ตี 4 ของเช้าวันถัดมา เสียงนกหวีดก็ดังขึ้น
ทุกคนดีดตัวลุกจากเตียง เมื่อวานเพิ่งวิ่งเท้าเปล่าครบ 20 กิโลเมตร บาดแผลที่ฝ่าเท้ายังไม่หายดี พอแตะพื้นก็เจ็บแปลบถึงใจ แต่ไม่มีใครบ่นหรืออืดอาด แปรงฟัน ล้างหน้า แต่งตัว พับผ้าห่ม เก็บเป้ ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยภายใน 3 นาที
บนสนามฝึกมีคน 60 คนเข้าแถวอยู่
เถี่ยโถวยืนอยู่หน้าแถว ด้านหลังเขามีคนเพิ่มมาอีกคน
ชายคนนั้นอายุราว 30 กว่า ๆ สูงปานกลาง รูปร่างผอม ใบหน้าขาวสะอาด สวมแว่นกรอบทอง ดูคล้ายอาจารย์สอนหนังสือ แตกต่างจากเหล่าทหารร่างกำยำที่อยู่รอบตัวอย่างสิ้นเชิง
“คนนี้คือครูฝึกเสิ่น” เถี่ยโถวกล่าว “การฝึกวันนี้อยู่ในความรับผิดชอบของเขา”
ครูฝึกเสิ่นก้าวออกมาสองก้าว ดันแว่นขึ้นเล็กน้อย แล้วกวาดสายตามองใบหน้าทุกคน
“การฝึกวันนี้ง่ายมาก” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนราวกับกำลังบรรยายในชั้นเรียน “ข้างหน้ามีบึงโคลนอยู่แห่งหนึ่ง พวกคุณเห็นแล้วใช่ไหม”
ทุกคนมองตามนิ้วที่เขาชี้ไป
ทางตะวันตกของค่ายมีแอ่งต่ำแห่งหนึ่ง เมื่อวานเพิ่งมีฝนตก น้ำยังไม่ลด รวมกับโคลนเหลวที่มีอยู่ก่อนแล้ว ทำให้บึงโคลนทอดยาวราว 100 เมตร บนผิวน้ำมีใบไม้แห้งกับขยะลอยอยู่ ส่งกลิ่นคาวเหม็นคลุ้ง
“อีกฟากของบึงมีธงอยู่ 6 ผืน” ครูฝึกเสิ่นกล่าว “พวกคุณแบ่งเป็น 6 กลุ่ม กลุ่มละ 10 คน ธงแต่ละผืนเป็นของกลุ่มเดียวเท่านั้น กลุ่มไหนขนธงกลับมาได้ครบก่อน กลุ่มนั้นชนะ กลุ่มที่แพ้จะถูกคัดออกครึ่งหนึ่ง”
ฝูงชนเริ่มฮือฮา
“จะแบ่งกันยังไงครับ” ใครคนหนึ่งถาม
“แบ่งกันเอง” ครูฝึกเสิ่นยิ้ม “ให้เวลา 5 นาที”
สิ้นเสียง ทุกคนก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที
ทหารจากแต่ละหน่วยรีบรวมกลุ่มกัน ทหารจากหน่วยชั้นยอดหลายคนถูกแย่งตัวทันที ส่วนทางเจียงเลี่ย เถี่ยหู่กับจ้าวต้าหย่งย่อมอยู่กับเขา