เช้าวันพุธ ฟ้ายังไม่ทันสาง
บนสนามฝึกของกองร้อยลาดตระเวน ทหารทั้งกองร้อยเข้าแถวพร้อมหน้า ฉินเจี้ยนยืนอยู่หน้าแถว กวาดตามองใบหน้าของทุกคน ก่อนสายตาจะหยุดลงที่เจียงเลี่ย เถี่ยหู่ และจ้าวต้าหย่ง
“พวกนายสามคนเป็นตัวแทนของกองร้อยลาดตระเวน ไปถึงที่นั่นแล้วอย่าทำให้กองร้อยขายหน้า แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ...” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “อย่าทิ้งตัวเองไว้ที่นั่น”
“รับทราบ!” ทั้งสามขานรับพร้อมกัน
เฒ่าชุยเดินเข้ามา ยื่นห่อผ้าเล็ก ๆ ให้คนละห่อ
“ของกินระหว่างทาง อย่าบ่นว่าน้อย หิวแล้วค่อยซื้อเอา”
เจียงเลี่ยรับมา ห่อผ้าหนักอึ้ง พอเปิดดูก็เห็นว่าข้างในนอกจากเสบียงแห้ง ยังมีขวดเล็ก ๆ ใส่โพวิโดนไอโอดีน พลาสเตอร์ยา 1 ห่อ และผ้าพันแผลม้วนเล็กอีก 1 ม้วน
“หัวหน้าหมู่...”
“หุบปาก” เฒ่าชุยหันหน้าหนี “รีบไสหัวไปได้แล้ว”
เจียงเลี่ยผูกห่อผ้าไว้ที่เอว แล้วยกมือทำความเคารพเฒ่าชุย
เฒ่าชุยไม่ได้ทำความเคารพตอบ เพียงโบกมือให้
ทั้งสามขึ้นรถ
รถจี๊ปแล่นกระแทกไปบนทะเลทรายโกบีเกือบ 4 ชั่วโมง ก่อนจะจอดลงตรงปากทางเข้าหุบเขา ที่ปากทางมีแผ่นป้ายปูนซีเมนต์ตั้งอยู่ บนป้ายไม่มีตัวอักษรใด ๆ มีเพียงดาวห้าแฉกสีแดงเลือนราง
มีรถบรรทุกจอดอยู่ข้าง ๆ แล้วคันหนึ่ง ทหารหลายคนกระโดดลงมาจากรถ สะพายเป้ สวมชุดฝึกของหน่วยตนเอง แล้วยืนสูบบุหรี่อยู่ริมถนน
“คนเยอะเหมือนกันนะ” จ้าวต้าหย่งยืดคอมอง
เจียงเลี่ยกวาดตามองคร่าว ๆ ริมถนนมีคนอยู่ราว 20 คน ยืนกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ บ้างก้มหน้าดื่มน้ำ บ้างส่งบุหรี่ให้กัน อีกหลายคนเห็นได้ชัดว่ามาด้วยกัน พากันจับกลุ่มพูดคุยเสียงเบา
“ล้วนเป็นตัวท็อปที่หน่วยต่าง ๆ แนะนำมา” เถี่ยหู่บอก
“ก็แน่อยู่แล้ว” จ้าวต้าหย่งลงจากรถ ยืดเส้นยืดสาย “มาจากเขตทหารไหนกันบ้าง?”
“ไม่รู้ ดูจากเครื่องหมายบนแขนเสื้อ มีตั้งหลายเขตทหาร”
เจียงเลี่ยยังไม่รีบลงจากรถ
เขานั่งอยู่ในรถ ไล่มองทุกคนที่อยู่นอกหน้าต่างตั้งแต่ต้นจนจบ