ดวงดาวพร่างพราวดุจผืนฟ้า ส่องทั่วผืนพิภพน้อยแห่งนี้จนสว่างไสว
บ่อน้ำพุร้อนขนาดราวห้องนอนห้องหนึ่งมีไอร้อนลอยกรุ่น รอบด้านปกคลุมด้วยหญ้าเขียวขจี ท่ามกลางไอร้อนที่ลอยขึ้นมา ปรากฏบุรุษร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งพิงผนังหินของบ่อน้ำพุร้อนหลับตาพักผ่อน...
บุรุษผู้นั้นเปลือยกายล่อนจ้อน รูปร่างสมบูรณ์แบบ คิ้วดาบตาคมดุจดวงดาว สันจมูกโด่งเป็นสัน
ยามนี้คิ้วของเขาขมวดมุ่น ริมฝีปากเม้มแน่น ที่น่าประหลาดคือบนหน้าผากกลับมีหยาดโลหิตซึมออกมา!
เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหว บุรุษผู้นั้นก็ลืมตาขึ้น ดวงตาหงส์ดอกท้อของเขาดูคล้ายกำลังยิ้มให้ผู้พบเห็นทุกคน ทว่ากลับมีใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง ความแตกต่างสุดขั้วทั้งสองประการนี้มิได้ทำให้ดูขัดตา กลับยิ่งชวนให้รู้สึกเย้ายวนอย่างประหลาด
“ข้าสั่งให้เจ้าเฝ้าอยู่ข้างนอกมิใช่หรือ” บุรุษผู้นั้นเอ่ยโดยหันหลังให้ น้ำเสียงเปี่ยมอำนาจโดยไม่ต้องแสดงโทสะ
“จิ๊บ ๆ ๆ...”
จิ้งจอกแมวร้องสองสามครั้ง ก่อนสะบัดแผ่นหลัง “ตูม!” ส่งเย่ซีเยว่ที่อยู่บนหลังโถมเข้าใส่บุรุษผู้นั้น น้ำเสียงของมันแฝงความยินดี
การโยนครั้งนี้พอดิบพอดี ส่งนางไปอยู่ตรงหน้าบุรุษผู้นั้น
สายน้ำกระเซ็นกระจาย
เย่ซีเยว่ที่สติเลือนรางยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วสัมผัสเข้ากับแผ่นอกกำยำของบุรุษผู้นั้น
เย่ซีเยว่คิดว่าตนถูกพิษชนิดนี้ ร่างกายร้อนรุ่มจนถึงขีดสุดแล้ว ทว่าคาดไม่ถึงว่าร่างกายของบุรุษผู้นี้จะร้อนยิ่งกว่า
ใบหน้าของบุรุษผู้นั้นฉายแววโกรธ เขายกมือข้างหนึ่งหิ้วสตรีที่พันรอบกายตนขึ้น ก่อนโยนนางไปไกล ใครจะรู้ว่าเย่ซีเยว่กลับปราดเปรียวดุจปลาไหล มุดหัวลงน้ำแล้วโอบเอวเขาไว้อีกครั้ง
เส้นเลือดบนหน้าผากบุรุษผู้นั้นปูดขึ้น เขากำลังอดกลั้นอย่างสุดกำลัง
“สตรี เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่!” เสียงของเขาแหบพร่าน่าหวาดหวั่น
เย่ซีเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้หูเขา
“ขอยืมร่างกายท่านใช้สักครา บุรุษตัวโตเช่นท่านไม่ขาดทุนหรอก ไยต้องบิดไปบิดมาเหมือนหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือนด้วยเล่า? หากเรื่องสำเร็จแล้วท่านต้องการค่าชดเชยอันใด ข้าจะชดใช้ให้ท่านก็แล้วกัน!”
บุรุษผู้นั้น “...”
หลังเรื่องสำเร็จแล้ว???
ค่าชดเชย???
!!!
“ดีมาก!”
