บำเพ็ญเซียน: วิถีนอกรีตก็เป็นเช่นนี้

ตอนที่ 4 บำเพ็ญเซียน: วิถีข้างทางก็เป็นเช่นนี้

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ส่งข่าวออกไปแล้ว เขาไม่ได้คิดจะรอคำตอบจากพวกนั้น แต่เตรียมไปเลือกเคล็ดวิชาพื้นฐานที่หอถ่ายทอดวิชา

ทว่าเขายังเก็บป้ายไม่ทันเรียบร้อย ก็มีคนส่งข้อความมาหา

“หรือว่าจะเป็นอู๋หย่ง?”

หวังเฉวียนใจไหววูบ หยิบป้ายขึ้นมาตรวจดู

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ ผู้ส่งข้อความมาไม่ใช่อู๋หย่ง แต่เป็นเฉียนซิ่วเยว่

“อย่าเพิ่งรีบร้อนฝึกวิชา ทำความเข้าใจคัมภีร์เต๋าให้มากขึ้นต่างหากจึงเป็นหนทางที่ถูกต้อง”

หวังเฉวียน: “หา?”

เขารู้สึกว่าคำพูดนี้ฟังคุ้นหู

เฉียนซิ่วเยว่: “ยิ่งเข้าใจคัมภีร์เต๋ามาก ประสิทธิภาพในการฝึกวิชาก็ยิ่งสูง”

“เมื่อก่อนเจ้าก็เคยเตือนข้า แต่ข้าไม่ฟัง”

“ตอนนี้ข้าเสียใจแล้ว”

หวังเฉวียน...นิ่งเงียบไม่ตอบ

“เจ้าติดต่ออู๋หย่งหรือยัง?”

“ติดต่อแล้ว!”

วินาทีถัดมา เฉียนซิ่วเยว่ส่งข้อความมาอีกครั้ง: “ถ้าเจ้าไม่อยากยกระดับความเข้าใจคัมภีร์เต๋าจริง ๆ ก็เลือกเคล็ดวิชาพื้นฐานที่ตนชอบสักวิชาหนึ่ง”

“อย่าเลือก【วิชาเทพมารพลังมหาศาลกระดูกขาว】ที่อู๋หย่งบอกให้เจ้าเลือก”

หวังเฉวียนใจไหววูบ: “อู๋หย่งยังไม่ได้ติดต่อข้าเลย”

เฉียนซิ่วเยว่: “อ้อ ไม่ว่าเขาจะติดต่อเจ้าหรือไม่ เจ้าก็อย่าเลือกเคล็ดวิชาพื้นฐานที่ข้าเพิ่งพูดถึง”

“ผู้ฝึกเคล็ดวิชาพื้นฐานนั้นต้องพุ่งเข้าปะทะแนวหน้า งานสกปรกงานหนักล้วนตกเป็นหน้าที่ของพวกเขา อันตรายยิ่งนัก”

หวังเฉวียน: “ได้ ขอบคุณ!”

เฉียนซิ่วเยว่: “ไม่เป็นไร ถือว่าข้าตอบแทนบุญคุณที่เจ้าเคยเกลี้ยกล่อมข้าเมื่อก่อน”

“อย่าบอกเจาหงอี อู๋หย่ง หรือคนอื่น ๆ ว่าข้าติดต่อเจ้า”

“อีกอย่าง...พยายามอย่าเข้าร่วมกลุ่มใดทั้งสิ้น”

“ช่วงแรกทำภารกิจของสำนักชั้นล่างไปก่อน วันหน้าค่อยตั้งกลุ่มเล็ก ๆ ของตนเอง”

หวังเฉวียน: “เพราะเหตุใด?”

เฉียนซิ่วเยว่: “เข้าร่วมกลุ่มของคนอื่นไม่ดีนัก วันหน้าพบกันแล้วข้าจะอธิบายให้ฟัง”

“ได้!”

