ผลการคัดเลือกประกาศออกมาในวันถัดมา
มีคนผ่านเข้ารอบทั้งหมด 28 คน เจียงเลี่ย เถี่ยหู่ จ้าวต้าโหย่ง และหลิวเสี่ยวเล่อ ต่างมีชื่ออยู่ในรายชื่อ
ตอนเห็นชื่อตัวเอง หลิวเสี่ยวเล่อแทบพ่นอาหารเช้าออกมา เขาถือกล่องข้าว มือสั่นระริกราวกับร่อนตะแกรง ถามเจียงเลี่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “ฉันได้เข้าจริง ๆ เหรอ ไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม?”
“ได้เข้าจริง ๆ” เจียงเลี่ยคีบผักดองเข้าปากคำหนึ่ง “แต่เข้าไปได้ก็แค่จุดเริ่มต้น ทหารกองร้อยลาดตระเวนไม่มีใครอยู่สบายหรอก ต่อไปนายต้องพยายามให้มากขึ้น”
หลิวเสี่ยวเล่อพยักหน้าหงึก ๆ “พี่เลี่ย ต่อไปฉันจะฝึกตามพี่! พี่ให้ทำอะไร ฉันก็ทำทั้งนั้น!”
เจียงเลี่ยตบหัวเขาเบา ๆ “กินข้าวก่อน”
เหล่าทหารใหม่ทยอยถูกส่งไปประจำกองร้อยต่าง ๆ เจียงเลี่ยกับพวกอีก 28 คนถูกฉินเจี้ยนพาไปยังที่ตั้งของกองร้อยลาดตระเวน
โรงนอนของกองร้อยลาดตระเวนทรุดโทรมกว่าของกองร้อยทหารใหม่มาก เป็นบ้านชั้นเดียวก่ออิฐแดง สีบนประตูหน้าต่างหลุดลอกเป็นแผ่น ๆ ลานฝึกหน้าประตูเป็นหลุมเป็นบ่อ มองปราดเดียวก็รู้ว่าถูกฝ่าเท้าของทหารเก่าบดขยี้มานานหลายปี
“อย่าดูถูกที่นี่” ฉินเจี้ยนหันกลับมากวาดตามอง “โรงนอนของกองร้อยลาดตระเวนเก่าที่สุดในเขตทหาร แต่ทหารที่ฝึกจากสถานที่โทรม ๆ แห่งนี้แข็งแกร่งที่สุดในเขตทหาร”
ไม่มีใครส่งเสียง
เมื่อเข้ากองร้อยแล้วก็แบ่งหมู่ เจียงเลี่ยกับเถี่ยหู่ได้อยู่หมู่เดียวกัน ส่วนจ้าวต้าโหย่งกับหลิวเสี่ยวเล่ออยู่หมู่ข้าง ๆ
ทหารเก่าในหมู่แต่ละคนผิวคล้ำราวกับถ่าน แต่ดวงตากลับเป็นประกายวาวราวกับหมาป่า พอเจียงเลี่ยก้าวเข้าประตู ก็รู้สึกถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมาทางเขา ราวกับแสงจากไฟค้นหา
หัวหน้าหมู่เหล่าชุยอายุสามสิบต้น ๆ รูปร่างปานกลาง เนื้อตัวผอมแห้ง แต่สองมือข้อนิ้วใหญ่โต โคนหัวแม่มือเต็มไปด้วยหนังด้าน เขามองเจียงเลี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหันไปมองเถี่ยหู่