หนึ่งก้านธูปต่อมา:
หวังเฉวียนปรากฏตัวขึ้นที่ตำหนักเก็บของจิปาถะ
เขาแสดงป้ายประจำตัว นักพรตผู้หนึ่งจึงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ «ต้องการสิ่งใด?»
«ขอกระดาษจันทราสักหลายแผ่น กรรไกรหนึ่งเล่ม และธูปไม้จันทน์หนึ่งมัด»
นักพรตแค่นหัวเราะ «ไม่มีกระดาษจันทรา มีแต่กระดาษวิญญาณธรรมดา»
«เอาหรือไม่เอา?»
หวังเฉวียนขมวดคิ้ว «ตามกฎของสำนักชั้นล่าง ผู้บำเพ็ญขั้นสิทธิ์ระดับศูนย์สามารถรับกระดาษจันทราได้หนึ่งปึกทุกเดือน»
นักพรตเห็นเสื้อผ้าของหวังเฉวียนซักจนซีดหม่น ทั้งยังเห็นว่าเขายังหนุ่ม จึงกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ «ข้าบอกว่าไม่มี ก็คือไม่มี!»
หวังเฉวียนมองอีกฝ่ายลึกซึ้ง «เช่นนั้นขอรับกระดาษวิญญาณหนึ่งปึกกับกรรไกรหนึ่งเล่ม หมึก พู่กัน กระดาษ และแท่นฝนหมึกที่เปี่ยมวิญญาณอย่างละชุด»
นักพรตเบ้ปาก กว่าจะจัดการเสร็จก็ล่วงไปนานเกือบหนึ่งถ้วยชา
หวังเฉวียนหิ้วของแล้วหมุนกายจากไป
หนึ่งถ้วยชาต่อมา เขากลับถึงเขตหอพักโลงศพ
ที่นี่มีคนอยู่ไม่มาก เหล่าผู้อาวุโสบรรลุวิชากันหมดแล้ว ส่วนคนใหม่บ้างก็ศึกษาคาถาอาคม บ้างก็ขะมักเขม้นค้นคว้าคัมภีร์เต๋า
เวลานี้แทบไม่มีใครกลับมา
หวังเฉวียนตัดกระดาษเป็นรูปดวงจันทร์ขนาดเท่าฝ่ามือ จากนั้นจึงหยิบพู่กันเขียนถ้อยคำลงไป:
บัดนี้เขาไร้ซึ่งพลังเวท จึงเขียนอักษรเต๋าไม่ได้ ทำได้เพียงเขียนอักษรธรรมดา
ด้านหน้าเขียนว่า: «จันทราส่องเหนือสมุทร ไกลสุดหล้าร่วมราตรี»
ด้านหลังเขียนว่า: «คราวเยาว์ไม่รู้จักจันทรา เรียกขานว่าจานหยกขาว»
ท้ายที่สุด เขาวาดหลุมอุกกาบาตลงไปเต็มแผ่นตามความรู้จากชาติก่อน
อืม วาดไม่ค่อยเหมือนนัก แต่สื่อความหมายได้ก็พอ
ไม่นาน จันทร์เสี้ยวก็ปรากฏขึ้น
หวังเฉวียนเก็บข้าวของจิปาถะโยนลงในโลง ก่อนประคองจันทร์กระดาษแผ่นนั้นด้วยสองมือ
«หวังว่าคืนนี้จะหลอมพลังเวทได้เร็วกว่ากำหนด»
«ถึงตอนนั้นค่อยใช้【จันทร์กระดาษ】ใน【วิชาตัดกระดาษจันทราพร่าง】ชักนำแสงจันทร์ให้ทิ้งตัวลงมามากขึ้น เร่งการหลอมวิชา»
คัมภีร์เต๋าบันทึกไว้ว่า: เส้นไหมนับพันรวมเป็นพลังเวทหนึ่งสาย
หมายความว่าต้องมีพลังเวทหนึ่งพันเส้น จึงจะถักทอเป็นพลังเวทหนึ่งสายได้
ต้องมีพลังเวทหนึ่งหมื่นสาย จึงจะหลอมเป็นพลังเวทหนึ่งสายใหญ่ได้
เมื่อมีพลังเวทหนึ่งสายใหญ่แล้ว จึงนับเป็นผู้บำเพ็ญที่แท้จริง
ครู่หนึ่งต่อมา เขาก็เริ่มเดินลมปราณด้วยวิชาฉบับสมบูรณ์แบบ —【วิชาจันทราส่องข้า】
เขาจ้องดวงจันทร์ พลางสวดคัมภีร์สามพันอักษร
บือลีบือลี!