หลังจบการติดต่อ หวังเฉวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมุ่งตรงไปยังหอถ่ายทอดวิชา

ภายในหอถ่ายทอดวิชา มีนักพรตผู้หนึ่งโยกศีรษะไปมา พลางเปล่งเสียงประหลาดอธิบายเคล็ดวิชาพื้นฐาน

เสียงประหลาดนั้นคือภาษาเต๋า

อย่างน้อยต้องเข้าใจคัมภีร์เต๋าสามพันม้วนจึงจะถอดความได้ ผู้ที่ไม่รู้คัมภีร์เต๋าสามพันม้วน ฟังไม่เข้าใจแม้แต่ประโยคเดียว

ทว่าผู้ฝึกตนที่มาฟังมีเพียงไม่กี่สิบคน

หวังเฉวียนไม่ได้หยุดฟัง หากเดินไปเลือกเคล็ดวิชาพื้นฐานที่ชั้นหนังสือด้านข้าง

หลายปีมานี้ เขาแบ่งเวลาวันละเล็กละน้อยศึกษาทั้งเคล็ดวิชาพื้นฐานและวิชาอาคม

คราวนี้เขามีเป้าหมายอยู่แล้ว

【วิชาตะวันใหญ่พาดฟ้า】

【วิชาจันทราส่องข้า】

【วิชาปราณม่วงสุดขอบฟ้า】

ในบรรดาเคล็ดวิชาพื้นฐานทั้งสาม วิชาปราณม่วงสุดขอบฟ้าเป็นวิชาที่เขาต้องฝึก

เคล็ดวิชาพื้นฐานนี้ฝึกได้วันละครั้ง เฉพาะยามที่ปราณม่วงถือกำเนิดขึ้นเท่านั้น และสามารถเก็บเกี่ยวปราณม่วงนับพันสาย

ปราณม่วงนี้นับเป็นโอสถเทพแห่งสรรพชีวิต พลังวิชาปราณม่วงที่กลั่นขึ้นสามารถใช้แทนพลังวิชาส่วนใหญ่เพื่อกระตุ้นและเสริมพลังให้วิชาอาคมพิเศษบางชนิดได้

อีกทั้งปราณม่วงยังชำระล้างพลังวิชาให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นวัตถุดิบจำเป็นในการหลอมโอสถ

ทั้งยังนำไปขายแลกเงินได้

ดังนั้นเขาจึงต้องเลือกวิชานี้

แม้ไม่ใช่เคล็ดวิชาหลักที่ฝึก แต่ก็จำเป็นต้องเรียนรู้

รองลงมาคือวิชาจันทราส่องข้าและวิชาตะวันใหญ่พาดฟ้า

เคล็ดวิชาทั้งสองล้วนเก็บเกี่ยวแสงอาทิตย์และแสงจันทร์มาหลอมเป็นพลังวิชา

ใช้เวลาฝึกฝนในแต่ละวันยาวนาน แต่ไม่มีข้อจำกัดพิเศษ

ตราบใดที่ตะวันจันทรายังไม่ดับ ก็สามารถหลอมพลังวิชาได้

หากตะวันจันทราดับสิ้น โลกนี้คงพินาศไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องคิดว่าจะเปลี่ยนเคล็ดวิชาพื้นฐานหรือไม่

ที่สำคัญกว่านั้นคือ

เคล็ดวิชาพื้นฐานทั้งสามนี้ใช้ได้ตั้งแต่ขั้นฝึกลมปราณ ไปจนถึงขั้นสร้างฐาน ขั้นจื่อฝู่ และขั้นแก่นทอง

เมื่อบรรลุขั้นแก่นทองสมบูรณ์และเตรียมทะลวงไปยังขอบเขตถัดไป นั่นคือขั้นแดนสุขาวดี จึงค่อยพิจารณาเปลี่ยนเคล็ดวิชาพื้นฐาน

“พลังวิชาจาก【วิชาจันทราส่องข้า】ช่วยเสริมพลังมายา การพรางตัว การรักษาบาดแผล การฟื้นฟู และวิชาหลบหนีได้อีกมากมาย”

“เก่งกาจด้านการเอาชีวิตรอด จัดอยู่ในสายผู้บำเพ็ญภายใน”

“พลังวิชาจาก【วิชาตะวันใหญ่พาดฟ้า】ช่วยเพิ่มพละกำลัง เสริมปราณโลหิต และบำรุงเส้นเอ็นกระดูก เชี่ยวชาญการบุกทะลวงและสังหาร จัดอยู่ในสายผู้บำเพ็ญชะตาชีวิต”

“บำเพ็ญเซียน หากยังมีชีวิตอยู่จึงจะบำเพ็ญต่อไปได้”

