วันนี้เป็นวันอาทิตย์
เฉิงกังกินมื้อเช้าเสร็จตั้งแต่เช้าตรู่ ก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังหน่วยใหญ่ซิงวั่ง
กว่าจะถึงหน่วยก็เลยสิบเอ็ดโมงมาแล้ว
คนที่เดินอยู่บนถนนเห็นเขาเข้าก็ทักขึ้น «เอ๊ะ คุณไม่ใช่คุณอาของปัญญาชนเย่หรือครับ? มาที่หน่วยของเราทำไมล่ะ?»
เฉิงกังหยุดรถ ใช้เท้าค้ำพื้นไว้ «ฉันมาเยี่ยมอวี้จู แล้วก็เอาของมาฝากเธอนิดหน่อย»
สมาชิกในหน่วยเห็นว่าด้านหลังจักรยานของเขามีถุงแขวนอยู่จริง ๆ
สายตาทุกคนเต็มไปด้วยความอิจฉา
มีญาติอยู่ในเมืองนี่ดีจริง ๆ
«งั้นรีบไปเถอะ ปัญญาชนเย่อยู่ที่จุดพักของปัญญาชนลงชนบท»
«เดินไปตามถนนเส้นนี้จนสุดก็ถึงแล้ว»
«ได้ ขอบใจนะ»
วันนี้อากาศดี มีแดดอยู่บ้าง
พวกปัญญาชนออกไปเก็บฟืนกันหมดแล้ว
ที่จุดพักจึงเหลือเพียงเย่ อวี้จูกับจี้เหยียนสองคน
ประตูรั้วเปิดกว้าง
เฉิงกังเห็นอวี้จูกับชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังพูดคุยหัวเราะกันอยู่ในลานบ้านตั้งแต่แรกเห็น
เธอนั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่บนม้านั่ง ส่วนชายหนุ่มคนนั้นเหมือนกำลังซักอะไรบางอย่าง
พอเพ่งดูดี ๆ อ้าว นี่กำลังซักผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้าห่มอยู่นี่นา
เปลือกตาเฉิงกังกระตุกสองสามครั้ง
เขาสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วก้าวเข้าไปในลานบ้าน
«แค่ก!»
เย่ อวี้จูหันไปตามเสียง ดวงตาฉายแววประหลาดใจ เธอรีบเก็บเมล็ดแตงโมในมือลงกระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืน
«คุณอาเฉิง มาได้ยังไงคะ?»
จี้เหยียนล้างมือในกะละมัง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเช่นกัน
เฉิงกังเข็นจักรยานเข้ามาในลานบ้านพร้อมรอยยิ้ม «วันนี้ฉันหยุดงาน เลยคิดว่าจะแวะมาเยี่ยมเธอ»
«พวกเธอกำลังซักผ้าห่มกันอยู่หรือ?»
«เมื่อวานฉันเข้าเมืองไปเอาผ้าห่มหนาที่พ่อแม่ส่งมาให้มาปู วันนี้อากาศดีเลยเอาผ้าห่มผืนเก่าลงมาซักค่ะ»
«อ๋อ อย่างนี้นี่เอง»
สายตาเฉิงกังอดเหลือบมองจี้เหยียนไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์
เย่ อวี้จูเห็นแวบเดียวก็เข้าใจแล้วว่าวันนี้คุณอาเฉิงมาด้วยจุดประสงค์อะไร