เดือนสิบสอง ณ สำนักสุ่ยจมน้ำ หิมะตกแทบทุกวัน ความหนาวเย็นเสียดแทงถึงกระดูก
ยังดีที่โลงศพทำได้ดีนัก ยามค่ำคืนต่อให้นอนเปลือยกายอยู่ข้างในก็ไม่รู้สึกหนาว
สำนักชั้นล่างยังมอบหยกพกให้ผู้แสวงเซียนที่ไร้สิทธิ์อย่างพวกเขาคนละชิ้น
เมื่อสวมไว้ทั่วร่างก็อบอุ่น ไม่หวั่นเกรงลมหนาวและหิมะ
ปลายเดือน กระเรียนมงกุฎแดงของเจาหงอีมารับอู๋หย่งไป กว่าเขาจะกลับมาก็ผ่านไปถึงสามวัน
เมื่อพบหวังเฉวียน คำแรกที่อู๋หย่งเอ่ยคือ “โชคดีที่เจ้าไม่ได้ไป”
“หากเจ้าไปด้วย เกรงว่าพวกเราสองคนคงกลับมาไม่ได้แล้ว”
หวังเฉวียนสงสัย “อะไรหรือ? เจาหงอีคิดจะกักขังพวกเราหรือไร?”
อู๋หย่งกลอกตา “พวกเราเป็นผู้แสวงเซียนจากสำนักชั้นล่าง นางกล้าหรือ?”
“ข้าหมายถึงคฤหาสน์ของเจาหงอีงดงามวิจิตรยิ่งนัก ข้ารู้สึกว่าพระราชวังก็คงไม่ต่างกัน”
“ความสุขสบายที่เจ้าคิดถึงและคิดไม่ถึง ล้วนมีอยู่ในนั้น”
“เดิมทีข้าไม่อยากกลับมา ตั้งใจจะเริ่มฝึกวิชาแล้วใช้ชีวิตอยู่กับหงอี”
“ต่อมานึกได้ว่าเจ้าต้องอยู่เดียวดาย ไร้ผู้ใดเป็นเพื่อน คงเหงาไม่น้อย ข้าจึงใจอ่อนกลับมา”
หวังเฉวียน…
หลังอู๋หย่งกลับมา หวังเฉวียนก็พบว่าเขาไปหอเก็บคัมภีร์น้อยลง
ทว่าหอเก็บคัมภีร์ยังคงมีผู้คนมากมาย
แม้ทุกวันจะมีคนจากไป แต่ในแต่ละเดือนก็ยังมีผู้มาใหม่กว่าพันคน
ทว่าคลื่นใหญ่ย่อมซัดทรายออก เหลือเพียงไม่กี่คนที่อดทนต่อความเปล่าเปลี่ยวได้ ผ่านไปไม่นานต่างก็ไปฝึกวิชา
หวังเฉวียนยังคงอ่านคัมภีร์เต๋าอย่างขะมักเขม้น
ยามนี้เขาเหลือคัมภีร์เต๋าอีกเพียงสิบกว่าม้วนจากทั้งหมดเก้าหมื่นม้วน
แต่คัมภีร์เต๋าสิบกว่าม้วนสุดท้ายนี้กลับลึกซึ้งเข้าใจยากเป็นพิเศษ
บ่อยครั้งต้องใช้เวลากว่าหนึ่งเดือน เขาจึงจะเข้าใจคัมภีร์หนึ่งม้วนอย่างถ่องแท้
เดือนหนึ่ง…
เดือนสอง…
เดือนสาม…
อู๋หย่งถามหวังเฉวียน “เจ้าอ่านคัมภีร์เต๋าได้กี่ม้วนแล้ว?”
หวังเฉวียนยิ้ม “สี่พันห้าร้อยม้วน”
อู๋หย่งพยักหน้า
เขาเข้าใจได้หกพันม้วนแล้ว
ผ่านไปอีกสามเดือน อู๋หย่งก็ถามอีกครั้ง
หวังเฉวียนยิ้ม “สี่พันเจ็ดร้อยม้วน”
อู๋หย่งถอนใจ “พี่หงอีและเฉียนซิ่วเยว่ต่างก็ติดต่อข้ามา ถามว่าเมื่อใดจะเริ่มฝึกวิชา”
หวังเฉวียนยิ้ม “คิดจะไปแล้วหรือ?”