“ยิ่งไปกว่านั้น วิชาอาคมของสำนักสุ่ยจมน้ำ วิชาสายผู้บำเพ็ญภายในส่วนใหญ่เน้นกลเม็ดพลิกแพลง”

“ช่วงแรกข้าจะฝึกวิชาจันทราส่องข้าเป็นหลัก ครั้นช่วงหลังจำเป็นต้องใช้สายผู้บำเพ็ญชะตาชีวิตเสริมพลังพอดี ก็ฝึกวิชาตะวันใหญ่พาดฟ้าได้”

อีกทั้งในช่วงแรก เคล็ดวิชาพื้นฐานทั้งสามนี้ไม่ต้องพึ่งพาสิ่งของช่วยฝึกจากภายนอกมากนัก

ระหว่างครุ่นคิด เขาก็เริ่มพลิกอ่านตำราทั้งสามเล่ม

ก่อนหน้านี้เขาเคยอ่านและถอดความเคล็ดวิชาทั้งสามแล้ว

ทว่าคราวนี้เมื่ออ่านและถอดความอีกครั้ง เนื้อหากลับแตกต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง

แม้จะเป็นการถอดความเช่นเดียวกัน แต่ตอนที่เขาใช้คัมภีร์เต๋ากว่าเก้าพันม้วนถอดความ เคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรที่ได้มีความยาวถึงหนึ่งหมื่นสองพันอักษร

บัดนี้ใช้【อักขระเต๋าระดับหนึ่ง】ถอดความ เคล็ดวิชาที่ได้กลับมีเพียงสามพันอักษร

จำนวนอักษรลดลง แต่ประสิทธิภาพในการเก็บปราณสูงขึ้น และหลอมวิชาได้มีประสิทธิภาพกว่าเดิม

ไม่กี่นาทีต่อมา การถอดความก็เสร็จสิ้น

เคล็ดวิชาพื้นฐานทั้งสามประทับแน่นอยู่ในห้วงจิตของเขา

นับแต่นี้ เขาก็เริ่มบำเพ็ญได้แล้ว

เมื่อหลอมพลังวิชาสายแรกออกมาได้ เขาก็สามารถลงทะเบียนและแก้ไขข้อมูลบนป้ายประจำตัวได้

เมื่อออกจากหอถ่ายทอดวิชา หวังเฉวียนไม่ได้รีบร้อนฝึกวิชา แต่ไปเลือกวิชาอาคมก่อน

สำนักชั้นล่างมีวิชาอาคมนับหมื่น แต่ละวิชาล้วนแฝงความลึกลับ

ทุกวันหวังเฉวียนศึกษาสามถึงห้าวิชา จึงวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว

อย่างแรก เขาเลือก【เหินแสงจันทร์】ไว้ใช้หลบหนี

จากนั้นเลือก【วิชาตัดกระดาษจันทราพร่าง】 ซึ่งใช้สละชีวิตแทนและพรางตัว

【เหินแสงจันทร์】ต้องเก็บเกี่ยวแสงจันทร์มาหนึ่งสาย นำไปขัดเกลาแล้วซ่อนไว้ในช่องลมปราณภายในปาก ยามใช้ก็พ่นออกมา

หรือจะเสริมพลังให้ตนเองก็ได้ พลังวิชาหนึ่งสายช่วยให้ตนเดินทางไปได้ไกลสิบลี้

หรือตกลงบนตัวผู้อื่นหรือวิชาอาคม ก็ทำให้อีกฝ่ายเดินทางไปได้ไกลสิบลี้เช่นกัน

ส่วน【วิชาตัดกระดาษจันทราพร่าง】นั้นซับซ้อนและน่าสนใจยิ่งกว่า

มันสามารถตัดเป็นมนุษย์กระดาษ ม้ากระดาษ และสิ่งปลูกสร้างกระดาษสารพัดชนิด

แต่ละอย่างล้วนมีความลึกลับเฉพาะตัว

หากพลังวิชาเพียงพอ ถึงขั้นตัดเป็นจักรวรรดิมนุษย์กระดาษขึ้นมาก็ยังได้

ที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือ

สามารถใช้【วิชาตัดกระดาษจันทราพร่าง】ตัดเป็นมนุษย์กระดาษ แล้วหล่อเลี้ยงด้วยพลังวิชาของตนเพื่อใช้รับเคราะห์แทนได้

