ไปทำไร่ชนบทหรือ? นายทหารใหญ่พาไปอยู่ค่ายด้วย

ตอนที่ 29 ไปหาป้ากุ้ยฮวาเพื่อแลกเสบียง

7 นาที· 1.6K คำ

เช้าวันถัดมา

นาฬิกาชีวิตของเย่อวี้จูปลุกให้เธอตื่นงัวเงียตั้งแต่ตีห้ากว่า

ในห้องมืดสนิท ข้างนอกมีเสียงฝนพรำ

ฝนตกแล้ว!

เมื่อนึกขึ้นได้ เย่อวี้จูก็นึกถึงที่อาเหยียนบอกเมื่อวานว่าเธอไม่ต้องไปทำงาน

เธอคลุมผ้าห่ม พลิกตัว แล้วหลับต่อ

ฝนตกจนเกือบแปดโมงถึงหยุด

จี้เหยียนเปิดประตูห้องออกมา ก็เห็นหยางลี่ลี่ยืนอยู่หน้าห้องของเย่อวี้จู กำลังจะเคาะประตู

เขาก้าวยาว ๆ เข้าไปหา “อย่าเคาะเลย ให้เธอนอนต่ออีกหน่อย”

“อ๊ะ!”

พอได้ยินเสียงจี้เหยียน มือที่กำลังจะเคาะประตูของหยางลี่ลี่ก็ลดลงทันที เธอหันมามองเขา

จี้เหยียนมีสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงราบเรียบ “ฉันจะไปลาหัวหน้าหน่วยใหญ่ให้เธอเอง”

หยางลี่ลี่มองเขา แล้วหันไปมองประตูห้องของอวี้จูอีกครั้ง

“อ๋อ” พูดจบก็เดินจากไป

จี้เหยียนเข็นจักรยานคานสูงสีดำออกมาจากครัวของตัวเอง

จากจุดพักของปัญญาชนลงชนบท เขาปั่นตรงไปยังที่ทำการหน่วยใหญ่

ฝนหยุดแล้ว ชาวบ้านบนถนนจึงเริ่มหนาตาขึ้น

พอเห็นจี้เหยียนปั่นจักรยาน สายตาของพวกเขาก็แทบจะเกาะติดไปกับมัน

ชีวิตความเป็นอยู่ของหน่วยใหญ่ซิงวั่งถือว่าดีกว่าหน่วยใหญ่อื่น ๆ ในละแวกเดียวกันอยู่บ้าง แต่ก็แค่ได้กินอิ่มเพิ่มขึ้นอีกไม่กี่มื้อต่อปีเท่านั้น

ทั้งหน่วยใหญ่มีจักรยานอยู่คันเดียว ซึ่งเป็นของที่ทำการหน่วยใหญ่

ปกติหัวหน้าหน่วยใหญ่กับเลขาฯ พรรคประจำหมู่บ้านจะใช้ปั่นไปประชุมที่ตำบล หรือไม่ก็ให้บ้านที่มีธุระด่วนมายืม

จะเหมือนปัญญาชนหนุ่มจี้ได้อย่างไร ที่มีจักรยานเป็นของตัวเอง

น่าอิจฉาจริง ๆ!

ที่ทำการหน่วยใหญ่

โจวหม่านชาง หัวหน้าหน่วยใหญ่ มองชายร่างสูงสง่าตรงหน้า “ปัญญาชนจี้ คุณมาลาให้ปัญญาชนเย่เหรอ?”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป