ซ่งอวี้ถอยออกไปหนึ่งก้าว ก่อนยืนอยู่ใกล้จ้าวหลิงเจา แล้วกล่าวอย่างหนักแน่นว่า “ท่านนี้คือคู่หมั้นของข้า”
คู่...คู่หมั้นงั้นหรือ?
ซุนเวยเวยชะงักงัน สีเลือดบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย สุดท้ายก็ซีดขาวราวกระดาษ
“อะ...อะไรนะ?”
พี่ซ่งมีคู่หมั้นตั้งแต่เมื่อใดกัน?
เหตุใดนางจึงไม่รู้ ทั้งที่เป็นเพื่อนบ้านกันมาตลอด นางไม่เคยเห็นแม่สื่อมาสู่ขอถึงบ้านเลยสักครั้ง!
ทว่าจ้าวหลิงเจากลับยิ้ม คำตอบไม่เลว สมควรได้รับรางวัล
ตั้งแต่ซื้อเขามาจนถึงบัดนี้ คอยอบรมสั่งสอนทุกถ้อยคำและการกระทำ ในที่สุดความพยายามก็ไม่สูญเปล่า
ส่วนความฝันนั่นหรือ?
หึ ล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง คนเขลาคิดฟุ้งซ่านไปเอง ไม่ควรเชื่อถือ!
“แม่นางซุน โปรดสำรวมกิริยา”
ซ่งอวี้ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า รูปร่างสูงโปร่งสง่างามดุจไผ่ เสื้อคลุมยาวสีเรียบไร้ฝุ่นธุลี คิ้วตาเย็นชา “ลมแรง ข้าจะประคองท่านขึ้นไป”
ลมเดือนเก้าค่อนข้างเย็นจริง ๆ กลิ่นหอมเข้มข้นของดอกกุ้ยฮวาลอยอบอวลในอากาศ ไม่รู้ว่าลูกพลับจากลานบ้านผู้ใดยื่นกิ่งออกมา ผลสีแดงสดพราวพร่างดุจโคมแดง ชวนให้เบิกบานใจ
“หากเจ้ากล้ารับของจากสตรีอื่น ข้าจะไม่พบเจ้าอีก”
นางกำชับอย่างเอาแต่ใจและวางอำนาจ เมื่อกล่าวจบก็หันหลังจากไปอย่างไม่ลังเล
สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดชายผ้าคลุมบางเปิดขึ้น เผยให้เห็นลำคอขาวผ่องดุจหยก เรียวระหงต่อเนื่องไปถึงปลายคางเล็กงดงาม สรรค์สร้างเค้าโครงใบหน้าอันงามล้ำจนถึงที่สุด
นางมีรูปโฉมงามเย้ายวนเป็นทุนเดิม ริมฝีปากแดงชาดชุ่มฉ่ำเป็นสีสันตามธรรมชาติ บัดนี้ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมโปร่งบาง เลือนรางปรากฏ เพิ่มความกำกวมชวนหลงใหลและความห่างเหินอันสูงศักดิ์ขึ้นหลายส่วน
งดงามยิ่งนัก
ซ่งอวี้มองนาง พลางนึกถึงริมฝีปากแดงชุ่มฉ่ำนั้น ว่าจะอ่อนนุ่มหอมหวานเพียงใด
เมื่อนางขึ้นไปนั่งในรถม้า สาวใช้ก็ยกเตาอุ่นมือส่งให้ นางยื่นมือรับมากอดไว้ ไออุ่นขับไล่ความหนาวเย็นของฤดูใบไม้ร่วง นางถึงกับทอดถอนใจอย่างสบายอารมณ์
“ไปเถิด”
รถม้าเคลื่อนจากไปอย่างเชื่องช้า ผ่านย่านตลาดอันวุ่นวายทางตะวันตกของเมือง
ซ่งอวี้ยืนมองอยู่ตรงปากตรอก บริเวณนี้เงียบสงัด ผู้คนไม่มากนัก นาน ๆ ครั้งจึงมีคนเดินผ่าน พอเห็นเขาก็มักร้องทักอย่างยินดีว่า
“ทั่นฮวาซ่ง! ยินดีด้วย!”