“อืม!”
“เช่นนั้นก็ไปเถิด!”
“ข้าจะมุ่งหน้าสู่คัมภีร์เต๋าหกพันม้วน!”
สีหน้าอู๋หย่งซับซ้อน “พี่หงอี เฉียนซิ่วเยว่ รวมถึงคนอื่น ๆ ล้วนบอกว่าฝึกวิชาแล้วค่อยเพิ่มระดับคัมภีร์เต๋า เปลี่ยนไปใช้ฉบับอื่นภายหลังก็ไม่กระทบต่อการบำเพ็ญ”
หวังเฉวียนยิ้ม “ไม่ว่าคำพูดของพวกเขาจะจริงหรือเท็จ ข้าก็อยากใช้เคล็ดวิชาพื้นฐานฉบับคัมภีร์เต๋าหกพันม้วนในการบำเพ็ญครั้งแรก”
อู๋หย่งพยักหน้า “ดี!”
“อ้อ ข้าไปก่อนล่ะ!”
“พรุ่งนี้จะเริ่มฝึกวิชาอย่างเป็นทางการ”
“พี่หงอีเตรียมวัตถุดิบช่วยฝึกวิชาไว้ให้ข้าบ้างแล้ว”
“อืม!”
อู๋หย่งจากไป ในที่สุดเขาก็ไม่ได้ทำตามเป้าหมายอ่านคัมภีร์เต๋าเจ็ดพันม้วนให้สำเร็จ
ยามนี้หวังเฉวียนกวาดตามองหอเก็บคัมภีร์ทั่วทั้งแห่ง แล้วพบว่าผู้ที่มาพร้อมกับเขาในรุ่นเดียวกันเหลือเพียงตนเอง
ชั่วขณะนั้น ความรู้สึกอย่างหนึ่งที่เรียกว่าความเหงาพลันผุดขึ้นในใจ
เขาปรับอารมณ์แล้วอ่านคัมภีร์เต๋าต่อ
เดือนสี่… เขาเหลือคัมภีร์เต๋าอีกยี่สิบม้วน
เดือนห้า… เหลือสิบเก้าม้วน
เดือนเจ็ด… เหลือสิบเจ็ดม้วน
ไม่รู้ตัวอีกที เขาก็กลายเป็นผู้อาวุโสในหอเก็บคัมภีร์ไปเสียแล้ว
ผู้มาใหม่ที่หอเก็บคัมภีร์มักเข้ามาขอคำชี้แนะจากเขา
หวังเฉวียนไม่ปิดบัง บอกทุกสิ่งที่ตนรู้แก่พวกเขา
ส่วนพวกเขาจะเลือกอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว
เดือนสิบสองเวียนมาอีกครั้ง หิมะโปรยปรายทั่วฟ้า
อู๋หย่งสวมชุดเต๋าสีเทาขาว ขี่กระเรียนมา
มุมปากของเขายกขึ้น แววตาสุกใส ใบหน้าเคร่งขรึมซื่อ ๆ ในอดีตเลือนหายไป เหลือเพียงความมั่นใจ โอ่อ่า และสง่างาม
“หวังเฉวียน ปีนี้พวกเราขยายคฤหาสน์แล้ว!”
“ในเวลาเก้าเดือน ข้าฝึกพลังวิชาได้สิบสองสาย ได้ยินว่าพี่หงอีฝึกได้เจ็ดสิบสองสายแล้ว”
“เมื่อสะสมพลังวิชาได้ครบ 360 สาย พวกเราก็เตรียมตัวสร้างฐานได้”
“ถึงตอนนั้นพวกเราจะอยู่ในสำนักชั้นล่างได้ตลอดไป”
“เป็นศิษย์สำนักสุ่ยจมน้ำไปชั่วชีวิต”
“เจ้าไม่รู้หรอกว่าศิษย์สำนักสุ่ยจมน้ำเป็นที่ต้องการเพียงใดในถิ่นนี้”
“แม้ออกจากสำนักชั้นล่างสุ่ยจมน้ำไป ก็ยังเป็นที่ต้องการมาก”
อู๋หย่งพูดจ้อไม่หยุด เล่าเรื่องมากมาย
หวังเฉวียนตั้งใจฟัง
ท้ายที่สุดเขาถามด้วยความสงสัย “ในคัมภีร์เต๋าบอกว่า ต้องฝึกพลังวิชาให้ได้หนึ่งพันหนึ่งสายจึงจะมุ่งหน้าสู่ขั้นสร้างฐานมิใช่หรือ?”
