บำเพ็ญเซียน: วิถีนอกรีตก็เป็นเช่นนี้

ตอนที่ 5 บำเพ็ญเซียน: วิถีนอกรีตย่อมเป็นเช่นนี้

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หนึ่งก้านธูปต่อมา:

หวังเฉวียนปรากฏตัวขึ้นที่ตำหนักเก็บของจิปาถะ

เขาแสดงป้ายประจำตัว นักพรตผู้หนึ่งจึงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ «ต้องการสิ่งใด?»

«ขอกระดาษจันทราสักหลายแผ่น กรรไกรหนึ่งเล่ม และธูปไม้จันทน์หนึ่งมัด»

นักพรตแค่นหัวเราะ «ไม่มีกระดาษจันทรา มีแต่กระดาษวิญญาณธรรมดา»

«เอาหรือไม่เอา?»

หวังเฉวียนขมวดคิ้ว «ตามกฎของสำนักชั้นล่าง ผู้บำเพ็ญขั้นสิทธิ์ระดับศูนย์สามารถรับกระดาษจันทราได้หนึ่งปึกทุกเดือน»

นักพรตเห็นเสื้อผ้าของหวังเฉวียนซักจนซีดหม่น ทั้งยังเห็นว่าเขายังหนุ่ม จึงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ «ข้าบอกว่าไม่มี ก็คือไม่มี!»

หวังเฉวียนมองอีกฝ่ายลึกซึ้ง «เช่นนั้นขอรับกระดาษวิญญาณหนึ่งปึกกับกรรไกรหนึ่งเล่ม หมึก พู่กัน กระดาษ และแท่นฝนหมึกที่เปี่ยมวิญญาณอย่างละชุด»

นักพรตเบ้ปาก กว่าจะจัดการเสร็จก็ล่วงไปนานเกือบหนึ่งถ้วยชา

หวังเฉวียนหิ้วของแล้วหมุนกายจากไป

หนึ่งถ้วยชาต่อมา เขากลับถึงเขตหอพักโลงศพ

ที่นี่มีคนอยู่ไม่มาก เหล่าผู้อาวุโสบรรลุวิชากันหมดแล้ว ส่วนคนใหม่บ้างก็ศึกษาคาถาอาคม บ้างก็ขะมักเขม้นค้นคว้าคัมภีร์เต๋า

เวลานี้แทบไม่มีใครกลับมา

หวังเฉวียนตัดกระดาษเป็นรูปดวงจันทร์ขนาดเท่าฝ่ามือ จากนั้นจึงหยิบพู่กันเขียนถ้อยคำลงไป:

บัดนี้เขาไร้ซึ่งพลังเวท จึงเขียนอักษรเต๋าไม่ได้ ทำได้เพียงเขียนอักษรธรรมดา

ด้านหน้าเขียนว่า: «จันทราส่องเหนือสมุทร ไกลสุดหล้าร่วมราตรี»

ด้านหลังเขียนว่า: «คราวเยาว์ไม่รู้จักจันทรา เรียกขานว่าจานหยกขาว»

ท้ายที่สุด เขาวาดหลุมอุกกาบาตลงไปเต็มแผ่นตามความรู้จากชาติก่อน

อืม วาดไม่ค่อยเหมือนนัก แต่สื่อความหมายได้ก็พอ

ไม่นาน จันทร์เสี้ยวก็ปรากฏขึ้น

หวังเฉวียนเก็บข้าวของจิปาถะโยนลงในโลง ก่อนประคองจันทร์กระดาษแผ่นนั้นด้วยสองมือ

«หวังว่าคืนนี้จะหลอมพลังเวทได้เร็วกว่ากำหนด»

«ถึงตอนนั้นค่อยใช้【จันทร์กระดาษ】ใน【วิชาตัดกระดาษจันทราพร่าง】ชักนำแสงจันทร์ให้ทิ้งตัวลงมามากขึ้น เร่งการหลอมวิชา»

