กาลเวลาผันผ่านอีกครา:
หวังเฉวียนรักษาความก้าวหน้าไว้ที่วันละสามถึงสี่ม้วน ค่อย ๆ เพิ่มจำนวนคัมภีร์มรรคาอย่างมั่นคง
ทว่าผู้ที่ศึกษาคัมภีร์มรรคาพร้อมกันค่อย ๆ ลดน้อยลง บัดนี้เหลือเพียงสิบกว่าคน
อย่างไรก็ตาม อู๋หย่งก็ยังคงยืนหยัดอยู่
พวกเขาสิบกว่าคนยามฟ้าสาง ต่างก็ไปโรงอาหาร
เพราะไม่เคยทำภารกิจของสำนักชั้นล่างสำเร็จ จึงมีสิทธิ์เพียงระดับศูนย์ อาหารที่ได้กินฟรีจึงมีแค่แผ่นแป้งสีแดงกับน้ำแกงผัก
แผ่นแป้งนั้นแปลกประหลาด ขนาดเท่าฝ่ามือ กินชิ้นเดียวอิ่มไปทั้งวัน
เพียงแต่รสชาติแย่ กลืนลงคอยาก
สิบกว่าคนศึกษาตั้งแต่เช้าจรดดึก จากนั้นจึงกลับหอพักด้วยกัน
ระหว่างนั้นมีบางคนติดธุระอื่นอยู่หนึ่งหรือสองวันเป็นครั้งคราว แต่ไม่นานก็กลับมาเรียนตามความคืบหน้าเดิม
เพราะสิทธิ์ต่ำ หอพักของหวังเฉวียนกับพวกจึงเป็นโลงไม้เปลือยเรียบ ๆ
นอกจากพื้นที่คับแคบอึดอัดแล้ว ก็ไม่มีข้อเสียใด กลับมีข้อดีอยู่มากมาย:
เงียบสงบ ช่วยให้หลับเร็วขึ้น ฟื้นฟูจิตใจ และบำรุงร่างกาย
นักพรตหญิงผู้เย็นชาคนนั้นยังกล่าวอีกว่า บ้านพักที่ได้รับเมื่อมีสิทธิ์ระดับสามัญนั้น แม้ภายนอกจะดูดี แต่ยังสู้โลงไม้เปลือยนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ
หวังเฉวียนกับพวกก็ไม่รู้ว่านางพูดจริงหรือไม่ เพราะยังไม่มีสิทธิ์ จึงได้แต่เชื่อไปก่อน
เมื่อนอนลงในโลง ฝาโลงก็ปิดลงเอง เขาหลับไปภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที
เพียงสองชั่วยามสั้น ๆ กลไกที่ตั้งไว้ก็เปิดออก หวังเฉวียนตื่นขึ้นมาเอง
แม้เวลานอนของเขาจะสั้น แต่ด้วยพลังหนุนจากโลง เขาก็สดชื่นกระปรี้กระเปร่า
เดือนสอง...
เดือนสาม...
เดือนสี่...
เช้าวันหนึ่ง ฝาโลงเปิดออก หวังเฉวียนลุกขึ้นไปกินแผ่นแป้งกับคนอื่น ๆ
ณ โรงอาหาร เด็กสาวนามว่าเจาหงอีเอ่ยขึ้นว่า “ตั้งแต่วันนี้ไป ข้าจะไม่ศึกษาคัมภีร์มรรคาแล้ว ข้าจะเริ่มฝึกวิชา”
ทันทีที่สิ้นคำ สีหน้าของทุกคนก็แตกต่างกันไป
ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ทุกคนเคยชินกับการศึกษาคัมภีร์มรรคาด้วยกัน จู่ ๆ มีคนไม่ไปเสียแล้ว พวกเขากลับรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง
เด็กสาวนามว่าเฉียนซิ่วเยว่ร้อนใจ “หงอี พวกเราไม่ได้ตกลงกันว่าจะศึกษาคัมภีร์มรรคาให้ถึง 6,000 ม้วน แล้วค่อยเริ่มฝึกวิชาหรือ?”
