วันออกเดินทาง ท้องฟ้ามืดครึ้มอย่างหนัก
คนทั้งห้ารวมตัวกันที่สนามบินชั่วคราวบนเขาด้านหลังฐานทัพ ตอนเจียงเลี่ยไปถึง เหยียนหลัวมาถึงก่อนแล้ว
เหยียนหลัวยืนอยู่ใต้เครื่องบินลำเลียง ไพล่มือไว้ด้านหลัง มองกลุ่มเมฆที่อยู่ไกลออกไป เขาอายุสามสิบต้น ๆ รูปร่างสูงปานกลาง ไหล่กว้างเอวคอด สวมชุดพรางที่ไม่มีเครื่องหมายใด ๆ สีหน้าเรียบเฉย
เจียงเลี่ยเดินไปยืนข้างเขา
“หัวหน้าครับ”
เหยียนหลัวหันมามองเขาแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า ไม่พูดอะไร
สมาชิกเก่าอีกสามคนทยอยมาถึง คนหนึ่งชื่อโจวเถี่ยจู้ เป็นชาวซานตง อายุราวสี่สิบ รูปร่างกำยำ ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยลมฝน ดูเผิน ๆ เหมือนชาวไร่ชาวนา แต่แท้จริงเป็นพลวัตถุระเบิดของทีม อีกคนชื่อฉีหมิง อายุยี่สิบแปด เป็นชาวเสฉวน รูปร่างผอมสูง แววตาเย็นชา เป็นพลซุ่มยิง ส่วนอีกคนชื่อจ้าวหู่ อายุสามสิบ เป็นชาวตงเป่ย คิ้วเข้มตาโต พูดเก่ง เป็นพลสื่อสารควบตำแหน่งพลขับ
“มากันครบแล้ว” เหยียนหลัวเอ่ยเสียงทุ้ม “ขึ้นเครื่อง”
ทั้งห้าขึ้นไปในห้องโดยสาร เครื่องบินลำเลียงทะยานขึ้น ก่อนพุ่งเข้าไปในกลุ่มเมฆ
ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร
เจียงเลี่ยพิงผนังห้องโดยสาร หลับตาลง ทบทวนแผนที่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในเอกสารสรุปภารกิจระบุว่า พื้นที่ลาดตระเวนอยู่บริเวณหนึ่งของชายแดนจีน-มองโกเลีย มีพื้นที่ราว 300 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยภูเขาป่าไม้ ทุ่งหญ้า และทะเลทรายโกบี ผู้คนอาศัยอยู่เบาบาง มีเพียงจุดพักของคนเลี้ยงสัตว์ไม่กี่แห่ง
ภารกิจคือ ตรวจสอบว่ามีกองกำลังติดอาวุธจากต่างประเทศเคลื่อนไหวอยู่ในพื้นที่หรือไม่ สืบหาจำนวนคน อาวุธยุทโธปกรณ์ และรูปแบบการเคลื่อนไหว วาดแผนผังตำแหน่งค่าย แล้วถอนกำลังกลับมาอย่างปลอดภัย
“จำไว้” จู่ ๆ เหยียนหลัวก็เอ่ยขึ้น “ภารกิจครั้งนี้มีหลักการเพียงข้อเดียว”
ทุกคนหันไปมองเขา
“ห้ามปะทะ” เหยียนหลัวกล่าว “ไม่ว่าจะเห็นอะไร ก็ห้ามลงมือ พวกเราคือดวงตา ไม่ใช่กำปั้น นำข้อมูลกลับไปได้ ถึงจะถือว่าภารกิจสำเร็จ”
“รับทราบ” ทุกคนขานรับพร้อมกัน