ไล่จี้เหยียนออกไป
เย่อวี้จูปิดประตูห้องให้เรียบร้อย
จากนั้นก็เริ่มจัดของที่อาสะใภ้รองส่งมาให้
ข้างในแทบจะเป็นของกินทั้งหมด
มีเผือก แป้งข้าวเจ้า เต้าหู้หมัก หน่อไม้เปรี้ยว และอาหารทะเลแห้งนานาชนิด
ธนบัตรใบละ 10 หยวนห้าใบ
ยังมีเสื้อคลุมทหารอีกหนึ่งตัว ข้างในบุขนแกะหนาแน่น
เย่อวี้จูหยิบขึ้นมาลองสวม เสื้อคลุมทหารตัวใหญ่ห่อตัวเธอไว้จนมิด
ราวกับเอาผ้าห่มผืนหนามาคลุมไว้บนตัว
พออากาศหนาวกว่านี้ หากต้องสวมขึ้นมาคงอุ่นมากแน่ ๆ
เธอเก็บมันเข้าตู้เสื้อผ้าทันที
ส่วนของกินที่เหลือ เธอแบ่งส่วนหนึ่งใส่ตู้กับข้าว อีกส่วนเก็บไว้ในคลังเก็บของ
จัดของเสร็จแล้ว เธอก็เข้าไปในมิติ
เตรียมน้ำใส่อ่างอาบน้ำไว้ คืนนี้จะลงแช่น้ำสักหน่อย
กลางดึก หิมะก็ตกลงมาจริง ๆ
สัมผัสได้ชัดเจนว่าอุณหภูมิลดฮวบลง
จี้เหยียนสวมเสื้อไหมพรมขนแกะที่คนรักให้มา แล้วคลุมทับด้วยเสื้อคลุมทหาร เดินฝ่าหิมะใต้แสงจันทร์
เขาตั้งใจไปดูคุณปู่ฟู่สักหน่อย
ผู้เฒ่าฟู่ได้ยินเสียง จึงเปิดประตูให้เขาเข้ามา
ทันทีที่จี้เหยียนก้าวเข้าบ้าน ก็รู้สึกได้ถึงไออุ่นที่ปะทะเข้ามา
ชายชราสวมเสื้อบุนวมหนา พอเห็นเขาก็ขมวดคิ้ว “ทำไมมาอีกแล้วล่ะ?”
จี้เหยียนถูมือไปมา “หิมะตกแล้ว ผมเป็นห่วง เลยแวะมาดูครับ”
ผู้เฒ่าฟู่รินน้ำร้อนให้เขาหนึ่งแก้ว “ไม่ต้องห่วงฉันหรอก มีเสื้อบุนวมที่เธอเอามาให้กับฟืนแล้ว ฉันไม่หนาวตายหรอก”
ช่วงนี้เวลาจี้เหยียนขึ้นเขาไปหาฟืน เขาจะเก็บบางส่วนไว้ในมิติเก็บของ
พอตกกลางคืนก็ค่อยแอบเอามาส่งให้
ส่วนเสื้อบุนวมนั้น เย่อวี้จูใช้ผ้าดิบกับปุยนุ่นจากมิติมาเย็บเป็นเสื้อตัวใหม่ให้ชายชรา
ถึงจะดูไม่สวยเท่าไร แต่ก็อุ่นจริง ๆ