“ขอแสดงความยินดีที่ทั่นฮวาซ่งสอบได้อันดับหนึ่ง ขอให้อนาคตรุ่งโรจน์!”
ซ่งอวี้พยักหน้าเล็กน้อย รอจนมองไม่เห็นรถม้าแล้วจึงหันกลับไป
ซุนเวยเวยไม่อยู่แล้ว ประตูเรือนเปิดอ้ากว้าง มองปราดเดียวก็เห็นจนสุด เขาเดินเข้าไปแล้วปิดประตู
ในห้องยังคงมีกลิ่นหอมจาง ๆ หลงเหลืออยู่ เป็นกลิ่นกำยานซูเหอราคาแพงที่ติดกายจ้าวหลิงเจา
แม้นางจากไปแล้ว แต่เงาของนางกลับอยู่ทุกหนแห่ง
อ่างอาบน้ำไม้หนานมู่ทองเส้นที่นางทิ้งไว้ เสื้อชั้นในที่สวมเพียงครั้งเดียวแล้วเปลี่ยนทิ้ง ผ้าไหมเช็ดหน้ายังคงวางอยู่บนโต๊ะ ส่วนผ้าห่มแพรบนเตียงยับยู่ยี่เป็นกอง
ซ่งอวี้ค่อย ๆ เก็บกวาด
ไม่นานนัก ประตูเรือนก็ถูกเคาะอีกครั้ง
ผู้มาเยือนคือสาวใช้คนสนิทของจ้าวหลิงเจา ในมือถือถาดใบหนึ่งซึ่งคลุมด้วยผ้าแพรสีแดง
“คุณหนูบอกว่าวันนี้คุณชายซ่งทำได้ดี สมควรได้รับรางวัล นี่คือของพระราชทาน คุณหนูยังบอกด้วยว่า คืนนี้ใช้สิ่งนี้ก็พอ”
ซ่งอวี้ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนรับถาดมา สาวใช้ก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็วแล้ว
เมื่อปิดประตูและกลับเข้าห้อง เขาวางถาดลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วชะงักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือเปิดผ้าแพรสีแดง
มีสิ่งของสองชิ้นวางนิ่งอยู่ในถาด
ลูกประคำโพธิ์เนื้อใสแวววาวเส้นหนึ่ง สลักอักษรศักดิ์สิทธิ์หกคำไว้ ลูกประคำแต่ละเม็ดขาวผ่องดุจหยก อีกชิ้นเป็นกระดิ่งทองคำเส้นหนึ่ง ห่วงวงกว้าง เพียงมองก็รู้ว่าไม่ใช่เครื่องประดับข้อมืออย่างแน่นอน
**
ตำหนักว่านโซ่ว
ไทเฮาเซี่ยผู้ชราภาพคลึงลูกประคำ พลางมองเหล่าหลานสาวด้วยรอยยิ้ม
โอรสธิดาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมิได้มีมากมายนัก องค์ชายมีเพียงสามพระองค์ ส่วนองค์หญิงมีมากกว่าเล็กน้อย ทว่าก็มีเพียงหกพระองค์ น่าเสียดายที่องค์หญิงใหญ่สิ้นพระชนม์ตั้งแต่ยังเยาว์ องค์หญิงรองมีพระวรกายอ่อนแอ ส่วนองค์หญิงสามถูกกำหนดให้ไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ ปีหน้าก็ต้องออกเรือนไปยังอูซุน
องค์หญิงสี่ องค์หญิงห้า และองค์หญิงหกยังมิได้ออกเรือน ในบรรดาองค์หญิงทั้งหลาย มีเพียงองค์หญิงหย่งอันจ้าวหลิงเจาที่ได้รับพระราชทานตำหนักองค์หญิง ทว่าองค์หญิงห้ากลับยืนกรานไม่ยอมแต่งงาน บอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนพระนางอีกสักหลายปี
ไทเฮาเซี่ยทรงได้ฟังก็ทรงยินดี จึงยิ่งโปรดปรานองค์หญิงห้าผู้นี้
“อัยเจียต้องไปสวดมนต์ พวกเจ้าอย่าเพิ่งกลับ คืนนี้อยู่รับประทานมื้อค่ำเป็นเพื่อนอัยเจีย”
เหล่าองค์หญิงต่างประสานมือคำนับพร้อมกัน
จ้าวหลิงเจายิ้มตาหยี ออดอ้อนว่า “เสด็จย่า มื้อค่ำข้าอยากกินข้าวเหนียวสีชาดจากทุ่งหลวง!”
