เย่ซีเยว่กระแอมสองครั้ง
“เรื่องเช่นนี้พวกท่านบุรุษไม่เสียเปรียบเสียหน่อย อีกอย่างเมื่อคืนท่านก็ถูกพิษ หากไม่มีข้า วันนี้ท่านจะยังนั่งผึ่งแดดอยู่ใต้ต้นไม้อย่างสงบได้หรือ?”
นางฟื้นคืนสติอย่างสมบูรณ์แล้ว อาการเมื่อคืนของบุรุษผู้นี้เหมือนกับนางทุกประการ คาดว่าเขาคงได้รับพิษผงสลายวิญญาณมาจากที่ใดสักแห่งเช่นกัน
“ข้าเป็นครั้งแรก”
เย่ซีเยว่ “……”
???
หมายถึงอย่างที่ฉันเข้าใจหรือเปล่าเนี่ย?
“ก็แค่ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน ข้าเห็นว่าท่านมีบุคลิกไม่ธรรมดา คงเป็นผู้มั่งคั่งหรือมีอำนาจ ข้าเป็นเพียงคนไร้ความสามารถที่ฝึกพลังวิญญาณไม่ได้ ท่านจะมาเรียกร้องเอาอะไรจากข้าอีกเล่า……”
นัยของนางคือ นางไม่มีอะไรให้เขาเรียกร้องเอาไปได้
“ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน……หากเมื่อคืนเป็นผู้อื่น เจ้ายอมเช่นเดียวกันหรือ?”
บุรุษหรี่ตาลงอย่างมีอันตราย แววตาลุ่มลึกขึ้น
“ไม่เช่นนั้นเล่า?”
เย่ซีเยว่อยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
“ที่นี่เป็นเขตของข้า เจ้าจะไปเอง หรือให้ข้าเชิญเจ้าไป?”
เย่ซีเยว่ “……”
พลิกสีหน้าเร็วเสียยิ่งกว่าอากาศแปรปรวน เมื่อครู่ยังฟ้าโปร่งไร้เมฆ พริบตาเดียวกลับมืดครึ้มเสียแล้ว จะว่าเขาหึงหวงเพราะคำพูดของนางก็คงไม่ใช่กระมัง
อย่างไรพวกเขาก็ไม่รู้จักกันมาก่อน เพียงต่างต้องการสิ่งเดียวกัน จึงมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนเท่านั้น ฉันเป็นผู้หญิงยังไม่คิดอะไรเลย เขาเป็นบุรุษตัวโตยิ่งไม่มีทางคิดเกินเลยกับฉันหรอก
“ชดใช้เสื้อผ้าให้ข้า!” เย่ซีเยว่เดินไปหยุดตรงหน้าบุรุษ แล้วยื่นมือออกไป “เสื้อผ้าข้าถูกท่านทำเสียหาย อย่างน้อยก็ควรชดใช้ให้ข้าสักชุด มิฉะนั้นสภาพเช่นนี้ข้าจะออกไปได้อย่างไร?”
บุรุษเลิกคิ้ว “แม้แต่ความบริสุทธิ์ของสตรีเจ้ายังไม่ใส่ใจ แล้วจะมาใส่ใจกับเรื่องนี้หรือ?”
เย่ซีเยว่ “……”
นางขอถอนความคิดที่เคยเห็นว่าบุรุษผู้นี้สวมอาภรณ์ขาวดุจหิมะ สง่างามโดดเดี่ยวเหนือโลกไปเสีย เขามันคนวิปริตอารมณ์แปรปรวน แถมปากคอยังร้ายกาจ!
“เรื่องนี้ไม่ต้องให้ท่านเป็นกังวล”
“เช่นนั้นหรือ……” บุรุษเงียบไปหลายอึดใจ ก่อนกล่าวว่า “เจ้าลองใช้มือกดตรงตันเถียนของตน ดูว่าพบสิ่งผิดปกติหรือไม่?”
เย่ซีเยว่คลางแคลงใจ แต่ก็ทำตามที่บุรุษบอก เมื่อนางกดเบา ๆ กลับเกิดความเจ็บปวดรุนแรงขึ้น!
เย่ซีเยว่หันขวับไปมองบุรุษ แววตาแฝงความระแวดระวัง
บุรุษหัวเราะเสียงต่ำ สะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง ขวดกระเบื้องใบเล็กสองใบก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
“น้ำพุร้อนแห่งนี้เปี่ยมด้วยพลังวิญญาณ คนทั่วไปย่อมไม่มีวาสนาได้เสพสุข เจ้ามีตันเถียนแตกสลายอยู่ก่อนแล้ว จู่ ๆ ต้องรับพลังวิญญาณอันมหาศาลเช่นนี้ ร่างกายย่อมทนไม่ไหว ที่นี่คือส่วนลึกที่สุดของเทือกเขาอสูร หากไม่มีข้าคุ้มครอง เกรงว่าเจ้ายังออกไปไม่พ้น ก็ถูกสัตว์ป่าด้านนอกกัดฉีกจนไม่เหลือชิ้นดี ที่นี่มีขวดกระเบื้องสองใบ ใบหนึ่งบรรจุน้ำใส อีกใบเป็นยาพิษไร้สีไร้กลิ่น กล้าเดิมพันกับข้าหรือไม่ หากเจ้าชนะ ข้าจะคุ้มครองเจ้าออกไป”
บุรุษมองนางด้วยแววตาเรียบเฉย เจือความเกียจคร้านอยู่เล็กน้อย
เย่ซีเยว่เงียบไป ทางเลือกที่วางอยู่ตรงหน้านางดูเหมือนมีสองทาง ทว่าแท้จริงแล้วนางไม่มีทางเลือก
ดังที่เขากล่าว หากนางบุ่มบ่ามจากไปในยามนี้ ไม่มีทางรอดออกไปได้แน่
สู้เดิมพันสักครั้งดีกว่า!
เย่ซีเยว่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง สีหน้าสงบนิ่ง ก่อนหยิบขวดกระเบื้องที่อยู่ใกล้ที่สุดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ นางกัดฟัน เทของเหลวข้างในเข้าปาก
บุรุษหรี่ตาลง ครู่ถัดมาก็หายวับจากใต้ต้นไม้ แล้วปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเย่ซีเยว่!
เขาตบฝ่ามือลงบนอกนาง ทำให้ของเหลวที่นางซ่อนไว้ในลำคอไหลลงไปตามหลอดอาหาร
“อยู่ต่อหน้าข้า จงเก็บเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเจ้าไว้เสีย”