จิกหลี่กู่หลู่!
หนึ่งถ้วยชาต่อมา เขาเห็นแสงจันทร์พร่าเลือนทิ้งตัวลงมาจากดวงจันทร์
เพราะสิ่งที่เขากระตุ้นคือวิชาบำเพ็ญภายใน แสงจันทร์จึงตกลงสู่ทะเลสำนึกของเขาโดยตรง แปรเปลี่ยนเป็นพลังเวทสองสาย เตรียมบุกเบิกดินแดนภายในและจำแลงเทพหยินอันเป็นเอกลักษณ์ของการบำเพ็ญภายใน
เมื่อพลังเวทสองสายเข้าสู่ทะเลสำนึก หวังเฉวียนก็ยิ้มออกมา
แต่ชั่วพริบตาถัดมา รอยยิ้มกลับแข็งค้าง
ฝึกวิชาครั้งแรกก็ได้พลังเวทสองสายแล้วหรือ?
ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม!
เขาตกตะลึงสุดขีด
เพราะตลอดหลายปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในสำนักชั้นล่าง เขาเคยได้ยินอู๋หย่ง เฉียนซิ่วเยว่ และแม้แต่ผู้บำเพ็ญคนอื่นเล่าว่า ครั้งแรกที่ฝึกปรือ อย่างมากก็เก็บเกี่ยวพลังเวทได้เพียงสามถึงห้าเส้นเท่านั้น
รอจนคุ้นเคยกับวิชา พลังเวทในกายเพิ่มพูน และมีวิธีช่วยหลอมวิชามากขึ้น จึงจะเก็บเกี่ยวได้ครั้งละหลายร้อยเส้น หรือหนึ่งสาย
เขาจำได้ว่าเมื่อครั้งอู๋หย่งหลอมวิชามาเก้าเดือน มีพลังเวทกว่าสิบสายและวัสดุช่วยฝึกอีกมากมาย ถึงอย่างนั้นฝึกวิชาครั้งหนึ่งก็หลอมพลังเวทได้เพียงราวหนึ่งสาย
แต่ฉันฝึกหลอมวิชาครั้งแรก เดินลมปราณครั้งแรก โดยไม่มีวิธีช่วยเหลือใด ๆ กลับหลอมพลังเวทได้ถึงสองสายเต็ม ๆ
«นี่คืออานุภาพของวิชาฉบับสมบูรณ์แบบ?»
«นี่คืออานุภาพของ【อักขระเต๋าชั้นหนึ่ง】ที่ถือกำเนิดจากคัมภีร์เต๋าหมื่นม้วน?»
ชั่วขณะนั้น จิตใจของหวังเฉวียนพลุ่งพล่าน
«วิชาหลักฉบับสมบูรณ์แบบน่าจะเก็บปราณได้หนึ่งสาย»
«จากนั้นคุณสมบัติ【เก็บปราณ +1】ของ【อักขระเต๋าชั้นหนึ่ง】ก็เพิ่มพลังเวทให้อีกหนึ่งสาย»
«ดูท่าความมุ่งมั่นของฉันจะไม่สูญเปล่า»
ความพากเพียรยาวนานถึงสองปีครึ่ง ในที่สุดก็ถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว
เขาสูดลมหายใจลึก ปรับสภาวะให้มั่นคง แล้วพ่น【พลังเวทจันทรา】ออกมาหนึ่งสาย
เมื่อพลังเวทตกลงบนจันทร์กระดาษ หวังเฉวียนก็สวดคัมภีร์ทันที
บือลีบือลี!
