เมื่อเห็นมนุษย์ไร้หน้าสองตนอยู่ห่างออกไปเกือบ 100 เมตร จิ่วซานซานก็ร้อนใจจนเหงื่อแตกเต็มศีรษะ
“ไม่ใช่มั้ง สือเยี่ยน นกหวีดนี่ของปลอมหรือเปล่า ทำไมฉันเป่ายังไงก็ไม่ดังสักที…”
“ของนี่คงไม่ได้มีระบบยอมรับเจ้าของหรอกนะ…”
สือเยี่ยนเอ่ย “ชิ อุปกรณ์ไม่มีระบบยอมรับเจ้าของหรอก เธอเป่าไม่แรงพอ เป่าให้แรงกว่านี้”
นี่เรียกแรงไม่พออีกเหรอ! เธอแทบจะบีบปอดตัวเองจนระเบิดอยู่แล้ว!
อีกครั้ง อีกครั้ง!
ถ้าคราวนี้ยังไม่สำเร็จ ก็หลับตาไปพบย่าทวดเลยแล้วกัน!
จิ่วซานซานสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วชูนกหวีดขึ้น
ร่างที่พิงอยู่ในอ้อมแขนเธอขยับเล็กน้อย มือข้างหนึ่งที่แผ่ความร้อนราวกับถูกไฟลวกคว้านกหวีดจากมือเธอไปอย่างแม่นยำ
เขารับนกหวีดมา จ่อไว้ที่ริมฝีปาก
เสียงนกหวีดแหลมสูงดังขึ้น ฉีกอากาศด้วยพลังทะลุทะลวง
มนุษย์ไร้หน้าสองตนที่แทบจะประชิดใบหน้าจิ่วซานซานหยุดฝีเท้าลงอย่างประหลาด ก่อนจะหันหลังคลานไปทางปลายป่าต้นเมเปิล
พริบตาเดียวก็หายลับไปจากสายตา
จิ่วซานซานหมดแรงในทันที ร่างทรุดฮวบลงกับพื้น
“รอดแล้ว สือเยี่ยน เขาฟื้นแล้ว”
“อย่าเพิ่งประมาท คนที่เธอต้องระวังที่สุด นอกจากมนุษย์ไร้หน้า ก็คือซ่งขวางล่าง”
“ถ้าคนสติเฟื่องนี่รู้จักสำนึกบุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ก็ดีไป แต่ถ้าคิดเนรคุณ ก็ปล่อยให้เขาไปสู้กับมนุษย์ไร้หน้าก่อน”
จิ่วซานซานนอนแผ่อยู่บนพื้น เส้นผมเปียกชื้นเหนียวเหนอะหนะแนบติดหน้าผาก แขนขาอ่อนปวกเปียกราวกับถูกดูดกระดูกออกไป เสียงหูอื้อแหลมก้องต่อเนื่อง ราวกับมีจักจั่นนับไม่ถ้วนกระพือปีกอยู่ในกะโหลก เธอฟังไม่ออกแล้วว่าสือเยี่ยนกำลังพูดอะไร