“จิ๊บ ๆ ๆ...”
เย่ซีเยว่ก้มมอง เห็นจิ้งจอกแมวสีขาวราวหิมะตัวหนึ่งยืนอยู่ตรงปลายเท้าของนาง กำลังส่งเสียงจิ๊บ ๆ ไม่หยุด
แม้จะฟังไม่ออกว่าเจ้าจิ้งจอกแมวตัวนี้หมายความว่าอย่างไร แต่เมื่อนึกถึงก่อนหน้านี้ที่เจ้าตัวน้อยคอยติดตามอยู่ข้างกาย เย่ซีเยว่ก็รู้สึกเอ็นดูมันขึ้นมา
นางยื่นมือออกไป เจ้าจิ้งจอกแมวก็พลันกระโดดขึ้นมาเกาะบนไหล่ แล้วถูไถแก้มนางเบา ๆ
“เจ้าอยากพาข้าไปที่ใดหรือ?”
นางลูบตัวจิ้งจอกแมว ขนของมันฟูนุ่ม ลื่นมือ
ดวงตากลมดำคู่หนึ่งกลอกไปมา ดูเฉลียวฉลาดและมีชีวิตชีวายิ่งนัก
เจ้าตัวน้อยฟังคำพูดของเย่ซีเยว่เข้าใจ จึงกระโดดลงจากตัวนางอย่างตื่นเต้น ก่อนจะคาบชายกระโปรงลากนางมุ่งหน้าไปยังส่วนลึกของเทือกเขาอสูร
น่าเสียดายที่เจ้าตัวน้อยมีแรงไม่พอ แม้จะออกแรงสุดชีวิตก็ยังลากเย่ซีเยว่ให้ขยับไปไม่ได้แม้แต่ครึ่งก้าว
“เจ้าอยากพาข้าไปส่วนลึกของเทือกเขาอสูรหรือ? ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นอสูรชั้นต่ำที่เพิ่งเปิดสติปัญญา ส่วนตันเถียนของข้าก็ไม่มีพลังวิญญาณแม้แต่น้อย หากเข้าไปในเวลานี้ เกรงว่าคงเหลือแต่กระดูก”
แม้โชคดีได้ทะลุมิติมายังอีกโลกหนึ่ง แต่เจ้าของร่างเดิมนี้กลับเป็นคนไร้ประโยชน์อย่างแท้จริง
แม้จะเป็นบุตรีสายตรงของตระกูลใหญ่ ทว่านางกลับเป็นคนไร้ค่าที่ถือกำเนิดมาโดยไม่มีรากวิญญาณ
ที่นางเพิ่งจัดการคนสองคนนั้นได้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะลงมือโดยไม่ให้ตั้งตัวและรวดเร็ว อีกทั้งคนที่อยู่เบื้องหลังไม่ได้เห็นนางอยู่ในสายตา จึงส่งมาเพียงนักเลงข้างถนนสองคนที่มีฝีมือธรรมดา...
เมื่อได้ฟังคำพูดของนาง เจ้าตัวน้อยก็หยุดดึงเย่ซีเยว่ คล้ายกำลังครุ่นคิด
แต่ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที มันก็ออกแรงดึงเย่ซีเยว่อีกครั้ง
คราวนี้เจ้าตัวน้อยออกแรงสุดกำลัง เย่ซีเยว่จึงถูกมันลากจนเซ เกือบหงายหลังล้มลงกับพื้น!
“จิ๊บ ๆ ๆ... จิ๊บ ๆ...”
เย่ซีเยว่รู้สึกว่าร่างกายเริ่มร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ในหัวก็ไม่แจ่มชัดนัก ร่างกายคล้ายไม่ยอมทำตามคำสั่งของตน
นี่คืออาการของการถูกผงสลายวิญญาณ
ผงสลายวิญญาณไม่มียาถอนพิษโดยเฉพาะ ยาถอนพิษเพียงอย่างเดียวคือการร่วมอภิรมย์กับบุรุษ มิฉะนั้นเมื่อผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน พิษจะกำเริบเข้าสู่ชีพจรหัวใจ เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดจนสิ้นใจ
เจ้าตัวน้อยยิ่งออกแรงลากมากขึ้น
เย่ซีเยว่ฝืนพยุงตัวลุกขึ้นยืน
“ข้าถูกพิษยาปลุกกำหนัด ต้องออกจากที่นี่โดยเร็ว เจ้าไปตามทางของเจ้าเถิด ข้าขอเตือนเจ้าอีกสักคำ ไม่ว่าเจ้าจะมีธุระสำคัญอันใดในเทือกเขาอสูร ก็ต้องมีฝีมือมากพอเสียก่อน”
กล่าวจบ นางก็เดินโซเซไปอีกทาง
ไม่ว่าอย่างไร ในเมื่อสวรรค์มอบโอกาสให้ได้เกิดใหม่อีกครั้ง นางก็ต้องคว้าเอาไว้!
มีชีวิตอยู่เท่านั้น จึงจะมีความหวัง!
“จิ๊บ ๆ...”
ทว่าเย่ซีเยว่ประเมินร่างกายนี้สูงเกินไป นางเพิ่งเดินออกจากเทือกเขาอสูรได้ พอมาถึงทางเลี้ยวสุดท้ายก็ฝืนต่อไม่ไหวอีก ร่างอ่อนยวบทรุดลง!
เงาสีขาวขนาดมหึมาพุ่งผ่าน ร่างของเย่ซีเยว่ตกลงบนหลังจิ้งจอกแมวที่ขยายใหญ่ขึ้นอย่างมั่นคง จากนั้นจิ้งจอกแมวก็แบกนางมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของเทือกเขาอสูร
——
บริเวณใจกลางส่วนลึกที่สุดของเทือกเขาอสูร อสูรในแถบนี้มีจำนวนน้อยกว่าบริเวณรอบนอกมาก ทว่าทุกตัวล้วนเป็นอสูรชั้นสูงและมีพลังต่อสู้แข็งแกร่งยิ่ง!
จิ้งจอกแมววิ่งตะบึงไปตลอดทาง แต่กลับไม่มีอสูรแม้แต่ตัวเดียวขวางทาง ตรงกันข้าม พวกมันพากันหลบไปแต่ไกล ราวกับกำลังหวาดกลัวบางสิ่ง
จิ้งจอกแมวแบกเย่ซีเยว่มาหยุดอยู่ด้านนอกถ้ำแห่งหนึ่ง นอกถ้ำมีม่านพลังกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง เมื่อมันตวัดอุ้งเท้าฟาดลงไป ม่านพลังก็พลันหายไป จากนั้นมันจึงแบกเย่ซีเยว่เข้าไปต่อ
เมื่อเข้าไปในถ้ำ เดินผ่านอุโมงค์แคบมืดครึ้มช่วงหนึ่ง แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ภายในกลับเป็นอีกโลกหนึ่งโดยสิ้นเชิง