ช่วงเตรียมตัวสามวัน เจียงเลี่ยแทบไม่ได้นอน
เขาดูภาพถ่ายดาวเทียม แผนที่ภูมิประเทศ และบันทึกการลาดตระเวนซ้ำไปซ้ำมา เส้นชั้นความสูงทุกเส้น ลำธารทุกสาย และป่าทุกผืนล้วนประทับอยู่ในสมอง นอกจากนี้ เขายังขอข้อมูลที่รู้เกี่ยวกับอสรพิษจากชิวหานมา ทั้งจำนวนคน อุปกรณ์ ยุทธวิธีที่ใช้เป็นประจำ และย่านความถี่สื่อสาร
“หน่วยของอสรพิษที่ชายแดนน่าจะมีกำลังระดับหมู่” ชิวหานยืนอยู่หน้าแผนที่ ชี้ไปยังวงกลมสีแดง “ค่ายที่นายลาดตระเวนพบก่อนหน้านี้ มีโอกาสสูงที่สุดที่จะเป็นฐานหน้า แต่ต้องระวัง พวกมันอาจมีจุดที่สองอยู่ที่อื่นด้วย การประสานกันจากสองด้านเป็นรูปแบบที่อสรพิษใช้ประจำ”
“จุดที่สองอาจอยู่ที่ไหน?”
“ยังไม่แน่ใจ” ชิวหานตอบ “ในภาพถ่ายดาวเทียม สามจุดนี้ดูน่าสงสัยทั้งหมด แต่ต้องเข้าไปลาดตระเวนในพื้นที่จริง ถึงจะยืนยันได้”
เจียงเลี่ยจ้องแผนที่ นิ้วชี้ไล่ไปมาระหว่างวงกลมสีแดงทั้งสาม
“หัวหน้าหน่วย” เขาหันไปหาเหยียนหลัว “ผมเสนอให้ไปจุดที่ผมเคยไปก่อน ถ้าค่ายนั่นยังอยู่ แสดงว่าเป็นฐานหลัก ถ้าว่างเปล่า ก็แปลว่าพวกมันย้ายไปที่อื่นแล้ว”
เหยียนหลัวพยักหน้า “ได้ แต่ผมเป็นคนสั่งการ นายรับหน้าที่นำทางกับลาดตระเวน”
“รับทราบ”
คืนก่อนออกเดินทาง เถี่ยหู่นั่งเช็ดปืนอยู่บนเตียง จู่ ๆ ก็ถามขึ้นว่า “พี่เลี่ย ภารกิจนี้ทำไมต้องไปเองด้วย?”
เจียงเลี่ยกำลังกดกระสุนลงในซองกระสุน มือไม่ได้หยุด
“เพราะแผนที่ใบนั้นผมเป็นคนเจอ”
“แค่นั้นเหรอ?”
เจียงเลี่ยครุ่นคิด ก่อนใส่ซองกระสุนอันสุดท้ายลงในเสื้อเกราะยุทธวิธี แล้วเงยหน้าขึ้น
“อีกเหตุผลคือ ผู้หญิงที่ใส่นาฬิกาทองคนนั้นมีความแค้นกับคนแซ่เจียงคนหนึ่ง”
เถี่ยหู่ไม่ได้ถามต่อ
เมิ่งหู่ที่อยู่ข้าง ๆ พูดเสียงอู้อี้ว่า “ไม่ว่าแค้นอะไรกัน กลับมาให้รอดก่อนค่อยว่ากัน”
“ใช่” เจียงเลี่ยยิ้ม “กลับมาให้รอด”
รุ่งสางวันถัดมา ทั้งห้าคนออกเดินทาง
โหวจื่ออยู่ด้านหลัง คอยประสานงานสื่อสาร เหยียนหลัวนำทาง เจียงเลี่ยอยู่ทางขวาของเขา ส่วนเถี่ยหู่กับเมิ่งหู่อยู่ด้านหลังทั้งสองฝั่ง ขบวนทั้งห้าคนเคลื่อนตัวเงียบกริบในหุบเขามืดมิด ราวกับเคียวเล่มหนึ่ง