อู๋หย่งหัวเราะเสียงดัง “พลังวิชาหนึ่งพันหนึ่งสายเป็นเพียงคำกล่าวในคัมภีร์เต๋าเท่านั้น”
“สถานที่ภายในที่พวกเราผู้บำเพ็ญภายในเปิดขึ้น รองรับพลังวิชาได้เพียง 360 สาย”
หวังเฉวียนพยักหน้า
ก่อนจากไป อู๋หย่งชวนเขาไปร่วมงานชุมนุมประจำปี แต่เขาก็ยังไม่ไป
อู๋หย่งมีสีหน้าประหลาด “เจ้าอยู่ที่นี่คนเดียว ไม่เหงาหรือ?”
“ในสำนักชั้นล่างรุ่นเดียวกับพวกเรา มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ยังไม่ได้ฝึกวิชา!”
หวังเฉวียนยิ้มขื่น “ใครใช้ให้ตอนข้ายังเยาว์วัยอ่านคัมภีร์เต๋าน้อยเกินไปเล่า?”
“ข้าเองก็อยากฝึกวิชาให้เร็วขึ้น!”
อู๋หย่งตบไหล่เขาเบา ๆ ปลอบว่า “ไม่ต้องร้อนใจ ค่อยเป็นค่อยไป”
“หากไม่ไหวจริง ๆ ก็เอาร่างกายเป็นหลักประกัน ซื้อเคล็ดวิชาพื้นฐานฉบับเก้าพันม้วน เริ่มต้นก็เร็วกว่าพวกเราแล้ว”
มุมปากหวังเฉวียนกระตุก “ข้ากลัวตาย”
อู๋หย่งหัวเราะเบา ๆ “ข้าเห็นคนที่ซื้อเคล็ดวิชาระดับสูงเมื่อสองปีก่อน ตอนนี้ก็ยังไม่เป็นอะไรนี่”
หวังเฉวียนเงียบงัน
เขาไม่อยากเสี่ยง
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเหลือคัมภีร์เต๋าอีกเพียงสิบกว่าม้วนเท่านั้น
อดทนอีกสักหน่อยจะเป็นไรไป?
อู๋หย่งจากไป ขี่กระเรียนมาแล้วก็ขี่กระเรียนกลับ
ไม่ต่างจากเมื่อปีก่อนที่เขาเคยอิจฉาเจาหงอี
กาลเวลาผันผ่าน พริบตาเดียวก็ถึงเดือนเจ็ดแห่งฤดูร้อน
หลังจากร่ำเรียนมาเนิ่นนานถึงสองปีครึ่ง ในที่สุดหวังเฉวียนก็เข้าใจคัมภีร์เต๋าม้วนสุดท้าย
ชั่วขณะที่เขาผ่านการทดสอบคัมภีร์เต๋าม้วนที่หนึ่งหมื่น ข้อมูลชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในทะเลจิตสำนึก
【อักขระเต๋าขั้นหนึ่ง — หวังเฉวียน — อายุขัย 18/100】
【เงื่อนไขเลื่อนขั้นอักขระเต๋า: 1 หมื่น/2 หมื่น】
【ขอบเขต: ไม่มี!】
【เคล็ดวิชาพื้นฐาน: ไม่มี!】
【วิชา: ไม่มี!】
【คุณสมบัติพิเศษ: ไม่มี — ใช้กลไกสวรรค์ 1 สาย เพื่อหลอมรวมคุณสมบัติพิเศษหนึ่งอย่าง】
【กลไกสวรรค์: 1 สาย】
【โอสถวิญญาณ แก่นสาร และสมบัติวิเศษ ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นกลไกสวรรค์ได้】
หวังเฉวียน… สงบนิ่ง ไร้คลื่นอารมณ์
ตลอดสองปีครึ่งแห่งความพยายาม เขาทำตามเป้าหมายอ่านคัมภีร์เต๋าหมื่นม้วนสำเร็จ ความเหงาและความทุกข์ยากตลอดเส้นทางมากพอจะหล่อหลอมจิตใจให้มั่นคง
หลังจากศึกษา【อักขระเต๋าขั้นหนึ่ง】อยู่พักหนึ่ง เขาจึงรู้ว่าแท้จริงแล้ว ต้องเข้าใจคัมภีร์เต๋าหมื่นม้วนและไม่มีพลังวิชาใด ๆ ในร่าง จึงจะกำเนิด【อักขระเต๋าขั้นหนึ่ง】ขึ้นมาได้
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดผู้อาวุโสของสำนักสุ่ยจมน้ำจึงไม่บอกคนรุ่นหลัง
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สัมผัสความลี้ลับมากมายของ【อักขระเต๋าขั้นหนึ่ง】แล้วจึงตรงกลับไปยังหอพักโลงศพ
กึก!
ฝาโลงปิดลง รอบด้านมืดสนิท
หวังเฉวียนสูดลมหายใจลึก ก่อนใช้จิตสัมผัสช่องคุณสมบัติพิเศษ
ชั่วพริบตาต่อมา คุณสมบัติพิเศษ 365 ชนิดก็ปรากฏขึ้น
สูบปราณ +1, เส้นชีพจรปฐพี +1, อานุภาพวิชา +1, ฟื้นฟู +1……
คุณสมบัติพิเศษกว่าสามร้อยชนิด หวังเฉวียนล้วนอยากได้ ทั้งหมดล้วนเป็นประโยชน์ต่อการบำเพ็ญเซียน
“แต่พื้นฐานของการบำเพ็ญเซียนคือสูบปราณและฝึกวิชา”
“ฉันควรเลือกสูบปราณ เพื่อเพิ่มความเร็วในการฝึกวิชาแต่ละครั้ง”
“มีเพียงวิธีนี้ ถึงจะไล่ตามอู๋หย่ง เจาหงอี และคนอื่น ๆ ทัน”
ชั่วพริบตาต่อมา ข้อมูลของ【อักขระเต๋าขั้นหนึ่ง】ก็เปลี่ยนแปลง
【อักขระเต๋าขั้นหนึ่ง — หวังเฉวียน — อายุขัย 18/100】
【เงื่อนไขเลื่อนขั้นอักขระเต๋า: 1 หมื่น/2 หมื่น】
【ขอบเขต: ไม่มี!】
【เคล็ดวิชาพื้นฐาน: ไม่มี!】
【วิชา: ไม่มี!】
【คุณสมบัติพิเศษ: สูบปราณ +1 — ใช้กลไกสวรรค์ 10 สาย เพื่อหลอมรวมคุณสมบัติพิเศษหนึ่งอย่าง】
【กลไกสวรรค์: 0 สาย】
【โอสถวิญญาณ แก่นสาร และสมบัติวิเศษ ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นกลไกสวรรค์ได้】
เมื่อเห็นดังนั้น หวังเฉวียนก็ยิ้ม
“กลไกสวรรค์ที่ต้องใช้สำหรับคุณสมบัติพิเศษถัดไปเพิ่มขึ้นแล้ว แต่ไม่เป็นไร!”
“ต่อจากนี้ ฉันควรเลือกเคล็ดวิชาพื้นฐานสักอย่างแล้วเริ่มสูบปราณ”
“จากนั้นทำภารกิจเพื่อเพิ่มสิทธิ์”
แต่ก่อนหน้านั้น เขายังคงส่งข่าวไปหาอู๋หย่ง เฉียนซิ่วเยว่ และแม้แต่เจาหงอีว่า “ฉันทำตามเป้าหมายที่ตั้งไว้สำเร็จแล้ว เตรียมเริ่มฝึกวิชา”