ออกจากจุดพักของปัญญาชนลงชนบทแล้ว
ทั้งสองไม่ได้เดินไปตามถนนสายหลักของกองพล แต่เลือกเดินไปตามทางเล็ก ๆ ซึ่งไม่มีใครอยู่แถวนั้นเลย
ตอนนี้เป็นเวลา 19.00 น. ฟ้ามืดลงแล้ว และดวงจันทร์ค่อย ๆ ลอยขึ้น
ทั้งหมู่บ้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงผู้ใหญ่ตีเด็กดังแว่วมาจากที่ไกล ๆ เป็นครั้งคราว
จี้เหยียนกุมมือเธอแน่น เดินอยู่ข้างกายพลางเอ่ยเตือนเสียงอ่อนโยนว่า “ระวังทางนะ”
“อืม” เย่อวี้จูกุมมือเขาไว้ ดวงตาทอดมองใบหน้าด้านข้างที่คมเข้มของเขา
“จี้เหยียน คุณจะพาฉันไปไหนเหรอ”
จี้เหยียนหันมามองเธอ “ลองทายดูสิ”
เย่อวี้จูทำเสียงฮึ “ฉันไม่ใช่พยาธิในท้องคุณสักหน่อย จะไปเดาถูกได้ยังไง!”
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของจี้เหยียนดังชัดท่ามกลางราตรี “วางใจเถอะ ฉันไม่ขายเธอหรอก”
“ฉันเชื่อว่าคุณก็ไม่กล้าหรอก”
“อืม ไม่กล้าหรอก”
เขากุมมือเล็ก ๆ ของเธอแน่นขึ้น ทั้งนุ่มทั้งบอบบาง
เขาตัดใจไม่ลง
จี้เหยียนพาเธอเลี้ยวไปตามทางเล็ก ๆ หลายสาย จนมาถึงสถานที่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน
เย่อวี้จูอาศัยแสงจันทร์มองเห็นกระท่อมมุงฟางเก่าโทรมอยู่ข้างหน้า
ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นไม่น่าพิสมัย
คล้ายกลิ่นมูลสัตว์
ในใจเธอเริ่มคาดเดาบางอย่าง...
จี้เหยียนดึงเธอให้หยุด จากนั้นหลับตาแผ่พลังจิตออกไป ตรวจดูจนแน่ใจว่าในระยะ 50 เมตรรอบ ๆ ไม่มีใครอยู่
แล้วจึงพาเธอไปยืนหน้ากระท่อม เคาะประตูเป็นจังหวะอย่างมีแบบแผน
กระทั่งเขาเคาะเสร็จ บานประตูไม้จึงเปิดออก
เสียงชราดังขึ้น “เข้ามา!”
ในบ้านจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดไว้ แสงสลัวมาก
ผู้เฒ่าฟู่เพิ่งสังเกตว่าคราวนี้เจ้าหนุ่มตระกูลจี้พาสาวน้อยมาด้วย
สีหน้าเขาเปลี่ยนไป ก่อนตำหนิเสียงเบาว่า “เหลวไหล!”
ตอนนี้เป็นเวลาแบบไหนแล้ว ถ้าทำให้เด็กสาวเดือดร้อนขึ้นมาจะทำยังไง?
เย่อวี้จูหันไปตามเสียง พอมองเห็นใบหน้าของชายชราแล้วก็พบว่าแม้จะซูบผอม แต่ยังดูมีชีวิตชีวาดี
จี้เหยียนจูงมือเย่อวี้จูเดินไปข้างหน้า “คุณปู่ฟู่ ผมรู้ว่าควรทำยังไง คืนนี้แค่พาเธอมาให้รู้จักกัน ต่อไปผมจะไม่พาเธอมาที่นี่อีก”