หลังสวดคัมภีร์ไปไม่กี่ประโยค จันทร์กระดาษก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างเชื่องช้า
จันทร์กระดาษกลมป้อมลอยสูงขึ้นไปกว่าสิบเมตร เปล่งแสงสีเขียวพร่าและเหลืองนวล
หวังเฉวียนเดินลมปราณด้วย【วิชาจันทราส่องข้า】อีกครั้ง
หนึ่งถ้วยชาผ่านไป
แสงจันทร์พร่าเลือนที่ชัดเจนกว่าเดิมทิ้งตัวลงมาจากฟ้า แทรกเข้าสู่ทะเลสำนึกของเขา แล้วแปรเป็นพลังเวทสามสาย
เขาฝึกวิชาต่อ
ผ่านไปอีกหนึ่งถ้วยชา แสงจันทร์ก็ทิ้งตัวลงมาอีก คราวนี้มีพลังเวทสามสายกับอีกหนึ่งร้อยเส้น
หวังเฉวียนตื่นเต้นยิ่งนัก จึงฝึกต่อไป
หนึ่งถ้วยชา...
หนึ่งก้านธูป.....
ครึ่งชั่วยาม....
ท้ายที่สุดเขาได้พลังเวทมาสี่สิบสาย
ครู่หนึ่งต่อมา เขาก็ตัดดวงจันทร์เพิ่มอีกเจ็ดดวง
ดวงจันทร์ทั้งเจ็ดได้แก่: จันทร์ดับ, จันทร์เสี้ยวขาขึ้น, จันทร์ครึ่งดวงขาขึ้น, จันทร์นูนขาขึ้น, จันทร์นูนขาลง, จันทร์ครึ่งดวงขาลง และจันทร์เสี้ยวขาลง
เมื่อนับรวมจันทร์เพ็ญดวงแรก ก็ครบแปดดวงพอดี สอดคล้องกับแปดช่วงจันทร์
คราวนี้หวังเฉวียนใส่พลังเวทหนึ่งสายลงในช่วงจันทร์แต่ละช่วง
จันทร์ทั้งแปดลอยขึ้นไป แขวนอยู่ใต้ท้องฟ้ายามราตรีสูงกว่าสิบเมตร
แสงจันทร์ในรัศมีกว่าร้อยเมตรแทบทั้งหมดถูกจันทร์ทั้งแปดชักนำมา
เขาเดินลมปราณอีกครั้ง
แสงจันทร์พร่าเลือนสายหนึ่งทิ้งตัวลงมาให้เห็นด้วยตาเปล่า
หวังเฉวียนอ้าปากกลืนลงไป
ทะเลสำนึกส่งเสียงกึกก้อง คราวนี้มีแสงจันทร์เพิ่มขึ้นมาในพริบตาถึงยี่สิบสาย
หนึ่งถ้วยชา....
หนึ่งก้านธูป....
ครึ่งชั่วยาม.....
พลังเวทสองร้อยสี่สิบสาย
ชั่วขณะนั้น หวังเฉวียนเปี่ยมสุข
«ฉันใช้แค่กระดาษวิญญาณกับหมึกธรรมดาทำจันทร์ทั้งแปดดวง จันทร์เหล่านี้รองรับพลังเวทได้เพียงหนึ่งสาย»
«ถ้าใช้วัสดุที่ดีกว่านี้ ฝึกวิชาครั้งหนึ่งคงเก็บเกี่ยวได้มากกว่าเดิม»
หนึ่งชั่วยาม....
สามชั่วยาม....
ห้าชั่วยาม
ในห้วงเร้นลับ หวังเฉวียนสัมผัสได้ว่าดวงจันทร์กำลังเลือนหาย
เขาโบกมือ จันทร์ทั้งแปดร่วงหล่นลงมา
จากนั้นเขาจุดธูปไม้จันทน์สามดอก แล้วสวด【วิชาจันทราส่องข้า】
บือลีบือลี!
จิกหลี่กู่หลู่!
