ในร้านขายของกิน
เย่ อวี้จูยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ล้วงเงินกับคูปองออกจากกระเป๋าไม่หยุด
ด้านหลัง กัวเสี่ยวเสียกับคนอื่น ๆ ต่างหิ้วห่อเล็กห่อใหญ่อยู่เต็มมือ
เมื่อคืน เย่ อวี้จูจัดการคูปองที่มีอยู่ล่วงหน้า
คูปองซื้อเนื้อ คูปองซื้อข้าวสาร และคูปองซื้อน้ำมันที่ใกล้หมดอายุ เธอเอาไปใช้จนหมด
ซื้อหมูสามชั้นมา 2 ชั่ง กับเนื้อไม่ติดมันอีก 1 ชั่ง
ตอนจ่ายเงิน เย่ อวี้จูอดบ่นไม่ได้ว่าของสมัยนี้ราคาถูกจริง ๆ เนื้อ 1 ชั่งราคาแค่เจ็ดแปดเหมาสเท่านั้น
แต่ในเวลานี้ ค่าแรงของคนทั่วไปก็ต่ำเช่นกัน
นอกจากเนื้อแล้ว เธอยังซื้อน้ำมัน 3 ชั่ง ข้าวสาร 5 ชั่ง ไข่ไก่ 3 ชั่ง ต้นหอม ขิง กระเทียม พริกแห้ง ซีอิ๊ว และน้ำส้มสายชู
ชามกับตะเกียบก็ซื้อมาอีกหลายชุด
ของพวกนี้มีอยู่ในพื้นที่มิติของเธอ แต่ก็ต้องซื้อไว้ก่อน จะได้มีที่มาที่ไป แล้วค่อยเอาของจากพื้นที่มิติออกมาใช้ทีหลัง
กัวเสี่ยวเสียกับคนอื่น ๆ เห็นเธอหยิบเงินออกมาไม่หยุด ก็รู้สึกเสียดายแทนจนใจเจ็บ
ถึงจะไม่ใช่เงินของตัวเอง แต่แค่มองก็ยังเสียดายเงินแทนเลย
บ้านไหนกันนะ! ใช้เงินโดยไม่กะพริบตาสักนิด!
พอเห็นเย่ อวี้จูไม่มีท่าทีเสียดายเงินแม้แต่น้อย ก็รู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้คงไม่เคยขาดเงินใช้
เย่ อวี้จูมองของในมือพวกเธอ «น่าจะพอแล้ว ไปสหกรณ์กันเถอะ»
เธอยังมีคูปองซื้อน้ำตาลกับคูปองซื้อขนมอยู่ ไหน ๆ ก็ได้เข้าตัวอำเภอทั้งที ใช้ให้หมดไปเลยดีกว่า
โจวอวิ๋นเจวียนกลืนน้ำลาย «อวี้จู ยังจะซื้ออีกเหรอ!»