เพียงแต่ความฝันนั้น บัดนี้เมื่อมีหญิงแพศยาสองคนนั่นเข้ามาพัวพัน ก็ยิ่งทำให้นางรู้สึกราวกับมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลัง กระวนกระวายใจขึ้นทุกที
นางเรียกนางกำนัลคนสนิทเข้ามา สีหน้าพลันเคร่งขรึม “ไป! จงส่งคนไปตรวจสอบผู้อยู่อาศัยทุกคนตามตรอกซอกซอยตลอดถนนฝั่งตะวันตกของเมืองอย่างละเอียด บอกให้พวกเขาสืบดูให้ดีว่า ซ่งอวี้มีลูกพี่ลูกน้องหญิงหรือไม่!”
เมื่อมองตามแผ่นหลังของนางกำนัลที่จากไปอย่างเร่งร้อน จ้าวหลิงเจาก็สุ่มเรียกคนผู้หนึ่งมาคอยปรนนิบัติ
ในสวนด้านหลังของไทเฮาเซี่ยมีเรือนอบอุ่นปลูกสร้างไว้ ทั้งยังเพาะเลี้ยงดอกโบตั๋นไว้หลายต้น แม้จะเป็นฤดูใบไม้ร่วงอันหนาวเย็น ภายในเรือนกลับอบอุ่นดุจต้นฤดูใบไม้ผลิ ดอกโบตั๋นบานสะพรั่งไปทั่ว
เหลืองเหยากับม่วงเว่ยประชันความงาม ชมพูจ้าวกับเขียวโต้วสะท้อนแสงอรุณ ล้วนเป็นพันธุ์ล้ำค่าเป็นพิเศษ
ในบรรดาดอกไม้เหล่านั้น ดอกที่จ้าวหลิงเจาชื่นชอบที่สุดไม่ใช่เหลืองเหยา ม่วงเว่ย ชมพูจ้าว หรือเขียวโต้ว หากเป็นดอกหนึ่งที่มีกลีบสีม่วงหมึกและเกสรสีเขียว ดอกโบตั๋นต้นนี้ยังมีชื่อที่นางโปรดปรานเป็นพิเศษว่า ‘มังกรเขียวนอนบ่อหมึก’ เล่ากันว่าดอกโบตั๋นนี้เติบโตขึ้น ณ บ่อมังกร สถานที่ซึ่งตระกูลต่งใช้เลี้ยงมังกร
นางยืนชมดอกโบตั๋นต้นนั้นเงียบ ๆ ทว่าจิตใจกลับยังวนเวียนอยู่ระหว่างความฝันกับความจริง
เมื่อไทเฮาเซี่ยประกอบพิธีสักการะพระพุทธเจ้าเสร็จสิ้น เหล่าองค์หญิงและราชบุตรเขยที่ออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกก็ถูกเรียกกลับมา เพื่อร่วมโต๊ะเสวยมื้อเย็นกับไทเฮา
ช่วงหลายปีมานี้ รสนิยมในการเสวยของไทเฮาเซี่ยยิ่งจืดลง สำนักเครื่องเสวยจึงจัดเตรียมอาหารตามฤดูกาลขึ้นมา
ตรงกลางโต๊ะมีรังนกตุ๋นเป็ดพะโล้ห้าเครื่องเทศ อุ่นอยู่บนเตาเล็ก ๆ ไอร้อนลอยกรุ่น เนื้อเป็ดตุ๋นจนนุ่มเปื่อย ทั้งยังมีเครื่องเคียงปรุงแบบซูวางเสริมไว้อีกหลายจาน แป้งทอดคลุกน้ำตาลน้ำส้มสายชูทอดจนกรอบ ไส้หมูบดผสมทรายหดหอมในเกี๊ยวทอดตัวน้อยประณีตน่ารัก ส่วนข้าวเยียนจือที่ถวายเข้าวังนั้นจัดเตรียมไว้ให้จ้าวหลิงเจาโดยเฉพาะ ผู้อื่นมีเพียงชามเล็ก ๆ แต่นางกลับมีหม้อหินใบเล็กวางอยู่ตรงหน้า พอเปิดฝาไม้ก็เห็นข้าวอยู่เต็มหม้อ
“ยังเป็นเสด็จย่าที่รักข้าที่สุด!”
