ทวีปเก้าดารา ราตรีมืดมิด ลมแรง
“จิ๊บ ๆ ๆ—จิ๊บ ๆ—”
เย่ซีเยว่รู้สึกราวกับมีบางสิ่งขนนุ่มฟูถูไถอยู่บนใบหน้า เสียง “จิ๊บ ๆ” ที่ตามมายังเจือความร้อนรนอยู่เล็กน้อย
ร่างกายของนางค่อย ๆ กลับมารับรู้ความรู้สึก
เกิดอะไรขึ้น?
ตอนที่ปฏิบัติภารกิจ นางถูกคู่หูวางแผนเล่นงานจนต้องตายในห่ากระสุนไปแล้วมิใช่หรือ?
ความรู้สึกที่ชีวิตถูกพรากไปยังติดตรึงอยู่ในใจ แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!
“นางนี่งามหยาดเยิ้มจริง ๆ ต่อให้พวกเราพี่น้องต้องควักเงินให้ ยังนับว่าคุ้ม!”
ชายวัยกลางคนมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้นกลางป่ารกห่างไกลผู้คน พลางยิ้มอย่างหื่นกระหาย
หญิงสาวบนพื้นมีใบหน้างดงามเกลี้ยงเกลา สวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน ข้างกายมีเจ้าก้อนขนสีขาวราวหิมะกำลังกระโดดโลดเต้นเหยียบอยู่บนอกนาง
“พี่ใหญ่ นางเป็นบุตรีของประมุขตระกูลเย่ หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งแคว้นเทียนหลาน พวกเราสองคนไร้อำนาจไร้บารมีในเมืองหลวง หากล่วงเกินคนตระกูลเย่เข้า จะไม่เป็นไรจริงหรือ...” ชายอีกคนเอ่ยอย่างกังวล
“กลัวอะไร นี่เป็นเรื่องในตระกูลเย่ของพวกเขาเอง! คุณหนูสามตระกูลเย่จ่ายเงินห้าร้อยเหรียญทองแดงให้พวกเรามาทำลายความบริสุทธิ์ของคุณหนูใหญ่ รอให้คืนนี้ผ่านไป ใครจะตามหาพวกเราเจออีก? เลิกทำตัวลังเลได้แล้ว หากเจ้าไม่มีความกล้า จะไปเสียตอนนี้ก็ยังทัน แต่โฉมงามราวบุปผาหยกผู้นี้ คงเหลือให้พี่ชายได้ชื่นชมคนเดียวแล้ว”
“พี่ใหญ่พูดอะไรเช่นนั้น พวกเราพี่น้องย่อมร่วมสุขร่วมทุกข์กันอยู่แล้ว...”
ชายผู้นั้นพูดพลางยิ้มกริ่ม ก่อนจะถามอย่างสงสัยว่า
“ก้อนขาว ๆ นี่เป็นตัวอะไร?”
พูดแล้วก็ยื่นมือไปจับ
“จิ๊บ ๆ...” เจ้าก้อนขนสีขาวราวหิมะมีรูปร่างคล้ายแมวคล้ายจิ้งจอก เมื่อสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายของชายผู้นั้น ก็แยกเขี้ยวขบกัดเข้าให้
“อ๊าก!”
หลังมือขวาของชายผู้นั้นถูกกัด เลือดพลันพุ่งทะลัก!
เขากรีดร้องลั่น มืออีกข้างกวาดออก เปลวเพลิงสายหนึ่งพุ่งเข้าใส่เจ้าจิ้งจอกแมว!
“เจ้าสัตว์เดรัจฉาน กล้ากัดข้า...”
คำพูดยังไม่ทันขาด เงาร่างหนึ่งก็วูบผ่าน หญิงสาวบนพื้นกับก้อนขนสีขาวหายไปในพริบตา
“ระวังข้าง...”
ชายอีกคนร้องเตือน ทว่ายังพูดไม่ทันจบ เสียงก็พลันขาดห้วง!
ดวงตาคมเย็นของหญิงสาวกวาดมองมา เย็นเยียบราวลมหนาวเสียดกระดูกในเดือนเหมันต์ อากาศโดยรอบพลันเย็นยะเยือกถึงจุดเยือกแข็ง!
หญิงสาวตวัดขากวาดใส่ชายคนหนึ่ง พร้อมกันนั้นก็ถอดปิ่นบนศีรษะออกแล้วซัดใส่ชายอีกคน—
ชายคนหนึ่งถูกเตะล้มลงกับพื้น ส่วนอีกคนถูกปิ่นปักปิดลำคอ!
“เจ้า...เจ้าไม่ได้ถูกผงสลายวิญญาณหรือ เหตุใดจึงไม่เป็นอะไรเลย...”
ชายที่ถูกเตะล้มลงกับพื้นมองเย่ซีเยว่ด้วยความตื่นตระหนก
ผงสลายวิญญาณ ผู้ถูกพิษนี้จะหมดสติหลังผ่านไปครึ่งก้านธูป จากนั้นฤทธิ์ยาจะกำเริบจนร่างกายอ่อนระทวยด้วยแรงปรารถนา ต้องร่วมอภิรมย์กับผู้อื่นจึงจะถอนพิษได้ มิฉะนั้นเมื่อผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืน จิตใจจะถูกพิษกัดกิน กระทั่งเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดแล้วสิ้นใจ...
พิษชนิดนี้ติดอันดับสิบพิษร้ายแห่งทวีป เห็นได้ชัดว่าฤทธิ์ของมันร้ายกาจเพียงใด!
“ที่นี่คือที่ใด?”
เย่ซีเยว่ไม่ตอบคำถามของชายผู้นั้น เอ่ยถามเสียงเย็น
ชายผู้นั้นถูกไอเย็นจากตัวนางสะกดข่มชั่วขณะ จึงเผลอตอบออกไป
“เทือกเขาอสูร...”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘เทือกเขาอสูร’ แววตาของเย่ซีเยว่ก็เปลี่ยนไป นางคว้าคอเสื้อชายผู้นั้นไว้แน่น
“ตอนนี้เป็นปีอะไร?”
“แคว้น...แคว้นเทียนหลานปีที่ 138...”
แคว้นเทียนหลาน...นี่มันที่ไหน? แล้วเป็นยุคสมัยใดกัน!
เย่ซีเยว่นิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนออกแรงบีบ เสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น คอของชายผู้นั้นหักสะบั้น เขาสิ้นลมหายใจในทันที
เย่ซีเยว่ค่อย ๆ ลุกขึ้น ในใจปั่นป่วนดุจคลื่นยักษ์โหมซัด!
นางก้มมองมือทั้งสองข้างที่หดเล็กลงมาก ความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนพลันหลั่งไหลเข้ามาเป็นระลอก
คุณหนูใหญ่สายตรงแห่งตระกูลเย่ เย่ซีเยว่ ถูกเย่เหยาถิงน้องสาวต่างมารดานัดไปดื่มชาที่โรงเตี๊ยมนอกจวนตั้งแต่เช้าตรู่ เพียงดื่มชาไปถ้วยเดียวก็หมดสติ
เมื่อนึกถึงคำพูดที่ได้ยินจากชายสองคนนั้นตอนเพิ่งฟื้นขึ้นมาครึ่งหนึ่ง เย่ซีเยว่ก็เข้าใจเรื่องราวในทันที
นางหรี่ตาลง กำหมัดแน่น
ในเมื่อฉันโชคดีได้เกิดใหม่ในต่างโลก ก็จะใช้ชื่อเย่ซีเยว่มีชีวิตต่อไป จากนี้ฉันจะเชื่อใจตัวเองเท่านั้น ผู้ใดกลั่นแกล้งและหยามหมิ่นฉัน ฉันจะเอาคืนเป็นร้อยเท่า!