——
จิ้งจอกแมวสีขาวหิมะคืนร่างเป็นขนาดเท่าฝ่ามืออีกครั้ง มันเฝ้าอยู่ด้านนอกถ้ำ เดินวนไปมา ดูตื่นเต้นอย่างยิ่ง ทั้งยังมีท่าทีไม่สบายใจอยู่บ้าง
นายท่านถูกผงสลายวิญญาณ สตรีที่มันเก็บมาได้ก็ถูกผงสลายวิญญาณเช่นกัน ทั้งสองจึงช่วยถอนพิษให้กันและกันพอดี พรุ่งนี้นายท่านต้องชมมันเป็นแน่!
ดวงดาวและจันทร์ค่อย ๆ เลือนหาย เมื่อแสงตะวันแรกสาดส่องลงมายังหุบเขาแห่งนี้ คนทั้งสองในบ่อน้ำพุร้อนจึงหยุดเคลื่อนไหวในที่สุด เย่ซีเยว่เหนื่อยจนร่างอ่อนปวกเปียกไปนานแล้ว เกือบจมลงไปในน้ำ โชคดีที่บุรุษผู้นั้นตาไวมือไว ช้อนนางขึ้นมาได้ทัน
เมื่อมองใบหน้างดงามขาวผ่องของเย่ซีเยว่ ดวงตาของบุรุษผู้นั้นก็ลุ่มลึก ผ่านไปครู่ใหญ่ ริมฝีปากบางจึงยกโค้ง เขาอุ้มเย่ซีเยว่ พลิกกายคราหนึ่ง ก่อนลงยืนบนผืนหญ้าอย่างมั่นคง
——
เมื่อเย่ซีเยว่ได้สติ นางก็ผุดลุกขึ้นทันที พอดีกับสบตาบุรุษชุดขาวที่เอนกายพิงต้นไม้ใหญ่ซึ่งอยู่ไม่ไกล
นางชะงักไปสองวินาที ก่อนจะตระหนักได้ในพริบตา!
บนร่างนางไม่มีอาภรณ์สักชิ้น มีเพียงเสื้อคลุมบางตัวหนึ่งปิดไว้ ทว่าพอลุกพรวดขึ้นมา เสื้อคลุมที่ใช้ปกปิดร่างกายก็ร่วงลงพื้นไปด้วย!!!
ภาพเหตุการณ์เร่าร้อนเมื่อคืนผุดขึ้นในหัว แม้เย่ซีเยว่จะผ่านมาสองชาติแล้ว ก็ยังอดหน้าแดงก่ำไม่ได้!
“ท่าน ท่าน ท่าน... หลับตาเดี๋ยวนี้!”
กล่าวจบ นางก็รีบเก็บเสื้อคลุมบนพื้นมาพันกายอย่างลวก ๆ!
อาภรณ์ของนางถูกฉีกเป็นเศษผ้านับไม่ถ้วนตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว...
“เมื่อคืนผู้ใดกันที่เกาะแกะประมุขผู้นี้ไม่ยอมปล่อย อืม... ยังกล่าวว่าจะชดเชยให้ประมุขผู้นี้อีก...”
บุรุษผู้นั้นมองนางโดยไม่เหลือบแลไปทางอื่น ดวงตาหงส์ดอกท้อคู่นั้นมีรอยยิ้มเจืออยู่
ประหนึ่งสายลมแผ่วพัดผ่าน ก่อระลอกคลื่นบนผืนน้ำในสระวสันต์
เขาเอนกายพิงอยู่ตรงนั้นอย่างเกียจคร้าน รูปโฉมไร้ผู้ใดเทียบ กระดูกกายผ่องแผ้วสง่างาม
ในหัวของเย่ซีเยว่พลันปรากฏถ้อยคำหนึ่งขึ้นมา:
บุรุษบนทางสายนี้งามดุจหยก คุณชายในใต้หล้าไร้ผู้ใดเทียบเทียม