แม้จะมีมนุษย์กระดาษรับเคราะห์แทนได้พร้อมกันเพียงตัวเดียว แต่ก็นับว่าน่าทึ่งมากแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หากพลังวิชาของเขามีมากพอ ยังตัดบ้านกระดาษ เตียงกระดาษ ผู้พิทักษ์กระดาษ และสิ่งอื่น ๆ ให้มนุษย์กระดาษรับเคราะห์แทนได้อีกด้วย

สิ่งเหล่านี้จะรวมตัวอยู่รอบมนุษย์กระดาษรับเคราะห์แทน คอยขวางอันตรายก่อนเป็นอันดับแรก

เมื่อไม่อาจต้านทานได้แล้ว ความเสียหายจึงตกสู่มนุษย์กระดาษรับเคราะห์แทน

คำนวณดูแล้ว เท่ากับมีชีวิตเพิ่มขึ้นอีกครึ่งชีวิต

ทุกอย่างเตรียมพร้อม ครั้นถึงเวลานี้ท้องฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว

หวังเฉวียนตรวจดูป้ายประจำตัว แต่ไม่มีข้อความใดส่งมา

“เช่นนั้น ข้าควรเตรียมเก็บเกี่ยวแสงจันทร์ แล้วหลอมพลังวิชาสายแรกในชีวิตเสียที”

ตามปกติ หากต้องการเก็บเกี่ยวแสงจันทร์มาหลอมเป็นพลังวิชา จำเป็นต้องออกไปนอกสำนักชั้นล่าง

ภายนอกมีภูเขาสูงสลับซับซ้อน บางแห่งมีแสงจันทร์เข้มข้นกว่าภายในสำนักชั้นล่างหลายเท่า หรืออาจถึงหลายสิบเท่า

ฝึกวิชาอยู่ที่นั่นหนึ่งคืน เทียบได้กับฝึกอยู่ในสำนักชั้นล่างสิบกว่าวัน

แต่หวังเฉวียนยังไม่อยากออกจากสำนักชั้นล่างในตอนนี้

เพราะตราบใดที่เขายังอยู่ในสำนักชั้นล่าง ก็ไม่มีใครทำร้ายเขาได้

ทว่าหากออกจากสำนักไป แม้จะเพียงพ้นประตูใหญ่ หากคนนอกทำร้ายเขา สำนักชั้นล่างก็ไม่เข้ามายุ่ง

เพื่อความปลอดภัย เขาจึงตัดสินใจหลอมพลังวิชาสายแรกภายในสำนักชั้นล่างก่อน สร้าง【เหินแสงจันทร์】กับ【วิชาตัดกระดาษจันทราพร่าง】ให้สำเร็จ แล้วค่อยคิดเรื่องออกไปข้างนอก

ยามพลบค่ำ หวังเฉวียนมุ่งหน้าไปยังริมทะเลสาบไร้นามแห่งหนึ่งในสำนักชั้นล่าง

ทะเลสาบไร้นามแห่งนี้มีขนาดหนึ่งร้อยหมู่ เป็นสถานที่ซึ่งแสงจันทร์เข้มข้นที่สุดในสำนักชั้นล่าง

ผู้ฝึกตนบางคนที่มีฝีมือไม่เลวนักมาที่นี่เพื่อเก็บเกี่ยวแสงจันทร์ หลอมพลังวิชา หรือหลอมแก่นสาร

เมื่อเขามาถึง รอบทะเลสาบก็มีผู้คนอยู่ทุกแห่ง แทบจะยืนเบียดไหล่กัน

หวังเฉวียนเห็นดังนั้นก็หมุนตัวเดินจากไปทันที

“ที่แค่นี้มีคนมากมายขนาดนั้น คืนหนึ่งจะเก็บแสงจันทร์ได้สักเท่าไร จะหลอมพลังวิชาได้สักเท่าไร?”

“ข้าไปหาที่สักแห่ง หลอมพลังวิชาสายหนึ่งออกมาก่อน แล้วค่อยใช้วิธีใน【วิชาตัดกระดาษจันทราพร่าง】ช่วยฝึกฝนดีกว่า!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป