นี่คือเหตุผลที่ตลอดสามเดือนก่อนหน้า จิ่วซานซานหาแต้มความหวาดกลัวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
ไม่ใช่แค่เพราะผู้เล่นตกใจยากขึ้น แต่ที่สำคัญคือเพื่อนร่วมงานแต่ละคนโหดเกินไป เธอกลัวว่าพลาดท่าเมื่อไรก็จะตกเป็นเหยื่อเสียเอง
เธอกลัวเจ็บ
ความเจ็บแปลบที่ต้นคอกระตุ้นให้เธอสั่นโดยไม่รู้ตัว จิ่วซานซานที่ได้สติกลับมาค่อย ๆ ปรับท่าทางอย่างเหม่อลอย
ไหน ๆ ก็ขยับแล้ว เปลี่ยนท่าให้สบายไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าซ่งขวางล่าง
มือเล็กเย็นเฉียบเกี่ยวรั้งลำคอเธอ กลิ่นอับชื้นเหนียวเหนอะพลันโอบล้อมร่าง
เด็กน้อยแสยะยิ้ม ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงจนเป็นเส้น
“ฮิ ๆ ๆ ๆ ๆ ขยับแล้ว ขยับแล้ว!”
“ลองทายสิ ฉันเรียกพี่ชายหรือน้องชาย?”
“ถ้าทายผิด คราวนี้ฉันจะเอาจมูกเธอ!”
ถ้าไม่มีจมูกละก็...
จิ่วซานซานจินตนาการตามโดยไม่รู้ตัว
น่าเกลียดมาก
ชีวิตฉันคงจบสิ้นแล้ว
เธออ้าปาก คำว่าพี่ชายกับน้องชายเหมือนลวกปาก พึมพำติดอยู่ในปากตั้งนานก็พูดไม่ออก
ใครจะไปรู้ว่าพวกมันหน้าตาเหมือนกันเป๊ะหรือไม่เหมือนกันกันแน่!
คนคิดเกมนี้ขึ้นมาป่วยหรือไง!
“สาม... สอง...”
เดาสุ่มสักคำดีไหม?
โอกาสห้าสิบห้าสิบ ลองเสี่ยงดู เผื่อจากจักรยานจะกลายเป็นมอเตอร์ไซค์?
ความเจ็บแสบที่แก้มแล่นวาบ เสียงไพเราะของแม่ชีเฉียดผ่านผิวเธอ
“เป็นพี่ชายจ้ะ เจ้าตัวน้อย~”
“นายเป็นพี่ชาย!”
เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ก่อนร่างจะหายไปจากตักเธอ