วันที่กลับถึงหินลับมีด ฝนกำลังตกพอดี
ทั้งห้าคนกระโดดลงจากรถ ตัวเปียกโชกไปหมด เหยียนหลัวเดินนำหน้า ฝีเท้ายังคงมั่นคงไม่ต่างจากตอนออกเดินทาง เจียงเลี่ยแบกเป้สัมภาระเดินตามหลัง รองเท้าย่ำลงบนโคลนดังแฉะ ๆ
ชิวหานยืนอยู่ใต้กันสาดหน้าอาคารหอพัก คาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในปาก
“กลับมาแล้วเหรอ?”
“กลับมาแล้ว” เหยียนหลัวตอบ
“ส่งรายงานสรุปภารกิจในอีกสองชั่วโมง” ชิวหานหลีกทางให้ “ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเปียกก่อน”
เจียงเลี่ยเดินไปทางหอพัก แต่พอผ่านชิวหานก็ถูกเรียกไว้
“เจียงเลี่ย”
“ครับ”
“นายอยู่ก่อน”
อีกสี่คนเดินจากไป เจียงเลี่ยยืนอยู่ใต้กันสาด น้ำฝนไหลหยดจากเส้นผมลงมา ใบหน้าเปียกชุ่มไปหมด
“ครูฝึกชิว”
“ระหว่างปฏิบัติภารกิจ มีอะไรอยากพูดไหม?” ชิวหานถาม
เจียงเลี่ยรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร
“มีครับ” เขาตอบ “ตอนลาดตระเวน ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง นาฬิกาที่เธอสวมเหมือนกับสัญลักษณ์บนแผนที่คลังน้ำมันที่ผมเจอในถ้ำเหมืองข้างอ่างเก็บน้ำก่อนหน้านี้ทุกประการ”
ชิวหานดึงบุหรี่ออกจากปาก
“แน่ใจเหรอ?”
“แน่ใจครับ หน้าปัดสีทอง สายสีดำ สัญลักษณ์บนแผนที่วาดเป็นนาฬิกาเรือนนี้ ตอนนั้นผมนึกว่าเป็นคราบหมึก แต่พอมาคิดดูทีหลัง มันเป็นรูปทรงของนาฬิกาข้อมือ อีกทั้งสัญลักษณ์นั้นยังวาดอยู่ข้างตำแหน่งคลังน้ำมัน แสดงว่าคนวาดแผนที่เกี่ยวข้องกับคนที่สวมนาฬิกา”
ชิวหานเงียบไปครู่หนึ่ง
“ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง?”
“อายุราวสามสิบ สวมชุดฝึกสีดำ มัดผมไว้ด้านหลัง ตอนพูด คนรอบตัวให้ความเคารพเธอมาก เธอน่าจะเป็นหัวหน้า”
“คนของอสรพิษ” ชิวหานกล่าว “ที่เราคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้ไม่ผิด อสรพิษสร้างเส้นทางแทรกซึมตามชายแดน เป้าหมายคือคลังน้ำมัน”