เมืองหลวง ตระกูลจี้
คุณปู่จี้นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา
เมื่อได้ยินโทรศัพท์ข้างมือดังขึ้น เขาก็วางหนังสือพิมพ์แล้วหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย
“ฮัลโหล”
“คุณปู่ครับ ผมเอง”
พอได้ยินเสียงหลานชายคนเล็ก คุณปู่จี้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ไอ้หนู ในที่สุดก็โทรกลับมาหาที่บ้านสักทีนะ”
เกือบหนึ่งปีแล้ว เขาพอจะรู้ว่าหลานชายคนเล็กกำลังยุ่งกับอะไร
ถึงจะรู้ แต่ถ้าไม่ได้รับข่าวคราวอะไรเลย ในใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“ขอโทษครับคุณปู่ ทำให้ทุกคนเป็นห่วงแล้ว”
นี่เป็นนิสัยของเขา แม้ภารกิจครั้งนี้จะแตกต่างจากที่ผ่านมา และบางครั้งก็พอจะส่งข่าวถึงครอบครัวได้
แต่เขาก็ตั้งใจว่าจะรอให้ภารกิจสิ้นสุดก่อนค่อยบอก
ตอนนี้มีสถานการณ์พิเศษเกิดขึ้น
คุณปู่จี้เอ่ยด้วยความปลื้มใจ “พวกปู่ไม่เป็นไร ขอแค่หลานปลอดภัยก็พอ”
จี้เหยียนเปลี่ยนเรื่องขึ้นมา พูดถึงข่าวที่ทุกคนต้องดีใจ “คุณปู่ครับ ผมมีแฟนแล้ว”
“อะไรนะ?”
คุณปู่จี้ที่เอนหลังพิงโซฟาพลันนั่งตัวตรง เสียงดังจนคนทั้งตึกได้ยิน
คุณย่าจี้สวมแว่นสายตายาวเดินมาหยุดตรงหัวบันไดชั้นบน ก่อนมองคุณปู่จี้ด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“อายุปูนนี้แล้วยังทำเสียงดังตกอกตกใจอะไรอีก ฉันกำลังเย็บเสื้อผ้าอยู่แท้ ๆ ตกใจจนเกือบเอาเข็มทิ่มตัวเองแล้ว”
ตอนนี้คุณปู่จี้ไม่มีเวลาสนใจภรรยา เขาเพียงกวักมือเรียกให้เธอลงมา
แล้วรีบถามคนปลายสายว่า “แน่ใจนะ ไม่ได้หลอกปู่ใช่ไหม?”
พี่น้องสามคนตระกูลจี้ ตั้งแต่เด็กก็มีแค่ไอ้หนูนี่แหละที่สาว ๆ ชอบน้อยที่สุด