หลินรั่วซีกลับมาถึงบ้านของหานชิงโหรวพร้อมความคิดว้าวุ่นเต็มหัว!
ทันทีที่ก้าวเข้ามา เธอก็เห็นหานชิงโหรวนั่งหน้าตึงอยู่บนโซฟา ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ!
ในฐานะเพื่อนสนิทที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก หลินรั่วซีย่อมรู้ว่าหานชิงโหรวกำลังงอนเธออยู่
เธอเดินไปนั่งข้างหานชิงโหรว ก่อนจะโอบเอวอีกฝ่ายพลางออดอ้อนว่า “ชิงโหรวคนดี โกรธอยู่เหรอ? เอาน่า อย่าโกรธเลย ดูสิ ฉันเอาอะไรมาให้!”
หลินรั่วซีหยิบไข่ต้มสองฟองออกจากกระเป๋า วางลงตรงหน้าหานชิงโหรว แล้วเขย่าตัวอีกฝ่ายเบา ๆ!
“เธอจะกินแต่โจ๊กขาวได้ยังไง? ฉันเอาไข่มาให้สองฟอง จะได้เติมสารอาหารให้เต็มที่!”
“ฮึ! ใครจะไปกินไข่เฮงซวยของเขากัน? แค่มองก็คลื่นไส้แล้ว เอากลับไปเถอะ!” หานชิงโหรวไม่แม้แต่จะมองไข่ตรงหน้า ก่อนผลักมันออกไปด้านข้างอย่างไม่สบอารมณ์
“ฉันแอบเอามาให้เธอต่างหาก เป็นน้ำใจของฉันเอง ไม่เกี่ยวกับเขา กินได้อย่างสบายใจเลย!”
เห็นหานชิงโหรวยังโกรธอยู่ หลินรั่วซีก็ยิ้มแฉ่งแล้วรีบอธิบาย!
“อีกอย่าง นี่เป็นค่าตอบแทนที่ฉันทำอาหารให้เขา ตั้งใจเอากลับมาให้เธอ ถ้าไม่กินก็เสียของเปล่า ๆ!”
“ฮึ!” สีหน้าของหานชิงโหรวอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินหลินรั่วซี เธอเหลือบมองอีกฝ่ายแล้วพูดว่า “ยังดีที่เธอมีน้ำใจ ฉันนึกว่าเธอไม่เอาเพื่อนสนิทอย่างฉันแล้วเสียอีก!”