ก่อนที่หิมะจะตก
เย่อวี้จูกับจี้เหยียนเข้าเมืองอำเภออีกครั้ง
คราวนี้พวกเขาส่งไก่ป่า กระต่าย เนื้อหมูป่า และฝ้ายที่ตากแห้งแล้วออกไป
ในที่สุดก็ได้ต่อสายคุยกับเหลียงเหม่ยจวิน อาสะใภ้รองของเย่อวี้จูเสียที
“วี้จู ของที่อาสะใภ้รองส่งไปให้ หนูได้รับหรือยัง?”
เย่อวี้จูเหลือบมองห่อใหญ่ข้างเท้าแล้วพยักหน้า “ได้รับแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ อาสะใภ้รอง”
เสียงหัวเราะสดใสของเหลียงเหม่ยจวินดังมาตามสาย “โธ่ เด็กคนนี้ ขอบคุณอะไรกัน เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ”
เธอกับสามีมีลูกชายจอมซนแค่สองคน ส่วนบ้านพี่สะใภ้ใหญ่ก็มีลูกสาวสองคน
ตั้งแต่เล็ก เธอก็มองอวี้ฉีกับวี้จูเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง
เธอกับสามีงานยุ่ง จึงไม่ได้กลับเซี่ยงไฮ้มาหลายปีแล้ว
แต่ในใจก็ยังคิดถึงพวกเขาอยู่เสมอ
คราวนี้พอได้ยินว่าวี้จูจะลงชนบทอีกครั้ง เธอก็พลอยร้อนใจไปด้วย
ยังดีที่สามีพอมีความสามารถและเส้นสาย ช่วยจัดการให้ได้บ้าง
อีกทั้งหลานชายคนโตก็อยู่ที่นั่น คอยดูแลกันได้
“จริงสิ หนูติดต่อพี่ใหญ่หรือยัง?”
เย่อวี้จูส่ายหน้า “ยังเลยค่ะ คราวก่อนที่หนูโทรไป เพื่อนร่วมหน่วยของเขาบอกว่าเขาออกไปปฏิบัติภารกิจ”
เหลียงเหม่ยจวินคิดแล้วก็เห็นจริง หลานชายคนโตเป็นทหาร ติดต่อไม่ได้บ่อย ๆ ก็เป็นเรื่องปกติ
“ไม่เป็นไร พอเขาได้ลาพัก เขาก็จะไปหาหนูเอง”
“หนูรู้ค่ะ”
ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักหนึ่งก่อนจะวางสาย
เย่อวี้จูโทรหาพ่อแม่ที่บ้านต่อ การโทรครั้งนี้นัดกันไว้ล่วงหน้าตั้งแต่คราวก่อนแล้ว
เธอบอกพวกท่านว่าหิมะกำลังจะตกที่นี่
อีกนานกว่าจะได้เข้าเมืองอำเภอ พอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า
เธอค่อยโทรหาพวกท่านอีกครั้ง
พ่อกับแม่เย่ถามไถ่เธอละเอียดว่ามีของเตรียมไว้รับฤดูหนาวหรือยัง