ครั้งนี้ลำดับคัมภีร์ที่สวดเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก
หลังสวดจบ พลังเวทสองพันเจ็ดร้อยสายที่สะสมมาตลอดห้าชั่วยามก็หายวับไปในพริบตา
ชั่วอึดใจถัดมา ธูปไม้จันทน์สามดอกก็มอดไหม้จนสิ้น
พลังเวทสองพันเจ็ดร้อยสายพาเอาควันเขียวที่แปรมาจากธูป ลอยทะยานขึ้นไปตรงสู่ดวงจันทร์
นี่คือวิธีการเฉพาะของ【วิชาจันทราส่องข้า】ฉบับสมบูรณ์แบบ
ตามที่คัมภีร์เต๋ากล่าวไว้ เมื่อผู้บำเพ็ญเก็บเกี่ยวแสงจันทร์แล้ว ท้ายที่สุดต้องบูชาดวงจันทร์เป็นการตอบแทน เพื่อสะสางเหตุและผล
ขณะเดียวกัน วิธีบูชาเช่นนี้ยังเพิ่มอานุภาพให้ดวงจันทร์ ทำให้เกิดสายสัมพันธ์อันลี้ลับบางประการระหว่างดวงจันทร์กับผู้บำเพ็ญ
เมื่อกาลเวลาผ่านไป ผู้บำเพ็ญย่อมเข้าใจดวงจันทร์ได้อย่างถ่องแท้ กระทั่งให้เทพหยินเข้าสู่ดวงจันทร์ในห้วงฝัน และได้รับประโยชน์ลี้ลับนานัปการ
หวังเฉวียนเพิ่งเริ่มฝึกวิชาบูชาเท่านั้น ยังไม่รู้ว่าต้องรออีกกี่ปีจึงจะมีโอกาสท่องเที่ยวบนดวงจันทร์ในความฝัน
เมื่อการบูชาสิ้นสุดลง หวังเฉวียนสัมผัสได้เลือนรางว่าบนดวงจันทร์มีหลุมอุกกาบาตรูปวงแหวนแห่งหนึ่ง
«คราวหน้าที่ฝึกวิชา ฉันจะวาดหลุมนี้ลงบนจันทร์ทั้งแปด เพื่อเพิ่มผลลัพธ์»
ขณะนี้พลังเวทสองพันเจ็ดร้อยสายที่สูญเสียไปในกายกำลังฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว
ไม่นานดวงจันทร์ก็ใกล้จะเลือนหายไปจนหมด
หวังเฉวียนปรับจิตใจอย่างเร่งด่วน เตรียมเก็บเกี่ยวปราณม่วง
อู๋หย่งกับเฉียนซิ่วเยว่ต่างก็ฝึกวิชานี้ อู๋หย่งเก็บปราณม่วงได้ครั้งละหนึ่งร้อยเส้น ส่วนเฉียนซิ่วเยว่เก็บได้เพียงหกสิบเส้น
ดูเผิน ๆ ความแตกต่างไม่มากนัก แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป ความห่างชั้นย่อมยิ่งเพิ่มพูน
เขาท่องคัมภีร์ในใจ รอจนถึงอักษรสุดท้ายจึงหยุดไว้ชั่วคราว
จากนั้น【วิชาปราณม่วงสุดขอบฟ้า】ก็เริ่มหมุนเวียนอย่างเชื่องช้า เพื่อคำนวณเวลา
เมื่อปราณม่วงปรากฏขึ้น เขาก็เปล่งอักษรสุดท้ายของคัมภีร์
ชั่วพริบตาถัดมา ดวงตาของเขาก็เปิดขึ้น
เห็นเพียงชั่วขณะที่ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า มหาสมุทรสีม่วงพลิกม้วน ก่อนแผ่ปกคลุมโลกทั้งใบในพริบตา
หวังเฉวียนอ้าปากสูดลมหายใจ
ปราณม่วงสองสายทิ้งตัวลงมาจากทะเลสีม่วง เข้าสู่ทะเลสำนึก แล้วแปรเป็น【พลังเวทปราณม่วง】
«ประสิทธิภาพการหลอมวิชาของฉันยอดเยี่ยมจริง ๆ!»
«ความพยายามของฉันไม่สูญเปล่า!»
ชั่วขณะนั้น หวังเฉวียนหัวเราะออกมา