ปลายนิ้วไล้ผ่านเศษแก้ว แม้จิ่วซานซานจะระมัดระวังเต็มที่แล้ว แต่เศษแก้วมีมากเกินไป ขอบโลหะบิดเบี้ยวคมกริบราวเขี้ยวสัตว์ ไม่นานมือทั้งสองข้างของเธอก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือด
ท่ามกลางควันหนาทึบ จิ่วซานซานไอโขลกขึ้นมาอย่างแรง รู้สึกว่าหายใจลำบากขึ้นทุกที เธอจึงทำได้เพียงเร่งมือให้เร็วกว่าเดิม
โครงโลหะที่หักพาดขวางอยู่ระหว่างเบาะสองตัว จิ่วซานซานฝืนใจตัวเองทั้งที่หน้าบิดเบี้ยว ยื่นมือสอดเข้าไปในช่องว่าง ความเจ็บแปลบพลันปะทุขึ้น
เจ็บเหลือเกิน เจ็บเหลือเกิน เจ็บเหลือเกิน เจ็บเหลือเกิน
เธอดวงซวยอะไรขนาดนี้ ทำไมถึงเจอมนุษย์ไร้หน้าอีกแล้ว แถมยังเจอไอ้คนบ้าแบบนี้อีก?
บาดแผลครั้งนี้หนักที่สุดในชีวิตของเธอ ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเธอกำลังถูกทรมานอยู่
เธอจับปลายด้านหนึ่งของโลหะไว้ แล้วออกแรงยกเบาะที่ทับอยู่ด้านบนขึ้นอย่างฉับพลัน
ข่าวดี ซ่งขวางล่างถูกทับอยู่ข้างใต้จริง ๆ
ข่าวร้าย เขาอาจจะหมดสติหรือไม่ก็ตายไปแล้ว
อย่างน้อยเขาก็เป็นคนหมายเลข 9 ไม่น่าตายง่ายขนาดนั้นหรอก
เธอก้มลงกัดปกเสื้อของตัวเอง แล้วดึงเศษแก้วที่ฝังเข้าไปในเนื้อออกมา
พอยกเบาะตัวสุดท้ายออก สายตาของเธอก็เริ่มพร่าเลือน
อย่าบอกนะว่าเธอกำลังจะได้รับพิษจากก๊าซคาร์บอนมอนอกไซด์?
เธอย่อตัวลง เอื้อมมือไปตรวจดูลมหายใจของซ่งขวางล่าง
เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วเบา เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย
โชคดีที่ยังมีชีวิตอยู่ เห็นเลือดเต็มหัวไหลอาบทั่วหน้าแบบนี้ นึกว่าตายสนิทไปแล้วเสียอีก