เรือนใหญ่ตระกูลเจียงตั้งอยู่บนถนนเก่าแก่สายหนึ่งในเขตชานเมืองทางตะวันตกของเมืองหลวง
ถนนไม่กว้างนัก ต้นไหวเก่าแก่สองแถวแผ่กิ่งก้านปกคลุมจนแทบไม่เห็นแสงตะวัน เบื้องหลังต้นไม้เป็นกำแพงอิฐสีเทาสูงตระหง่าน บนกำแพงขึงลวดตาข่ายไฟฟ้า มองจากด้านนอกก็ไม่ต่างจากเรือนพักหน่วยงานเก่าทั่วไป จุดเดียวที่สะดุดตาคือรถธงแดงสีดำสองคันซึ่งจอดอยู่บนลานคอนกรีตหน้าประตู ป้ายทะเบียนสั้นมาก มีตัวเลขเพียงไม่กี่ตัว
เจียงเลี่ยยืนอยู่หน้าประตู มองบานประตูสีแดงชาดที่ปิดสนิท
สีบนประตูหลุดลอกไปบ้าง เผยให้เห็นเนื้อไม้สีคล้ำด้านล่าง แต่ห่วงประตูกลับถูกขัดจนเงาวับ เห็นได้ชัดว่ามีคนดูแลทุกวัน
เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“คุณอาโจว ผมเข้าไปเอง”
โจวเจิ้งพิงรถแล้วพยักหน้า “ฉันจะรออยู่ข้างนอก”
เจียงเลี่ยเดินไปหน้าประตู ยกมือเคาะห่วงประตูสองครั้ง
“กึงกัง—กึงกัง—”
ผ่านไปสิบกว่าวินาที ประตูด้านในก็แง้มออก ชายชราคนหนึ่งโผล่หน้าออกมา อายุราวเจ็ดสิบปี สวมชุดจงซานผ้าสีเทา ผมหวีเรียบกริบ ริ้วรอยบนใบหน้าลึกเหมือนเปลือกวอลนัต
“มาหาใคร?”
“ผมมาหาคุณปู่เจียง”
“คุณเป็นใคร?”
“เจียงเลี่ย”
สีหน้าชราชะงักไปชั่วขณะ
“ลูกชายของเจียงเหมย?”
“ใช่ครับ”
ชายชราจ้องเขาอยู่สิบกว่าวินาที ก่อนจะเปิดประตูให้กว้างขึ้น
“เข้ามาสิ คุณท่านอยู่ในห้องหนังสือ”
เจียงเลี่ยก้าวข้ามธรณีประตู
ลานบ้านกว้างมาก ใหญ่กว่าที่เห็นจากด้านนอกหลายเท่า พื้นปูด้วยอิฐเขียว ระเบียงทอดคดเคี้ยวไปมา กลางลานมีต้นแปะก๊วยเก่าแก่ต้นหนึ่ง เรือนยอดแผ่ปกคลุมพื้นที่เกือบครึ่ง ใต้ชายคาแขวนกรงนกไว้หลายใบ นกปรอดในกรงกระโดดไปมา
ชายชราพาเขาผ่านประตูวงจันทร์ แล้วเดินข้ามระเบียงยาว ก่อนหยุดหน้าห้องหนังสือที่หันไปทางทิศใต้
“เข้าไปเถอะ คุณท่านรอคุณอยู่”
เจียงเลี่ยผลักประตูเข้าไป
ห้องหนังสือไม่ใหญ่ ผนังทุกด้านเต็มไปด้วยหนังสือ ตั้งแต่พื้นจรดเพดาน หน้าต่างมีโต๊ะหนังสือไม้แดงแบบเก่าตั้งอยู่ บนโต๊ะมีของเพียงสามอย่าง โทรศัพท์รุ่นเก่า ถ้วยชากระเบื้องสีขาว และกรอบรูปที่คว่ำหน้าอยู่