เช้าวันถัดมา
นาฬิกาชีวิตของเย่อวี้จูปลุกให้เธอตื่นงัวเงียตั้งแต่ตีห้ากว่า
ในห้องมืดสนิท ข้างนอกมีเสียงฝนพรำ
ฝนตกแล้ว!
เมื่อนึกขึ้นได้ เย่อวี้จูก็นึกถึงที่อาเหยียนบอกเมื่อวานว่าเธอไม่ต้องไปทำงาน
เธอคลุมผ้าห่ม พลิกตัว แล้วหลับต่อ
ฝนตกจนเกือบแปดโมงถึงหยุด
จี้เหยียนเปิดประตูห้องออกมา ก็เห็นหยางลี่ลี่ยืนอยู่หน้าห้องของเย่อวี้จู กำลังจะเคาะประตู
เขาก้าวยาว ๆ เข้าไปหา “อย่าเคาะเลย ให้เธอนอนต่ออีกหน่อย”
“อ๊ะ!”
พอได้ยินเสียงจี้เหยียน มือที่กำลังจะเคาะประตูของหยางลี่ลี่ก็ลดลงทันที เธอหันมามองเขา
จี้เหยียนมีสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงราบเรียบ “ฉันจะไปลาหัวหน้าหน่วยใหญ่ให้เธอเอง”
หยางลี่ลี่มองเขา แล้วหันไปมองประตูห้องของอวี้จูอีกครั้ง
“อ๋อ” พูดจบก็เดินจากไป
จี้เหยียนเข็นจักรยานคานสูงสีดำออกมาจากครัวของตัวเอง
จากจุดพักของปัญญาชนลงชนบท เขาปั่นตรงไปยังที่ทำการหน่วยใหญ่
ฝนหยุดแล้ว ชาวบ้านบนถนนจึงเริ่มหนาตาขึ้น
พอเห็นจี้เหยียนปั่นจักรยาน สายตาของพวกเขาก็แทบจะเกาะติดไปกับมัน
ชีวิตความเป็นอยู่ของหน่วยใหญ่ซิงวั่งถือว่าดีกว่าหน่วยใหญ่อื่น ๆ ในละแวกเดียวกันอยู่บ้าง แต่ก็แค่ได้กินอิ่มเพิ่มขึ้นอีกไม่กี่มื้อต่อปีเท่านั้น
ทั้งหน่วยใหญ่มีจักรยานอยู่คันเดียว ซึ่งเป็นของที่ทำการหน่วยใหญ่
ปกติหัวหน้าหน่วยใหญ่กับเลขาฯ พรรคประจำหมู่บ้านจะใช้ปั่นไปประชุมที่ตำบล หรือไม่ก็ให้บ้านที่มีธุระด่วนมายืม
จะเหมือนปัญญาชนหนุ่มจี้ได้อย่างไร ที่มีจักรยานเป็นของตัวเอง
น่าอิจฉาจริง ๆ!
ที่ทำการหน่วยใหญ่
โจวหม่านชาง หัวหน้าหน่วยใหญ่ มองชายร่างสูงสง่าตรงหน้า “ปัญญาชนจี้ คุณมาลาให้ปัญญาชนเย่เหรอ?”