ไทเฮาเซี่ยทรงหัวเราะพลางตำหนิ “มีแต่เจ้าที่เลือกกินที่สุด ถิงฟาง จดไว้ เตรียมให้เจ้าตัวเล็กช่างเลือกผู้นี้ อัยเจียอยากเห็นนักว่า วันหน้าจะมีผู้ใดกล้าแต่งกับเจ้าตัวแสบเช่นเจ้า!”
“เสด็จย่าทรงรักข้าที่สุด หลิงเจาจะไม่แต่งกับผู้ใดทั้งนั้น จะอยู่เป็นเพื่อนเสด็จย่าไปตลอดชีวิต!”
นางเอาใจไทเฮาจนทรงพระเกษมสำราญ ครั้นทุกคนออกไปแล้ว องค์หญิงรองจ้าวหลิงเสียนผู้เปราะบางอ่อนโยนมาแต่ไหนแต่ไร ก็ยกมือปิดปาก ไอสองครั้ง ใบหน้าซีดขาวยิ่งเผยความอ่อนแอ
นางเงยหน้ามองจ้าวหลิงเจาที่รอยยิ้มยังไม่จาง น้ำเสียงเจือความน้อยใจและตักเตือนอยู่หลายส่วน “น้องหญิงยังไม่ยอมออกเรือนเสียที ในใจยังโกรธพี่อยู่ใช่หรือไม่ที่แย่งพี่ต้วนไป? แต่พี่กับพี่ต้วนต่างก็มีใจให้กัน รักใคร่กลมเกลียวกันมาแต่แรก น้องหญิงเอาแต่ใจและวางอำนาจมาแต่ไหนแต่ไร แต่ก่อนก็กลั่นแกล้งเขาสารพัด มีแต่จะทำให้เขารังเกียจยิ่งขึ้น หย่งอัน เรื่องในอดีตผ่านไปแล้ว จงวางใจเสียแต่เนิ่น ๆ แล้วเลือกคนดี ๆ แต่งงานอย่างสงบสุข จะได้ให้พี่ต้วนใช้ชีวิตอย่างสงบด้วย”
ภายในท้องพระโรงเงียบกริบ สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปยังจ้าวหลิงเจา
ต้วนหมิงอวี้ บุตรชายคนเล็กของโหวเฉิงผิง เป็นเพื่อนเล่นวัยเยาว์ของจ้าวหลิงเจา ไม่ว่าคนในวังหรือจวนโหวต่างเห็นว่าทั้งคู่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก ถึงขั้นที่จวนโหวลอบกำหนดไว้แล้วว่าองค์หญิงหย่งอันจะเป็นสะใภ้ของตระกูล
ใครจะคิดว่าวันหนึ่งต้วนหมิงอวี้เข้าวังมา กลับขอแต่งงานกับองค์หญิงรองจ้าวหลิงเสียน อีกทั้งในเวลานั้นองค์หญิงรองก็ตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้ว
เรื่องนี้ทำให้จ้าวหลิงเจาโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง คอยกลั่นแกล้งองค์หญิงรองทุกหนแห่ง ทั้งยังทำให้องค์หญิงรองเกือบแท้ง พระวรกายที่อ่อนแออยู่แล้วจึงยิ่งทรุดโทรมลง ส่วนต้วนหมิงอวี้ก็เกลียดชังจ้าวหลิงเจาอย่างสุดขีด เพื่อนเล่นวัยเยาว์ทั้งสองกลายเป็นศัตรูกัน จวบจนบัดนี้ทั้งสามคนก็ยังคงมีความขัดแย้งซ่อนเร้น
ยามนี้ต้วนหมิงอวี้ก็มองมาเช่นกัน แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ “หย่งอัน ข้าไม่ใช่สุนัขของเจ้า เจ้าเลิกยุ่งกับข้าเสียแต่เนิ่น ๆ เถิด ข้าไม่อยากให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นอีก ตอนฉางเล่อท้องลูกคนที่สองในวันหน้า!”