คัมภีร์เต๋าบันทึกไว้ว่า: เส้นไหมนับพันรวมเป็นพลังเวทหนึ่งสาย

หมายความว่าต้องมีพลังเวทหนึ่งพันเส้น จึงจะถักทอเป็นพลังเวทหนึ่งสายได้

ต้องมีพลังเวทหนึ่งหมื่นสาย จึงจะหลอมเป็นพลังเวทหนึ่งสายใหญ่ได้

เมื่อมีพลังเวทหนึ่งสายใหญ่แล้ว จึงนับเป็นผู้บำเพ็ญที่แท้จริง

ครู่หนึ่งต่อมา เขาก็เริ่มเดินลมปราณด้วยวิชาฉบับสมบูรณ์แบบ —【วิชาจันทราส่องข้า】

เขาจ้องดวงจันทร์ พลางสวดคัมภีร์สามพันอักษร

บือลีบือลี!

จิกหลี่กู่หลู่!

หนึ่งถ้วยชาต่อมา เขาเห็นแสงจันทร์พร่าเลือนทิ้งตัวลงมาจากดวงจันทร์

เพราะสิ่งที่เขากระตุ้นคือวิชาบำเพ็ญภายใน แสงจันทร์จึงตกลงสู่ทะเลสำนึกของเขาโดยตรง แปรเปลี่ยนเป็นพลังเวทสองสาย เตรียมบุกเบิกดินแดนภายในและจำแลงเทพหยินอันเป็นเอกลักษณ์ของการบำเพ็ญภายใน

เมื่อพลังเวทสองสายเข้าสู่ทะเลสำนึก หวังเฉวียนก็ยิ้มออกมา

แต่ชั่วพริบตาถัดมา รอยยิ้มกลับแข็งค้าง

ฝึกวิชาครั้งแรกก็ได้พลังเวทสองสายแล้วหรือ?

ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม!

เขาตกตะลึงสุดขีด

เพราะตลอดหลายปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในสำนักชั้นล่าง เขาเคยได้ยินอู๋หย่ง เฉียนซิ่วเยว่ และแม้แต่ผู้บำเพ็ญคนอื่นเล่าว่า ครั้งแรกที่ฝึกปรือ อย่างมากก็เก็บเกี่ยวพลังเวทได้เพียงสามถึงห้าเส้นเท่านั้น

รอจนคุ้นเคยกับวิชา พลังเวทในกายเพิ่มพูน และมีวิธีช่วยหลอมวิชามากขึ้น จึงจะเก็บเกี่ยวได้ครั้งละหลายร้อยเส้น หรือหนึ่งสาย

เขาจำได้ว่าเมื่อครั้งอู๋หย่งหลอมวิชามาเก้าเดือน มีพลังเวทกว่าสิบสายและวัสดุช่วยฝึกอีกมากมาย ถึงอย่างนั้นฝึกวิชาครั้งหนึ่งก็หลอมพลังเวทได้เพียงราวหนึ่งสาย

แต่ฉันฝึกหลอมวิชาครั้งแรก เดินลมปราณครั้งแรก โดยไม่มีวิธีช่วยเหลือใด ๆ กลับหลอมพลังเวทได้ถึงสองสายเต็ม ๆ

«นี่คืออานุภาพของวิชาฉบับสมบูรณ์แบบ?»

«นี่คืออานุภาพของ【อักขระเต๋าชั้นหนึ่ง】ที่ถือกำเนิดจากคัมภีร์เต๋าหมื่นม้วน?»

ชั่วขณะนั้น จิตใจของหวังเฉวียนพลุ่งพล่าน

«วิชาหลักฉบับสมบูรณ์แบบน่าจะเก็บปราณได้หนึ่งสาย»

«จากนั้นคุณสมบัติ【เก็บปราณ +1】ของ【อักขระเต๋าชั้นหนึ่ง】ก็เพิ่มพลังเวทให้อีกหนึ่งสาย»

«ดูท่าความมุ่งมั่นของฉันจะไม่สูญเปล่า»

ความพากเพียรยาวนานถึงสองปีครึ่ง ในที่สุดก็ถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว

เขาสูดลมหายใจลึก ปรับสภาวะให้มั่นคง แล้วพ่น【พลังเวทจันทรา】ออกมาหนึ่งสาย

เมื่อพลังเวทตกลงบนจันทร์กระดาษ หวังเฉวียนก็สวดคัมภีร์ทันที

บือลีบือลี!