เจาหงอียิ้มขื่น “คนที่เข้ามาพร้อมพวกเราเริ่มฝึกตนกันหมดแล้ว ทั้งทำภารกิจและเพิ่มสิทธิ์”
“พวกเขาสวมชุดนักพรต พักห้องเดี่ยว กินอาหารเลิศรส”
“ทุกสามวันห้าวันก็ออกไปชุมนุมกันที่คฤหาสน์นอกสำนัก”
“พวกเขาเก็บแสงจันทร์มาเนรมิตเป็นหญิงงามร่ายรำอย่างอ่อนช้อย ชี้นิ้วให้ไหสุรากลายเป็นชายพุงพลุ้ย ตบพุงพลางขับขานบทเพลง”
“บางคนโบกมือเบา ๆ เมฆาก็ลอยลงมา นอนบนนั้นนุ่มฟู เป็นแท่นเมฆาอย่างแท้จริง!”
“บางคนปลูกเมล็ดผลไม้เพียงเมล็ดเดียว ชั่วพริบตาก็เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ ออกดอกติดผล รสชาติหวานฉ่ำ”
“บางคนสะบัดพู่กัน วาดกองทัพทหารม้าหลายสิบคน แล้วให้เข้าต่อสู้กันเป็นคู่!”
“มีผู้แสวงหาเซียนมากมายยอมเป็นบ่าวรับใช้ให้พวกเขา คอยรวบรวมทรัพยากรมาบำรุงการบำเพ็ญเซียน”
“ข้าก็อยากเป็นเช่นนั้น”
สิ้นคำ ทุกคนต่างเงียบงัน
หวังเฉวียนบิแผ่นแป้งสีแดง แช่ให้นุ่มในน้ำแกงผัก แล้วกลืนลงไปทีละคำ
“ทุกท่าน ข้าขอตัวไปอ่านคัมภีร์ก่อน”
เขาลุกขึ้น อู๋หย่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็ลุกตาม “หงอี ต่อไปพวกเราติดต่อกันผ่านป้ายคำสั่งเหมือนเดิม”
ป้ายประจำตัวมีแผนที่สำนักชั้นล่าง และสามารถฝากข้อความถึงกันได้ ทั้งยังมีประโยชน์อีกหลายอย่าง
เมื่ออยู่ด้วยกันมานาน ทุกคนจึงแลกตราติดต่อบนป้ายของกันและกัน กลายเป็นกลุ่มสนทนาที่คล้ายกับในชาติก่อน ฝากข้อความถึงกันได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะขาดการติดต่อ
“ได้!”
วันนั้นหวังเฉวียนสังเกตเห็นว่าอู๋หย่งใจลอย เฉียนซิ่วเยว่กับคนอื่น ๆ ก็เป็นเช่นเดียวกัน
“ทุกท่าน บางทีหงอีอาจทำตามแผนที่วางไว้สำเร็จแล้ว จึงเริ่มฝึกวิชา”
“นอกจากแสดงความยินดีกับนางแล้ว พวกเราก็ควรตั้งใจอ่านคัมภีร์มรรคาให้มากขึ้น เพื่อทำตามแผนของตนให้สำเร็จโดยเร็ว”
“อย่างไรเสีย ยิ่งเรียนรู้คัมภีร์มรรคามากเท่าไร หนทางบำเพ็ญเพียรในวันหน้าก็ยิ่งไปได้ไกลเท่านั้น”
เฉียนซิ่วเยว่ที่อยู่ข้าง ๆ พึมพำเสียงเบา “แต่ข้าเห็นหลายคนเริ่มฝึกวิชาแล้วก็ยังอ่านคัมภีร์มรรคาอยู่”
“พวกเราทำเช่นนั้นบ้างไม่ได้หรือ?”
หวังเฉวียนส่ายหน้า “ตอนพวกเราเพิ่งมาถึง อาจารย์ผู้เย็นชาคนนั้นกล่าวว่า ยิ่งเคล็ดวิชาที่ใช้ฝึกตนครั้งแรกมีฉบับสมบูรณ์สูงเท่าไร ก็ยิ่งเป็นผลดีกับพวกเรา”
เฉียนซิ่วเยว่ไม่พูดอะไรอีก ก้มหน้าอ่านคัมภีร์มรรคาต่อ
กาลเวลาผันผ่าน:
จ้าวหงซิ่วย้ายออกจากเขตหอพักโลงศพแล้ว
ยามค่ำคืนนางฝากข้อความถึงทุกคน บอกว่าความก้าวหน้าในการฝึกวิชาของตนรวดเร็วมาก ทั้งยังเรียนรู้วิชาอาคมได้ไว และสิทธิ์ของนางก็เพิ่มขึ้นแล้ว
ผ่านไปหลายวัน เจาหงอีเริ่มเล่าว่านางเข้าร่วมกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง ด้วยความช่วยเหลือจากคนในกลุ่ม นางได้บุกเบิกคฤหาสน์แห่งหนึ่งในเทือกเขานอกสำนัก จึงเชิญทุกคนไปเที่ยวเล่น
หวังเฉวียนไม่ได้ไป
อู๋หย่งก็ไม่ได้ไป
กลับเป็นเฉียนซิ่วเยว่ที่พาคนอื่น ๆ ไปครั้งหนึ่ง หลังกลับมา ทุกคนก็เงียบงัน
เดือนห้า.....
เดือนหก....
เดือนเจ็ด.....
จากแรกเริ่มที่เจาหงอีแบ่งปันเรื่องการฝึกวิชาและชีวิตผจญภัยทุกสามวันห้าวัน ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นเล่าว่ามีชายหนุ่มรูปงามกับหญิงงามจำนวนเท่าไรมาอยู่ใต้อาณัติของนาง เพียงหวังได้เป็นบ่าวรับใช้
บัดนี้นางเปลี่ยนไปใช้เตียงแปดเสา หลังใหญ่ นุ่มสบาย ทั้งยังสนุกสนาน
ต่อมาไม่รู้ว่าเมื่อใด นางก็ออกจากกลุ่มติดต่อไป
หลังจากนั้น คนในกลุ่มก็ยิ่งเหลือน้อยลงเรื่อย ๆ
เดือนเก้า ฟ้าแลบฟ้าร้อง ลมฝนโหมกระหน่ำ
ภายในโรงอาหาร หวังเฉวียน เฉียนซิ่วเยว่ และอู๋หย่งต่างบิแผ่นแป้งเงียบ ๆ แล้วแช่ลงในน้ำแกงผัก
หลังจากกินเสร็จ เฉียนซิ่วเยว่ก็เอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “ข้าทำตามแผน ศึกษาคัมภีร์มรรคาให้ครบ 6,000 ม้วนไม่สำเร็จแล้ว”
“ข้าจะเริ่มฝึกวิชาเช่นกัน”
อู๋หย่งเงียบงัน
หวังเฉวียนขมวดคิ้ว “เจ้าพากเพียรมาเก้าเดือนแล้ว อดทนต่ออีก...”
เฉียนซิ่วเยว่ส่ายหน้าขัดจังหวะ “ข้าทนต่อไปไม่ไหวแล้ว!”
“เก้าเดือน ข้าศึกษาคัมภีร์มรรคาได้ 1,000 ม้วน”
“แต่คัมภีร์มรรคาม้วนสุดท้าย ข้าใช้เวลาถึงสามวันกว่าจะเรียนรู้”
“คัมภีร์มรรคาม้วนใหม่ ข้าอ่านมาสิบวันแล้วก็ยังเรียนรู้ไม่ได้!”
“พี่หงอีบอกว่า หลังเริ่มฝึกวิชา นางรวบรวมสมุนไพรวิญญาณมาได้จำนวนหนึ่ง ใช้เพิ่มสติปัญญาและความเข้าใจชั่วคราว”
“บัดนี้นางเรียนรู้คัมภีร์มรรคาครบ 6,000 ม้วนแล้ว ทั้งยังถอดรหัสเคล็ดวิชาพื้นฐานใหม่ โดยไม่ได้รับผลกระทบอะไร”
“ข้าไม่อยากไล่ตามฉบับเคล็ดวิชาพื้นฐานแรกที่สมบูรณ์ที่สุดแล้ว”
“ยิ่งกว่านั้น บัดนี้ข้าเชี่ยวชาญคัมภีร์มรรคากว่าสี่พันม้วน ฉบับเคล็ดวิชาพื้นฐานแรกของข้าสูงกว่าของพี่หงอีเสียอีก”
“เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว!”
หวังเฉวียนเงียบงัน
เฉียนซิ่วเยว่จากไป ก่อนจาก นางออกจากกลุ่มติดต่อ
เวลานี้ ในกลุ่มติดต่อเหลือเพียงหวังเฉวียนกับอู๋หย่ง
ทั้งสองสบตากัน อู๋หย่งยิ้มอย่างซื่อตรง “เจ้ายังจะยืนหยัดต่อหรือ?”
หวังเฉวียนยิ้ม “ยืนหยัด!”
บัดนี้คัมภีร์มรรคาที่เขาศึกษาก้าวไปถึง 9,900 ม้วนแล้ว แม้จะต้องใช้เวลาสองสามวันจึงจะเชี่ยวชาญได้หนึ่งม้วน แต่ก็อยู่ห่างจากคัมภีร์มรรคาหมื่นม้วนไม่ไกล
อู๋หย่งใจไหววูบ “หวังเฉวียนยังยืนหยัดได้ ข้าก็ทำได้!”
“ทั้งคำสอนของอาจารย์และเนื้อหาในคัมภีร์มรรคาต่างกล่าวว่า ยิ่งเคล็ดวิชาพื้นฐานในการฝึกตนครั้งแรกมีฉบับสมบูรณ์สูงเท่าไร ผลดีก็ยิ่งมากเท่านั้น”
“ข้าไม่หวังฉบับสมบูรณ์แบบหมื่นม้วน อย่างน้อยก็ต้องได้ฉบับคัมภีร์มรรคาเจ็ดพันม้วน อย่างน้อยต้องไม่ถูกหวังเฉวียนตามทัน”
คิดถึงตรงนี้ เขาก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไป หอเก็บคัมภีร์!”
เดือนสิบ....
เดือนสิบเอ็ด....
เดือนสิบสอง.....
วันหนึ่ง หิมะโปรยปรายจากท้องฟ้า เกล็ดหิมะใหญ่ราวขนห่าน
ลำแสงประหลาดสายแล้วสายเล่าทะยานอยู่กลางเวหา มองแล้วชวนให้ผู้คนอิจฉา
เจาหงอีผู้ห่างหายไปนานสวมชุดนักพรตสีเทา คาดเข็มขัดรัดเอว หน้าอกอวบอิ่ม เกล้าผมยาวขึ้นสูง ขี่กระเรียนมงกุฎแดงลงมา
นางถือแส้ปัดฝุ่น บุคลิกสง่างามเหนือสามัญ เชิญหวังเฉวียนกับอู๋หย่งไปร่วมงานเลี้ยง:
“อีกไม่กี่วัน พวกเราก็จะอยู่ที่นี่ครบหนึ่งปีแล้ว”
“ข้าตั้งใจเชิญทุกคนมารวมตัวกันสักครา”
“มีบ่าวรับใช้เก็บผลึกวารีกับแสงจันทร์มาหมักเป็นสุราเลิศรส ทั้งยังมีหญิงงามวัยแรกแย้มกับเด็กหนุ่มรูปงามขับร้องร่ายรำ”
“ข้าไปเก็บบุปผาประหลาดและพืชหายากในป่ามาตกแต่งด้วย”
“ทั้งยังซื้อสมุนไพรวิญญาณจากสวนโอสถมาปรุงอาหารเลิศรส”
“บัดนี้เหลือเพียงรอพวกเจ้าทั้งสองมาร่วมงาน”
อู๋หย่งหน้าแดง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตกลงในที่สุด
หวังเฉวียนปฏิเสธอย่างสุภาพ “ข้าอ่านคัมภีร์มาถึงช่วงสำคัญ ไม่อยากวอกแวก”
เจาหงอีไม่โกรธ กลับยิ้มแล้วกล่าวว่า “ได้!”
“อีกไม่กี่วัน ข้าจะให้เจ้ากระเรียนมารับอู๋หย่ง”
“ขอลา!”
เจาหงอีขี่กระเรียนจากไป อู๋หย่งทอดสายตามองตามอยู่นาน ก่อนพึมพำว่า “หญิงงามอาภรณ์พลิ้วขี่กระเรียนมา แล้วก็ขี่กระเรียนจากไป”
“นี่ต่างหากคือการบำเพ็ญเซียนในฝันของข้า!”
“เฮ้ย...หวังเฉวียน...รอข้าด้วย!”