ความเอาแต่ใจของจ้าวหลิงเจามีมาตั้งแต่เล็ก ตอนอายุสามขวบก็ขี่หลังต้วนหมิงอวี้ สั่งให้เขาทำตัวเป็นสุนัข ต่อมายิ่งเรียกก็มา โบกมือก็ไป ต้วนหมิงอวี้อดทนมาตลอด จนกระทั่งได้พบองค์หญิงรองผู้แสนอ่อนโยนกว่า
แม้ต่างมีใจให้กัน แต่กลับมีคนคอยออกคำสั่งอยู่ข้างหู ต้วนหมิงอวี้จึงยิ่งไม่ชอบนาง เขาเพียงอยากให้ภรรยาของตนตั้งครรภ์คราวหน้าโดยไม่มีผู้ใดมารบกวน และคลอดลูกอย่างปลอดภัย
จ้าวหลิงเจายกยิ้ม มุมปากเชิดขึ้น “ใต้หล้ามีสุนัขตั้งมากมาย ข้าไม่ขาดเจ้าไปสักตัว หากไม่เชื่อฟัง ก็เปลี่ยนตัวใหม่เสีย”
“เจ้า!”
ต้วนหมิงอวี้โกรธจนหน้าแดง “ที่หลิงเสียนพูดไว้ไม่ผิด เจ้ามองข้าเป็นสุนัขมาตลอดใช่หรือไม่? จ้าวหลิงเจา อย่างน้อยพวกเราก็เป็นเพื่อนเล่นวัยเยาว์กัน!”
เพื่อนเล่นวัยเยาว์งั้นหรือ?
จ้าวหลิงเจาพลันนึกถึงบุรุษในตรอกแคบ ใบหน้างามล้ำ แววตาเย็นชา รูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่ตรงนั้น ซื่อสัตย์ภักดีและรับฟังเพียงคำสั่งของนางผู้เดียวตลอดมา
เพื่อนบ้านผู้นั้นก็เอ่ยอ้างเรื่องเพื่อนเล่นวัยเยาว์เช่นกัน แต่ซ่งอวี้กลับตอบอย่างสงบนิ่งเพียงว่า นางคือคู่หมั้นของเขา
คิดถึงซ่งอวี้ขึ้นมาเสียแล้ว
“อย่าเชียว!” นางลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน เดินออกไปนอกท้องพระโรง “อย่าทำให้สุนัขต้องแปดเปื้อน อย่างน้อยสุนัขก็ยังรู้จักซื่อสัตย์ต่อเจ้านายและรักษาหน้าที่ของตน!”
“หย่งอัน!”
“เห่าอะไรนักหนา หนวกหูเสียจริง ไม่สู้ให้เสด็จย่าเพิ่มหม้อตุ๋นเนื้อสุนัขอีกสักอย่างในมื้อค่ำ!”
นางหัวเราะเยาะแล้วจากไป ไม่สนใจว่าผู้คนในท้องพระโรงจะโวยวายด้วยความโกรธเกรี้ยวเพียงใด
ไม่ต้องการแล้วก็คือไม่ต้องการ ไม่มีสิ่งใดให้อาลัยอาวรณ์ บัดนี้นางมีคนที่เชื่อฟังกว่าแล้ว