“ข้าง...ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น? ทำไมซอมบี้พวกนี้ถึงขึ้นมาหมดเลย?”
หลินรั่วซีได้ยินเสียงกระแทกประตูดังไม่หยุดจากด้านนอก ใบหน้าของเธอซีดเผือดไม่ต่างกัน ก่อนจะถามเกาเทียนอวี่เสียงเบา
“ไม่รู้”
เกาเทียนอวี่ส่ายหน้า ซอมบี้พวกนี้จู่ ๆ ก็ขึ้นมาได้ มีความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง
อย่างแรก อาจมีบางสิ่งไล่พวกมันขึ้นมา!
อย่างที่สอง อาจมีบางสิ่งดึงดูดพวกมันขึ้นมา!
ไม่ว่าจะเป็นกรณีไหนก็ไม่ใช่เรื่องดี
แต่โชคดีที่ประตูนิรภัยของเขามีคุณภาพดี แม้จะถูกกระแทกจนสั่นครืน ๆ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดออก อย่างน้อยตอนนี้เขาจึงยังไม่ต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้พวกนี้โดยตรง!
ถึงเขาจะจัดการซอมบี้สิบกว่าตัวนี้ได้ แต่ตอนนี้ยังไม่อยากลงมือ เพราะกลัวว่าหลังฆ่าพวกมันแล้วเสียงจะดังเกินไป จนดึงดูดซอมบี้ที่อยู่ชั้นล่างให้ขึ้นมาด้วย!
“แต่ตอนนี้ไม่ต้องกังวล พวกมันถูกกันอยู่ข้างนอก ดูแล้วคงเปิดประตูของเราไม่ได้ พวกเราน่าจะปลอดภัย”
เกาเทียนอวี่เห็นหลินรั่วซีมีสีหน้าหวาดกลัว จึงปลอบเธอเสียงเบา
หลังได้ยินคำพูดของเกาเทียนอวี่ สีหน้าหวาดกลัวของหลินรั่วซีก็คลายลงเล็กน้อย แต่ยังคงมีแววกังวล เธอหันไปมองหานชิงโหรวที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเกาเทียนอวี่
ตอนนี้เธอกลัวมาก หากเพื่อนสนิทไม่ได้ยึดอ้อมอกของเกาเทียนอวี่ไว้ เธอเองก็อยากพุ่งเข้าไปซุกบ้าง