เงาร่างนั้นเดินเร็วมาก
ถนนลาดยางทางตะวันออกของตัวตำบลทอดยาวใต้แสงจันทร์เป็นสีเทาขาว เขาเดินเลียบร่องระบายน้ำไปทางตะวันออก พอพ้นตัวตำบลก็เลี้ยวเข้าสู่ทางเกษตร
เฉินเฟิงกับเจียงเลี่ยตามอยู่ห่างออกไปราว 30 ก้าว
ขาของเจียงเลี่ยยังไม่หายดี แต่เวลาเดินกลับแทบไม่มีเสียง เฉินเฟิงหันไปมองหลายครั้ง คิดว่าอีกฝ่ายตามไม่ทันแล้ว แต่พอหันกลับมา เจียงเลี่ยก็อยู่ชิดด้านหลังแล้ว
“นายเป็นแมวหรือไง” เฉินเฟิงกดเสียงต่ำ
“ฝึกมาตอนอยู่บนเขา” เจียงเลี่ยตอบ
สองข้างทางเป็นไร่ข้าวโพดกว้างใหญ่ ลำต้นสูงกว่าคน ลมพัดจนใบเสียดสีกันดังซู่ซ่า เงาร่างนั้นหยุดบนทางเกษตร กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วมุดเข้าไปในไร่ข้าวโพด
เฉินเฟิงกับเจียงเลี่ยยังไม่ตามเข้าไปทันที
“มันรู้ตัวแล้วหรือ” เจียงเลี่ยถาม
“ดูไม่เหมือน” เฉินเฟิงตอบ “แค่ระวังคนสะกดรอยตาม”
ทั้งคู่ย่อตัว มุดเข้าไร่ข้าวโพดจากอีกด้าน
ดินในไร่นุ่มมาก เหยียบลงไปทีไรก็จมลงไปครึ่งนิ้ว เจียงเลี่ยถูโคลนออกจากพื้นรองเท้า แล้วเดินให้เบายิ่งขึ้น
คนข้างหน้าเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ
เดินไปได้พักใหญ่ ชายคนนั้นก็หยุด
กลางไร่ข้าวโพดมีกระท่อมบ่อน้ำหลังหนึ่ง ก่อด้วยอิฐ สูงแค่ครึ่งตัวคน ดูราวกับเห็ดสีเทาที่งอกขึ้นมาจากพื้นดิน
ชายคนนั้นย่อตัวลง เคาะประตูเหล็กของกระท่อมสามครั้ง
ไม่นาน ประตูก็เปิดจากด้านใน มีคนมุดออกมา ท่อนบนเปลือยเปล่า ท่อนล่างสวมกางเกงสีดำ มือกำแท่งเหล็กแหลมไว้
เป็นพี่ห้าจริง ๆ
“เงินล่ะ” เสียงพี่ห้าแหบพร่า ราวกับไม่ได้ดื่มน้ำมาหลายวัน
“เอามาแล้ว” ชายคนนั้นยื่นถุงเล็กจากอกให้ “นายกเทศมนตรีบอกว่า ช่วงนี้อย่าเพิ่งไปป้วนเปี้ยนแถวนี้ รอข่าวซาแล้วค่อยหาทางส่งนายออกนอกมณฑล”
“ฉันรอไม่ไหวแล้วโว้ย” พี่ห้าคว้าถุงมา รูดซิปเปิด ข้างในมีธนบัตรเป็นปึก ๆ อาหารอีกเล็กน้อย และบุหรี่หนึ่งคอตตอน “ที่บ้า ๆ นี่ไม่มีอะไรกินไม่มีอะไรดื่ม ยุงจะกัดฉันกินทั้งเป็นอยู่แล้ว”