“ตูม!”
“ฉัน... อ๊ะ!” หานชิงโหรวกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถูกเสียงดังสนั่นที่ดังขึ้นกะทันหันขัดจังหวะ!
ทันใดนั้นก็มีแสงวาบขึ้นด้านนอก สายฟ้าฟาดผ่านบริเวณไม่ไกลจากพวกเขา ก่อนจะผ่าลงบนยอดเขาลูกหนึ่ง เกิดเสียงกึกก้องดังสนั่น!
หานชิงโหรวตกใจจนโผเข้าซบเกาเทียนอวี่ ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด!
ใบหน้างดงามไร้ที่ติของเธอซีดเผือด ดูน่าสงสารราวกับดอกสาลี่ต้องหยาดฝน ชวนให้ใครเห็นก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้!
เมื่อเห็นภาพนี้ เกาเทียนอวี่ที่เพิ่งระงับอารมณ์ร้อนรุ่มลงได้ไม่หมดก็รู้สึกเลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที!
“ไม่ต้องกลัว มีผมอยู่ทั้งคน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก!”
เกาเทียนอวี่ตบหลังหานชิงโหรวเบา ๆ ปลอบเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับกำลังกล่อมเด็ก
จากนั้นเขาก็ยกมืออีกข้างเชยคางเธอขึ้น จ้องมองไม่วางตา แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนา
เมื่อหานชิงโหรวเห็นสายตาเร่าร้อนของเกาเทียนอวี่ ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เธอไม่กล้าสบตาเขาด้วยซ้ำ
พอเห็นว่าเธอไม่ได้ต่อต้านรุนแรง เกาเทียนอวี่ก็ยินดีขึ้นมาในใจ ราวกับได้รับกำลังใจ เขาก้มหน้าลงจูบเธอทันที!
........
ตูม!
เสียงฟ้าร้องด้านนอกยังดังไม่ขาดสาย ฝนที่เทกระหน่ำราวกับไม่ต้องเสียเงินซื้อสาดลงสู่พื้นดินไม่หยุด!
ท่ามกลางสายฝน ยังพอได้ยินเสียงคำรามของซอมบี้ดังแว่วมาครั้งแล้วครั้งเล่า!