นางกินข้าวเยียนจือไปพลาง ยิ้มแย้มเบิกบานไปพลาง
ไทเฮาเซี่ยหัวเราะอย่างเบิกบานยิ่งกว่า “ในบรรดาองค์หญิงทั้งหลาย เจ้านี่แหละซุกซนที่สุด ทั้งยังรู้จักเอาใจคนที่สุด อัยเจียไม่กังวลเรื่องใดเลย มีเพียงเรื่องการแต่งงานของเจ้าเท่านั้น หลิงเจา ในเมืองหลวงมีชายหนุ่มมากความสามารถตั้งมากมาย ไม่มีผู้ใดที่เจ้าพอใจบ้างหรือ?”
องค์หญิงรองฉางเล่อยิ้มพลางเอ่ยว่า “น้องห้ารักมั่นยิ่งนัก”
ชั่วขณะนั้น ไม่มีผู้ใดกล่าวอะไรต่อ
ทุกคนล้วนรู้เรื่องราวในปีนั้นดี แม้จะลงเอยอย่างไม่น่าดูนัก แต่เนื่องจากกฎวังเข้มงวด เรื่องจึงไม่แพร่ออกไป ทว่าในวังแห่งนี้จะมีผู้ใดไม่รู้บ้าง?
“ฉางเล่อ!”
ไทเฮาเซี่ยอดตำหนิเสียงเย็นไม่ได้ “หากดูแลสุขภาพไม่ดี ก็กลับไปพักเสีย อย่ามากำเริบต่อหน้าอัยเจีย!”
สีหน้าจ้าวหลิงเสียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางขบเม้มริมฝีปากอย่างเงียบงัน
เสด็จย่าทรงลำเอียงให้น้องห้าจริง ๆ!
จ้าวหลิงเจามององค์หญิงฉางเล่อยิ้ม ๆ แม้จะพูดกับไทเฮาเซี่ย แต่ไม่ว่าใครมองก็เห็นว่านางกำลังเหน็บแนมองค์หญิงฉางเล่อ “เสด็จย่า อย่าทรงกริ้วจนเสียพระวรกายเลยเพคะ ข้ากลับเห็นว่าการรักมั่นเป็นข้อดี พี่รองคงทำไม่ได้ จึงอิจฉาข้า กระนั้นก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อชะตาพี่รองไม่ดี จวบจนบัดนี้ยังไม่เคยพบผู้ที่รักมั่นเลยสักคน”
เพียงประโยคเดียวก็เหน็บแนมคนถึงสองคน สีหน้าของฉางเล่อและต้วนหมิงอวี้ต่างดูไม่สู้ดี ทว่าเพราะอยู่ต่อหน้าไทเฮาเซี่ย ทั้งสองจึงอดกลั้นไว้ ส่วนจ้าวหลิงเจากลับคร้านจะอดทน นางเช็ดปากแล้วลุกขึ้นทันที ไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น
“อาหารของเสด็จย่าอร่อยยิ่ง เพียงแต่วันนี้ข้ากินโทสะจนอิ่มแล้ว แย่งคนของผู้อื่นไปแล้วยังโผล่มาทำให้ขุ่นเคืองอีก ข้าเกรงว่าหากฝืนต่อไปจะอาเจียนออกมา แล้วทำให้ข้าวเยียนจือของเสด็จย่าเสียของ เสด็จย่า อีกไม่กี่วันข้าจะมาเข้าเฝ้าใหม่!”
กล่าวจบ นางก็หันหลังเดินจากไป
ฉางเล่อขุ่นเคืองจนเอ่ยว่า “เสด็จย่า นางไร้มารยาทเกินไปแล้ว!”
“มิใช่เจ้าหรือที่เป็นฝ่ายรื้อฟื้นเรื่องในอดีต มิใช่เจ้าหรือที่หาเรื่องใส่ตัว!”
