดองไว้เต็มกะละมังแล้ว
ยายอายุราวเจ็ดสิบกว่า ผมขาวโพลน พอยิ้มก็เห็นรอยย่นเต็มใบหน้า แต่ยังดูแข็งแรงกระฉับกระเฉง
“เจียงน้อยมาแล้ว!” ยายจับมือเขา พลางมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า “โธ่เอ๊ย ดูสดชื่นกว่าในรูปอีกนะ ล่ำขึ้นด้วย ผิวก็คล้ำขึ้น เป็นทหารลำบากไหม?”
“ไม่ลำบากครับคุณยาย ผมเอาของมาฝากนิดหน่อย”
เขายื่นถุงผ้าที่เฉินจิ่วซานให้มาให้ยาย
ยายเปิดดู ดวงตาก็เป็นประกาย
“เห็ดแห้ง! ของดีเลยนะ ได้มาจากไหนล่ะ?”
“อาจารย์ผมเก็บมาจากบนเขา ตากแห้งเก็บไว้ครับ ท่านได้ยินว่าคุณยายชอบกินเห็ด เลยให้ผมเอามาฝาก”
“อาจารย์เธอช่างมีน้ำใจจริง ๆ” ยายเก็บเห็ดไว้อย่างดี แล้วจูงเจียงเลี่ยไปทางห้องครัว “มา ๆ มาช่วยยายห่อเกี๊ยวหน่อย ซูเสี่ยวคนนี้มือไม่เอาไหน ห่อออกมาเหมือนเกี๊ยวน้ำเสียมากกว่า”