ทันทีที่เสียงกระดิ่งดังเข้าหู เพลิงโทสะเล็กน้อยในใจจ้าวหลิงเจาก็มอดดับลงไปกว่าครึ่ง
ซ่งอวี้ผู้เคร่งขรึมสำรวม พูดน้อยเย็นชา ประหนึ่งหยกเย็นใต้แสงจันทร์ กลับผูกกระดิ่งทองคู่นั้นไว้ที่ข้อเท้าจริง ๆ
ก็จริง ลูกประคำสวมอยู่บนข้อมือ ยกมือขึ้นมาก็เห็นได้ทันที แต่กระดิ่งกลับผูกอยู่ที่ข้อเท้า หากไม่เดิน แล้วจะได้ยินเสียงได้อย่างไร
นางแทบจินตนาการออกว่าทั่นฮวาผู้เย็นชาและพูดน้อยผู้นี้ มีสีหน้าอดกลั้นและกระอักกระอ่วนเพียงใดยามผูกกระดิ่ง
จ้าวหลิงเจาล้มเลิกความคิดที่จะหมุนกายจากไป ในใจเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงก้าวเข้าไปในประตูเรือน
อวิ๋นเหยายื่นกล่องอาหารให้ซ่งอวี้ ก่อนถอยกลับไปเฝ้าอยู่ข้างรถม้าอย่างเงียบงัน
ประตูห้องปิดลง กั้นความหนาวเย็นของราตรีสารทด้านนอกไว้
กล่องอาหารถูกวางลงบนโต๊ะ จ้าวหลิงเจาประสานมือรองคาง เท้าศอกกับโต๊ะ เอียงศีรษะมองเขาด้วยรอยยิ้ม รอให้เขาปรนนิบัติ
ซ่งอวี้สาวเท้าเข้ามาเงียบ ๆ แล้วเปิดฝากล่องอาหาร
ชั้นแรกเป็นเป็ดห้าเครื่องเทศตุ๋นรังนกที่นำมาจากวัง ยังอุ่นอยู่และส่งกลิ่นหอมกรุ่น ชั้นที่สองเป็นเกี๊ยวตัวเล็กทอด กับข้าวสารสีชาดจากนาหลวง จ้าวหลิงเจาสังเกตสีหน้าของซ่งอวี้ ทว่าน่าเสียดาย เขาไม่แสดงสีหน้าใด ๆ อาหารเลิศรสชิ้นเล็กเหล่านี้ก็ไม่อาจทำให้เกิดระลอกคลื่นแม้แต่น้อยในแววตาเขา
ทว่าด้านล่างยังมีอีกชั้น
ปลายนิ้วของซ่งอวี้ชะงักเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองจ้าวหลิงเจา
ดวงตาของเด็กสาวฉายแววเจ้าเล่ห์ราวกับหยอกเย้าสำเร็จ รอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้า
“เปิดสิ”
ซ่งอวี้ทำตามคำสั่ง เปิดชั้นสุดท้ายออก
บนจานหยกขาวมีสายคาดเอวเตี๋ยเสียวนอนอยู่เงียบ ๆ
สายคาดเอวเตี๋ยเสี่ยวของคนทั่วไปล้วนแขวนมีดสั้น หินลับมีด และหินจุดไฟ เป็นเครื่องใช้ที่บุรุษพกติดตัวเวลาเดินทาง ทว่าสายเส้นนี้กลับห้อยถุงหอม ผ้าเช็ดหน้าลายงาม กล่องเล็กสำหรับสอดหัวใจ ตลอดจนพู่ห้อยยาวและสายคล้องแพร ทุกชิ้นล้วนเป็นของแทนใจระหว่างชายหญิง ไม่ใช่ของสำหรับรัดเสื้อผ้าเพื่อเดินทางเลยแม้แต่น้อย
สายตาของซ่งอวี้เลื่อนไปยังนาง
จ้าวหลิงเจายกมุมปาก “กินข้าวก่อน”
เรื่องทั้งหมดค่อยว่ากันหลังกินอิ่มแล้ว
ซ่งอวี้จึงนั่งลง ตักข้าวสารสีชาดให้นางหนึ่งถ้วย จัดวางตะเกียบประดับทองไว้เรียบร้อย ส่วนตนใช้ถ้วยและตะเกียบธรรมดาจากบ้าน คีบอาหารที่แม้แต่นางสนมในวังก็ยังไม่มีโอกาสได้กิน
ท่วงท่าการกินของซ่งอวี้สง่างามยิ่ง เพียงมองก็เพลินตา เขาไม่มีท่าทางฟุ่มเฟือย กระดิ่งที่ข้อเท้าจึงไม่ส่งเสียง ทว่านางยังคงอดทนรอจนซ่งอวี้กินเสร็จ
“สวมชุดขุนนางของทั่นฮวาให้ข้าดู”
ซ่งอวี้ลุกขึ้นอย่างว่าง่าย หยิบชุดขุนนางที่พับไว้อย่างเรียบร้อยออกจากตู้เสื้อผ้า เห็นได้ว่าเขาทะนุถนอมอาภรณ์ชุดนี้ยิ่งนัก เขาวางมันลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา แล้วใช้มือข้างเดียวแก้สายผ้าที่เอว
กระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งหนึ่งครั้ง
อาภรณ์ถูกถอดออกทีละชั้น เหลือเพียงกางเกงขายาวตัวหนึ่ง บุรุษหันหลังให้จ้าวหลิงเจา กล้ามเนื้อช่วงไหล่และแผ่นหลังปรากฏชัด ไหล่กว้างผาย เอวสอบคอดลงมา กระดูกสะบักวูบไหวให้เห็นราง ๆ บนแผ่นหลังยังมีรอยแดงจาง ๆ อยู่หลายแห่ง
“หันมา ข้าจะดู”
เสียงกระดิ่งหยุดชะงัก ก่อนดังขึ้นอีกครั้ง
ซ่งอวี้หันกลับมา แล้วสวมชุดขุนนางของทั่นฮวา
สีแดงเจิดจรัส ลายเมฆทอซ่อนลาย ขลิบขอบด้วยแพรเขียว ดอกไม้ทองบนผ้าโพกศีรษะสั่นไหวเบา ๆ เมื่อจับคู่กับชุดสีแดงชาดทั้งตัวก็โดดเด่นเสียยิ่งกว่าเครื่องประดับใด ส่งให้โฉมหน้าของเขายิ่งงามจับตา สง่างามไร้ผู้ใดเทียบ
จ้าวหลิงเจาลุกขึ้น ใช้นิ้วเกี่ยวสายคาดเอว ดึงเขาเข้ามาหาตน ก่อนใช้นิ้วแหวกคอเสื้อแล้วค่อย ๆ ไล่ลงไป
“คาดสายเตี๋ยเสี่ยวด้วย ให้ข้าดู”
“ไม่ได้”
จ้าวหลิงเจาขมวดคิ้ว เงยหน้ามองเขา
ซ่งอวี้ไม่เชื่อฟังอีกแล้ว!
สีหน้าของนางเย็นชาลง ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ไม่คิดจะมองเขาอีก
ซ่งอวี้ตามเข้ามา กระดิ่งที่ข้อเท้าส่งเสียงถี่กระชั้น “ข้าคาดสายเตี๋ยเสี่ยวให้ได้ แต่ต้องถอดชุดขุนนางออกก่อน”
เขาจริงจัง เคร่งครัดในธรรมเนียม เมื่อสวมชุดขุนนางก็ยิ่งสำรวมไร้ที่ติ
แต่ความสำรวมอดกลั้นเช่นนี้กลับชวนให้ผู้คนหวั่นไหวไปอีกแบบ
จ้าวหลิงเจาพลันไม่ค่อยขุ่นเคืองแล้ว นางยอมรับเหตุผลนี้ อย่างไรเสียอาภรณ์ชุดนี้ก็สุภาพเรียบร้อยเกินไป เพียงนึกถึงก็ทำให้นางอดรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้มไม่ได้
ทว่านางจับจ้องชุดขุนนางนั้น พลางคิดในใจว่า สักวันหนึ่ง…
“เช่นนั้นก็ลงโทษเจ้าให้ถอดอาภรณ์ แล้วคาดให้ข้าดู”
ชุดขุนนางสีแดงชาดถูกถอดออก แล้วพาดไว้อย่างเรียบร้อยบนราวแขวนเสื้อ
สายคาดเอวเตี๋ยเสี่ยวหนังรัดรอบเอวสอบแข็งแรงของเขา ขนาดหลวมไปเล็กน้อย จึงห้อยลงตรงกระดูกสะโพก ผ้าเช็ดหน้าพับทบกับพู่ห้อยพลิ้วลงมา แกว่งไกวเป็นเงาชวนคิด ยั่วยวนยิ่งนัก
“อุ้มข้าไปที่เตียง”
นางยื่นมือ เขย่งปลายเท้าเกี่ยวคอบุรุษไว้
กระดิ่งใต้ฝ่าเท้าสั่นไหวเป็นเสียงแผ่วเบา ซ่งอวี้รวบแขนเข้าหากัน อุ้มนางขึ้นแนบอกอย่างมั่นคง แล้ววางลงบนฟูกไหมอย่างทะนุถนอม
นิ้วของนางไล้ผ่านติ่งหู ลำคอ เลื่อนลงไปตามกระดูกไหปลาร้า แผงอก หน้าท้อง…
“อย่าขยับ”
นางยิ้มอย่างจงใจ
“อนุญาตให้จูบ ห้ามแตะต้อง”
กล้ามเนื้อทั่วร่างของซ่งอวี้เกร็งแน่น เม็ดเหงื่อผุดพราวไหลไปตามมัดกล้าม ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงไม่หยุด ลมหายใจยิ่งหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ
หากจ้าวหลิงเจาไม่อนุญาต เขาก็ไม่กล้าล่วงเกินแม้เพียงครึ่งก้าว แรงปรารถนาทั้งหมดถูกกดข่มไว้ในกายอย่างแน่นหนา
การรุกถอยทุกจังหวะล้วนอยู่ในกำมือของจ้าวหลิงเจาอย่างสิ้นเชิง
จนกระทั่งนางพอใจแล้ว จึงยื่นมือเกี่ยวคอเขาไว้และเป็นฝ่ายมอบจุมพิตให้
นี่คือรางวัล เป็นช่วงเวลาเดียวที่ซ่งอวี้จะปลดปล่อยตนได้เต็มที่