องค์หญิงผู้หนึ่งแต่งงานทั้งที่กำลังตั้งครรภ์ ราชวงศ์ต้องการปกปิดเรื่องนี้ จึงใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนจัดเตรียมสินเดิมอย่างเร่งร้อน ทั้งที่ปกติต้องใช้เวลาล่วงหน้าถึงครึ่งปี
ไทเฮาเซี่ยทรงขุ่นเคืองเรื่องนี้อยู่ในพระทัย เมื่อนึกขึ้นมาแต่ละครั้งก็ทรงสงสารและปวดใจแทนหลานห้า ต้วนหมิงอวี้กับหลิงเจาช่างเหมาะสมกันเพียงใด สุดท้ายกลับถูกผู้อื่นชิงรักไป
ทว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงพระเกียรติของราชวงศ์ อีกทั้งต้วนหมิงอวี้ยังยืนกรานปกป้องฉางเล่อ เรื่องจึงเงียบหายไปโดยไม่มีข้อสรุป
แต่เมื่อลองคิดดูในยามนี้ สิ่งที่หลิงเจาพูดก็ไม่ผิด คนที่ไม่รู้จักรักมั่นเช่นนั้น ไม่ต้องการเสียยังดีกว่า
“เสด็จย่า” องค์หญิงสี่เอ่ยอย่างขลาดเขลา “งานเลี้ยงฉยงหลินใกล้เริ่มแล้ว ได้ยินว่าทั่นฮวาในครั้งนี้รูปโฉมงามสง่า บางทีน้องห้าอาจชอบก็ได้เพคะ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไทเฮาเซี่ยก็ทรงคาดหวังขึ้นมา “อัยเจียก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน เพียงแต่ชาติตระกูลด้อยไปสักหน่อย เขาว่ากันว่าเดิมทีเขามีคุณสมบัติเป็นจอหงวน เพียงเพราะรูปโฉมงดงามเกินไป จึงได้รับเลือกเป็นทั่นฮวา อัยเจียเองก็อยากเห็นนักว่ารูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร ถึงทำให้ฮ่องเต้เปลี่ยนตำแหน่งจอหงวนให้กลายเป็นทั่นฮวาได้”
ผู้คนบนโต๊ะเริ่มสนทนาถึงซ่งทั่นฮวาผู้ที่ยังไม่เคยพบหน้า โดยเฉพาะองค์หญิงสี่ ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น
“เสด็จย่า หม่อมฉันยังได้ยินอีกว่า วันแห่ขี่ม้าเที่ยวชมเมือง ชาวบ้านต่างแย่งกันมุงดูทั่นฮวา มีคนถูกเบียดตกลงไปในแม่น้ำจินสุ่ยตั้งหลายคน แล้วก็ยังมีผลไม้ที่หญิงสาวโยนมา บางลูกไม่ระวังไปโดนศีรษะของจิ้นซื่อคนอื่น ๆ ด้วย เกือบทำให้จอหงวนหัวแตกเลือดอาบเสียแล้ว มีเพียงทั่นฮวาเท่านั้นที่รับผลไม้ไว้ในอ้อมแขนได้ทั้งหมด ถนนจูเชวี่ยเบียดเสียดจนผู้คนแทบขยับไม่ได้ ทั้งยังมีแผงของพ่อค้าหาบเร่ถูกชนคว่ำไปหลายแผง…”
ยิ่งเล่าก็ยิ่งสนุก ไทเฮาฟังอย่างเพลิดเพลิน พระทัยคิดคำนึงว่า ถึงเวลานั้นจะต้องช่วยหลิงเจาพิจารณาดูให้ดี ว่ารูปโฉมของเขางดงามดังที่เล่าลือหรือไม่ อย่าให้ไม่คู่ควรกับเจาเอ๋อร์ของพระนาง
**
ภายในรถม้า จ้าวหลิงเจาฟังคำรายงานของอวิ๋นเหยา
“องค์หญิง ข้าน้อยให้คนไปตรวจสอบแล้ว คุณชายซ่งไม่มีญาติสนิทในเมืองหลวง ถนนฝั่งตะวันตกมีแต่เพื่อนบ้าน ตระกูลซ่งตั้งหลักอยู่ที่อิ่งชวน หรือจะให้ข้าน้อยส่งคนไปตรวจสอบที่อิ่งชวนอีกเจ้าคะ?”
“ไม่ต้อง”
ลูกพี่ลูกน้องหญิงในความฝันอาศัยอยู่ในเมืองหลวง หากในเมืองหลวงไม่มีญาติ เช่นนั้นก็เป็นนางที่คิดมากไปเอง
เห็นหรือไม่ ความฝันล้วนเป็นภาพลวงตา จะฝันเห็นสิ่งใดแล้วกลายเป็นจริงได้อย่างไร?
จ้าวหลิงเจาเปลี่ยนจากอาภรณ์หรูหรามาสวมชุดธรรมดา แล้วเปลี่ยนไปนั่งรถม้าหลังคาดำ นางจึงค่อยวางใจ หลับตาพักผ่อน ไม่นานรถม้าก็มาถึงตรอกแคบทางตะวันตกของเมือง
ทันทีที่สวมหมวกคลุมหน้าและเปิดม่านขึ้น นางก็เห็นเงาร่างของคนผู้หนึ่งยืนถือตะเกียงรออยู่ตรงปากตรอก
เงาต้นหอมหมื่นลี้ทอดกระดำกระด่างบนกำแพง แสงสีเหลืองนวลจากตะเกียงช่วยขับความเย็นชาบนใบหน้าบุรุษให้ดูอ่อนโยน เผยให้เห็นเค้าโครงอบอุ่น สายคาดเอวผ้าเรียบ ๆ ขับเน้นช่วงเอวเพรียวแข็งแรง
เหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงใช้หยกทำสายคาดเอว แทบอยากห้อยของล้ำค่าทุกชิ้นไว้บนนั้น แต่ยามนี้เมื่อเห็นสายคาดเอวผ้าผืนนั้น ภาพเรือนกายยืดหยุ่นแข็งแรง กล้ามเนื้อเป็นมัดชัดเจน กลับผุดขึ้นในใจจ้าวหลิงเจาอย่างห้ามไม่อยู่
ช่างอยากเอื้อมมือไปกระชากสายคาดเอวเส้นนั้นออกเสียจริง
มือเรียวขาวยื่นออกไป มีคนรับไว้ตามธรรมชาติ นิ้วมือเรียวยาวเห็นข้อนิ้วชัดรับมือของนางไว้อย่างมั่นคง แขนเสื้อกว้างเลื่อนลง เผยให้เห็นข้อมือเรียวบางเสี้ยวหนึ่ง ที่ข้อมือแขวนลูกประคำโพธิ์ชั้นดีซึ่งนางมอบให้
ใต้แสงเทียน ลูกประคำโพธิ์ใสกระจ่าง สะท้อนประกายอ่อนโยนดุจหยก คาถาหกอักษรปิดทับด้วยแผ่นทอง ยามขยับไหวก็เปล่งประกายสีทองเจิดจ้า
เมื่ออยู่คู่กับข้อมือเรียวบางเช่นนี้ ช่างงดงามยิ่งนัก
“กินข้าวหรือยัง?”
อารมณ์ของนางดีอยู่ไม่น้อย จึงจับปลายนิ้วอุ่นของซ่งอวี้ไว้ แล้วลูบคลึงข้อนิ้วที่นูนเด่นอย่างแผ่วเบา
“ยัง”
“รอข้าหรือ?”
นางตั้งใจหยอกเย้าเขา แต่ซ่งอวี้กลับพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง ดวงตาดำสนิทเย็นชาและเรียบเฉย “อืม”
“น่าเบื่อ!”
นางแค่นเสียงเย็น สะบัดมือเขาออกแล้วเดินไปข้างหน้าตามลำพัง เลี้ยงดูมาตั้งนาน ไฉนยังคงเงียบขรึมน่าเบื่อเช่นนี้ พูดให้มากขึ้นอีกสักประโยคจะตายหรืออย่างไร? ยามถูกฝึกสอนยังรู้จักเป็นฝ่ายรุกและรู้จักสร้างความสำราญได้ดีกว่านี้
เบื้องหลังไม่มีเสียงฝีเท้าตามมาเป็นเวลานาน
จ้าวหลิงเจาเริ่มขุ่นเคืองขึ้นมาอีกหลายส่วน แทบอยากหันกลับไปขึ้นรถม้าจากไปเสียเดี๋ยวนั้น
ทว่านางเพิ่งหยุดฝีเท้า ท่ามกลางความเงียบงันก็พลันมีเสียงดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เสียงเสื้อผ้าเสียดสีกัน ทั้งยังมีเสียงกระดิ่งใสกังวานเป็นพวงดังขึ้นท่ามกลางราตรีอันเงียบสงัด
กริ๊ง กริ๊ง~