เจียงเลี่ยลงจากเตียงในวันรุ่งขึ้น
หมอห้ามเขาไว้สองครั้งแต่ไม่สำเร็จ เฉินจิ่วซานยืนอยู่ตรงประตู มองเขากัดฟันเปลี่ยนชุดผู้ป่วย แล้วพับขากางเกงขึ้นสองทบ ก่อนจะพันผ้าก๊อซรอบขาที่บาดเจ็บจนแน่น
“รีบร้อนอะไรนักหนา?” เฉินจิ่วซานถาม
“รีบร้อนอะไรหรือ?” เจียงเลี่ยผูกเชือกรองเท้าเสร็จแล้วลองเดินย่ำอยู่กับที่สองก้าว คิ้วไม่ขมวดสักนิด “อาจารย์ไม่รู้หรือไงว่าร่างกายผมเป็นยังไง แผลแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้ ตอนนั้นอาจารย์โดนกรีดท้องเป็นแผลยาวขนาดนั้น ยังวิ่งไปตั้ง 20 ลี้ไม่ใช่หรือ?”
เฉินจิ่วซานไม่ตอบ
เจียงเลี่ยเห็นเขาเงียบไปก็รู้ว่าอนุญาตแล้ว จึงเดินกะเผลกออกจากห้องพักผู้ป่วย
ในทางเดิน ซูเสี่ยวถืออาหารเช้าเดินสวนมา พอเห็นสภาพเขา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“คุณจะทำอะไร?” เธอยัดนมถั่วเหลืองกับซาลาเปาใส่มือเจียงเลี่ย “หมอไม่ได้สั่งให้นอนพักหรือไง?”
“นอนจนพอแล้ว” เจียงเลี่ยรับอาหารเช้ามา กัดซาลาเปาคำหนึ่งแล้วพูดอู้อี้ “ถ้านอนต่อไป พี่ห้าคงหนีไปถึงด่านแล้ว”
ซูเสี่ยวกำลังจะพูดอะไรต่อ เฉินจิ่วซานก็เดินออกมาจากด้านหลัง “ปล่อยเขาไปเถอะ ห้ามไม่อยู่หรอก”
ซูเสี่ยวถลึงตามองเจียงเลี่ย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ห้ามอีก
ทั้งสามแยกกันที่หน้าสถานพยาบาล เฉินจิ่วซานกลับไปเดินตรวจแถวอ่างเก็บน้ำ ซูเสี่ยวไปสืบเรื่องรองนายกเทศมนตรีเฉียน ส่วนเจียงเลี่ยมุ่งหน้าไปยังอู่ซ่อมรถทางตะวันตกของเมือง
ร้านซ่อมรถมีหน้าร้านไม่ใหญ่ หน้าประตูมีมอเตอร์ไซค์เก่าหลายคันจอดเอียงกระเท่เร่ ป้ายร้านทำจากแผ่นเหล็ก บนนั้นเขียนคำว่า “รถ” ด้วยสีแดง ผ่านแดดผ่านฝนมานานจนตัวอักษรเลือนราง
เจียงเลี่ยไม่ได้เข้าไปตรง ๆ แต่แวะร้านขายของชำฝั่งตรงข้ามก่อน ใช้เงิน 3 หยวนซื้อบุหรี่มาหนึ่งซอง
“เถ้าแก่ ร้านซ่อมรถฝั่งตรงข้ามเปิดช่วงสองวันนี้ไหม?”
เจ้าของร้านขายของชำเป็นชายวัยกลางคนหัวล้าน กำลังนั่งยอง ๆ ปอกกระเทียมอยู่หน้าร้าน เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า “เปิดสิ ตาเฒ่าหกคนนั้นทั้งปีเฝ้าแต่ร้านซอมซ่อของตัวเอง”