หลังสวดคัมภีร์ไปไม่กี่ประโยค จันทร์กระดาษก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างเชื่องช้า

จันทร์กระดาษกลมป้อมลอยสูงขึ้นไปกว่าสิบเมตร เปล่งแสงสีเขียวพร่าและเหลืองนวล

หวังเฉวียนเดินลมปราณด้วย【วิชาจันทราส่องข้า】อีกครั้ง

หนึ่งถ้วยชาผ่านไป

แสงจันทร์พร่าเลือนที่ชัดเจนกว่าเดิมทิ้งตัวลงมาจากฟ้า แทรกเข้าสู่ทะเลสำนึกของเขา แล้วแปรเป็นพลังเวทสามสาย

เขาฝึกวิชาต่อ

ผ่านไปอีกหนึ่งถ้วยชา แสงจันทร์ก็ทิ้งตัวลงมาอีก คราวนี้มีพลังเวทสามสายกับอีกหนึ่งร้อยเส้น

หวังเฉวียนตื่นเต้นยิ่งนัก จึงฝึกต่อไป

หนึ่งถ้วยชา...

หนึ่งก้านธูป.....

ครึ่งชั่วยาม....

ท้ายที่สุดเขาได้พลังเวทมาสี่สิบสาย

ครู่หนึ่งต่อมา เขาก็ตัดดวงจันทร์เพิ่มอีกเจ็ดดวง

ดวงจันทร์ทั้งเจ็ดได้แก่: จันทร์ดับ, จันทร์เสี้ยวขาขึ้น, จันทร์ครึ่งดวงขาขึ้น, จันทร์นูนขาขึ้น, จันทร์นูนขาลง, จันทร์ครึ่งดวงขาลง และจันทร์เสี้ยวขาลง

เมื่อนับรวมจันทร์เพ็ญดวงแรก ก็ครบแปดดวงพอดี สอดคล้องกับแปดช่วงจันทร์

คราวนี้หวังเฉวียนใส่พลังเวทหนึ่งสายลงในช่วงจันทร์แต่ละช่วง

จันทร์ทั้งแปดลอยขึ้นไป แขวนอยู่ใต้ท้องฟ้ายามราตรีสูงกว่าสิบเมตร

แสงจันทร์ในรัศมีกว่าร้อยเมตรแทบทั้งหมดถูกจันทร์ทั้งแปดชักนำมา

เขาเดินลมปราณอีกครั้ง

แสงจันทร์พร่าเลือนสายหนึ่งทิ้งตัวลงมาให้เห็นด้วยตาเปล่า

หวังเฉวียนอ้าปากกลืนลงไป

ทะเลสำนึกส่งเสียงกึกก้อง คราวนี้มีแสงจันทร์เพิ่มขึ้นมาในพริบตาถึงยี่สิบสาย

หนึ่งถ้วยชา....

หนึ่งก้านธูป....

ครึ่งชั่วยาม.....

พลังเวทสองร้อยสี่สิบสาย

ชั่วขณะนั้น หวังเฉวียนเปี่ยมสุข

«ฉันใช้แค่กระดาษวิญญาณกับหมึกธรรมดาทำจันทร์ทั้งแปดดวง จันทร์เหล่านี้รองรับพลังเวทได้เพียงหนึ่งสาย»

«ถ้าใช้วัสดุที่ดีกว่านี้ ฝึกวิชาครั้งหนึ่งคงเก็บเกี่ยวได้มากกว่าเดิม»

หนึ่งชั่วยาม....

สามชั่วยาม....

ห้าชั่วยาม

ในห้วงเร้นลับ หวังเฉวียนสัมผัสได้ว่าดวงจันทร์กำลังเลือนหาย

เขาโบกมือ จันทร์ทั้งแปดร่วงหล่นลงมา

จากนั้นเขาจุดธูปไม้จันทน์สามดอก แล้วสวด【วิชาจันทราส่องข้า】

บือลีบือลี!

จิกหลี่กู่หลู่!

