ก่อนออกเดินทาง ครูฝึกเสิ่นเรียกทั้งสี่คนมาที่หน้าแผนที่
“เส้นทางนี้ ออกจากประตูทิศใต้ของคลังน้ำมันแล้วเดินไป 17 กิโลเมตร ผ่านป่าทึบ จากนั้นขึ้นถนนใหญ่ แล้วเดินทางต่ออีก 40 นาทีก็จะถึงฐานด้านหลัง” เขาใช้ปากกาลากเส้นบนแผนที่ “ช่วงป่าทึบอันตรายที่สุด สองข้างทางเป็นป่าเก่าแก่ เรือนยอดไม้หนาทึบจนแสงลอดลงมาไม่ได้ ทัศนวิสัยแย่มาก ถ้าพวกอสรพิษจะซุ่มโจมตี ต้องเลือกที่นั่นแน่”
“พวกมันน่าจะอยู่ตรงไหนบ้าง?” เหยียนหลัวถาม
“มีสามจุดที่เป็นไปได้” ครูฝึกเสิ่นวงจุดสามจุดบนแผนที่ “จุดแรก ริมทางมีก้อนหินยื่นออกมา อยู่สูงกว่าพื้นที่โดยรอบ ควบคุมเส้นทางช่วงนั้นได้ทั้งหมด จุดที่สอง มีช่วงหนึ่งที่ต้นไม้สองข้างทางขึ้นหนาแน่นเป็นพิเศษ เหมาะแก่การซ่อนตัว จุดที่สาม อยู่ใกล้ทางออกสู่ถนนใหญ่ มีแอ่งต่ำ ใช้สกัดกั้นด้านหลังได้”
เจียงเลี่ยจ้องวงกลมทั้งสาม จุดเริ่มวางแผนในหัวแล้ว
“หัวหน้าทีม” เขาเอ่ย “ผมเสนอว่าเราไม่ควรเฝ้าทั้งสามจุด”
“ทำไม?”
“มีสามจุด แต่เรามีแค่สี่คน ถ้าแบ่งกำลัง แต่ละจุดก็จะเหลือคนเดียว ถ้าพวกอสรพิษมีเกินสิบคน การแบ่งกำลังก็เท่ากับส่งเราไปตาย”
เหยียนหลัวพยักหน้า “พูดต่อ”
“รวมกำลังโจมตีจุดแรก” เจียงเลี่ยกล่าว “ก้อนหินนั่นเป็นที่กำบังตามธรรมชาติ พวกมันต้องวางคนไว้ที่นั่นมากที่สุดแน่ ถ้าเรากวาดล้างจุดแรกได้ จุดที่เหลือก็จะเริ่มลน พวกมันไม่รู้ว่าเรามีกันกี่คน พอลนลานก็จะพลาดเอง”
“ถ้าพวกมันไม่ลนล่ะ?”
“งั้นก็โจมตีจุดที่สอง” เจียงเลี่ยตอบ “สรุปคือโจมตีทีละจุด พอจัดการเสร็จก็ถอนตัว ไม่ยื้อ ไม่ไล่ตาม”
เหยียนหลัวมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนหันไปทางครูฝึกเสิ่น
“เอาตามที่เขาว่า”
ครูฝึกเสิ่นพยักหน้า “คืนนี้สองทุ่มออกเดินทาง ต้องเคลียร์ให้เสร็จก่อนตีสอง ตีสามขบวนรถจะผ่าน พวกคุณมีเวลาห้าชั่วโมง”
“พอครับ” เหยียนหลัวตอบ
บ่ายวันนั้น ทั้งสี่คนกินมื้อเย็นล่วงหน้า แล้วเริ่มเตรียมตัว
เจียงเลี่ยตรวจอุปกรณ์ทีละชิ้น อาวุธหลักเป็นปืนกลมือเก็บเสียง อาวุธรองเป็นปืนพก สำหรับต่อสู้ระยะประชิดมีดสั้น ส่วนด้านหลังเอวเหน็บดาบฟืน กระสุนคนละหกซอง ระเบิดมือสองลูก ระเบิดควันหนึ่งลูก