จากนั้นจึงเป็นการกัดขย้ำและช่วงชิง รุนแรงราวกับจะฉีกนางกลืนกินลงท้อง
หลังอิ่มเอม จ้าวหลิงเจาก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ริมฝีปากชุ่มชื้นและบวมแดง
ก่อนจะหลับสนิท นางรู้สึกได้ว่ามีคนใช้ผ้าอุ่นเช็ดมือและเท้าให้ ห่มผ้าไหมให้นาง แล้วจุดกำยานซูเหอที่นางโปรดปราน หลังจากนั้นนางก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีก
ในความฝัน นางได้พบลูกพี่ลูกน้องผู้นั้นอีกครั้ง เพียงแต่คราวนี้ทุกสิ่งกลับสมจริงยิ่งกว่าเดิม
นางเห็นซูหว่านโหรวกำลังยิ้มละไมยืนอยู่หน้าประตูบ้านซ่งอวี้ ด้านหลังมีเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงฉาน ซูหว่านโหรวสวมชุดแต่งงาน ยื่นมือปลดผ้าคลุมหน้าออกจากศีรษะ เบียดนางออกไป แล้วกำมือซ่งอวี้ไว้แน่น
ซูหว่านโหโหรวอ่อนโยนและเข้าใจผู้อื่น ต่างจากนางผู้เอาแต่ใจและวางอำนาจโดยสิ้นเชิง
เมื่อซ่งอวี้ฝนหมึก นางก็ช่วยจัดกระดาษให้ เมื่อซ่งอวี้ออกจากบ้าน นางก็ไปส่งด้วยตนเอง ทั้งสองประสานใจกลมเกลียว เคารพรักกันดุจแขกผู้มีเกียรติ ผู้คนทั่วหล้าต่างอิจฉา
ส่วนนางกลับถูกไฟริษยาแผดเผาหัวใจ คอยไปก่อกวนครั้งแล้วครั้งเล่า กลั่นแกล้งเหยียดหยามซูหว่านโหรว ถึงขั้นทำให้นางแท้งบุตร ซ่งอวี้เปี่ยมด้วยความแค้น ยื่นฟ้องความผิดทั้งหมดขึ้นท้องพระโรง
ในดวงเนตรของเสด็จพ่อไม่เหลือความรักเอ็นดูอ่อนโยนอีกต่อไป มีเพียงโทสะอันเกรี้ยวกราด
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าของจ้าวหลิงเจาหม่นหมอง ในใจหนาวเหน็บไปทั้งดวง
ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน หรือเป็นเรื่องจริงกันแน่
นางตรวจสอบไปแล้วรอบหนึ่ง ซ่งอวี้ไม่มีลูกพี่ลูกน้องหญิงอยู่เลย แล้วเหตุใดนางจึงยังฝันเช่นนี้ ทั้งความฝันคราวนี้ยังสมจริงยิ่งนัก
หรือยังมีเรื่องใดที่นางไม่ได้สังเกตเห็นอีก
เมื่อเห็นนางตื่น ซ่งอวี้ยื่นผ้าชุบน้ำมา ปรนนิบัตินางล้างหน้าและจัดแต่งกาย นางหรี่ตาเสวยสุขกับการปรนนิบัติของเขา ก่อนลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน
“คืนนี้เป็นงานเลี้ยงฉยงหลิน”
งานเลี้ยงฉยงหลินคือพระราชพิธีเลี้ยงผู้สอบได้จิ้นซื่อใหม่ บรรดาขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊และเชื้อพระวงศ์ล้วนต้องเข้าร่วม
นางไม่เคยเอ่ยฐานะของตนออกมาตรง ๆ แต่กลับรู้สึกอยู่เสมอว่าซ่งอวี้ล่วงรู้แล้ว ทว่าเรื่องเหล่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
ภายหน้าซ่งอวี้ได้เป็นขุนนาง ทั้งสองก็จะได้พบกันบ่อย ๆ อีกทั้งนางยังอบรมเขาจนเชื่องเชื่อฟังและเอาใจใส่ กำลังเป็นช่วงที่ว่าง่ายน่าเอ็นดูพอดี
นางเปิดประตูเรือนด้วยความพึงพอใจ
สีแดงจ้าด้านนอกพุ่งเข้าปะทะสายตาโดยไม่ทันตั้งตัว
สตรีในชุดแต่งงานสีแดงฉาน คลุมผ้าคลุมหน้า ยืนอยู่หน้าประตูอย่างเงียบงัน
หัวใจของจ้าวหลิงเจาพลันถูกยกขึ้น
ความฝันพลันปรากฏตรงหน้า ความหวาดหวั่นจึงเกาะกุมใจนางจนไม่อาจสงบ