ครั้งนี้ลำดับคัมภีร์ที่สวดเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก

หลังสวดจบ พลังเวทสองพันเจ็ดร้อยสายที่สะสมมาตลอดห้าชั่วยามก็หายวับไปในพริบตา

ชั่วอึดใจถัดมา ธูปไม้จันทน์สามดอกก็มอดไหม้จนสิ้น

พลังเวทสองพันเจ็ดร้อยสายพาเอาควันเขียวที่แปรมาจากธูป ลอยทะยานขึ้นไปตรงสู่ดวงจันทร์

นี่คือวิธีการเฉพาะของ【วิชาจันทราส่องข้า】ฉบับสมบูรณ์แบบ

ตามที่คัมภีร์เต๋ากล่าวไว้ เมื่อผู้บำเพ็ญเก็บเกี่ยวแสงจันทร์แล้ว ท้ายที่สุดต้องบูชาดวงจันทร์เป็นการตอบแทน เพื่อสะสางเหตุและผล

ขณะเดียวกัน วิธีบูชาเช่นนี้ยังเพิ่มอานุภาพให้ดวงจันทร์ ทำให้เกิดสายสัมพันธ์อันลี้ลับบางประการระหว่างดวงจันทร์กับผู้บำเพ็ญ

เมื่อกาลเวลาผ่านไป ผู้บำเพ็ญย่อมเข้าใจดวงจันทร์ได้อย่างถ่องแท้ กระทั่งให้เทพหยินเข้าสู่ดวงจันทร์ในห้วงฝัน และได้รับประโยชน์ลี้ลับนานัปการ

หวังเฉวียนเพิ่งเริ่มฝึกวิชาบูชาเท่านั้น ยังไม่รู้ว่าต้องรออีกกี่ปีจึงจะมีโอกาสท่องเที่ยวบนดวงจันทร์ในความฝัน

เมื่อการบูชาสิ้นสุดลง หวังเฉวียนสัมผัสได้เลือนรางว่าบนดวงจันทร์มีหลุมอุกกาบาตรูปวงแหวนแห่งหนึ่ง

«คราวหน้าที่ฝึกวิชา ฉันจะวาดหลุมนี้ลงบนจันทร์ทั้งแปด เพื่อเพิ่มผลลัพธ์»

ขณะนี้พลังเวทสองพันเจ็ดร้อยสายที่สูญเสียไปในกายกำลังฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว

ไม่นานดวงจันทร์ก็ใกล้จะเลือนหายไปจนหมด

หวังเฉวียนปรับจิตใจอย่างเร่งด่วน เตรียมเก็บเกี่ยวปราณม่วง

อู๋หย่งกับเฉียนซิ่วเยว่ต่างก็ฝึกวิชานี้ อู๋หย่งเก็บปราณม่วงได้ครั้งละหนึ่งร้อยเส้น ส่วนเฉียนซิ่วเยว่เก็บได้เพียงหกสิบเส้น

ดูเผิน ๆ ความแตกต่างไม่มากนัก แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป ความห่างชั้นย่อมยิ่งเพิ่มพูน

เขาท่องคัมภีร์ในใจ รอจนถึงอักษรสุดท้ายจึงหยุดไว้ชั่วคราว

จากนั้น【วิชาปราณม่วงสุดขอบฟ้า】ก็เริ่มหมุนเวียนอย่างเชื่องช้า เพื่อคำนวณเวลา

เมื่อปราณม่วงปรากฏขึ้น เขาก็เปล่งอักษรสุดท้ายของคัมภีร์

ชั่วพริบตาถัดมา ดวงตาของเขาก็เปิดขึ้น

เห็นเพียงชั่วขณะที่ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า มหาสมุทรสีม่วงพลิกม้วน ก่อนแผ่ปกคลุมโลกทั้งใบในพริบตา

หวังเฉวียนอ้าปากสูดลมหายใจ

ปราณม่วงสองสายทิ้งตัวลงมาจากทะเลสีม่วง เข้าสู่ทะเลสำนึก แล้วแปรเป็น【พลังเวทปราณม่วง】

«ประสิทธิภาพการหลอมวิชาของฉันยอดเยี่ยมจริง ๆ!»

«ความพยายามของฉันไม่สูญเปล่า!»

ชั่วขณะนั้น หวังเฉวียนหัวเราะออกมา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป