ฉันเป็นสาวเพ้อฝันเรื่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในเกมสยองขวัญ!

ตอนที่ 18 ฉันเป็นแฟนคลับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในเกมสยองขวัญ!

6 นาที· 1.3K คำ

นี่คือเหตุผลที่ตลอดสามเดือนก่อนหน้า จิ่วซานซานหาแต้มความหวาดกลัวไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ไม่ใช่แค่เพราะผู้เล่นตกใจยากขึ้น แต่ที่สำคัญคือเพื่อนร่วมงานแต่ละคนโหดเกินไป เธอกลัวว่าพลาดท่าเมื่อไรก็จะตกเป็นเหยื่อเสียเอง

เธอกลัวเจ็บ

ความเจ็บแปลบที่ต้นคอกระตุ้นให้เธอสั่นโดยไม่รู้ตัว จิ่วซานซานที่ได้สติกลับมาค่อย ๆ ปรับท่าทางอย่างเหม่อลอย

ไหน ๆ ก็ขยับแล้ว เปลี่ยนท่าให้สบายไปเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าซ่งขวางล่าง

มือเล็กเย็นเฉียบเกี่ยวรั้งลำคอเธอ กลิ่นอับชื้นเหนียวเหนอะพลันโอบล้อมร่าง

เด็กน้อยแสยะยิ้ม ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงจนเป็นเส้น

“ฮิ ๆ ๆ ๆ ๆ ขยับแล้ว ขยับแล้ว!”

“ลองทายสิ ฉันเรียกพี่ชายหรือน้องชาย?”

“ถ้าทายผิด คราวนี้ฉันจะเอาจมูกเธอ!”

ถ้าไม่มีจมูกละก็...

จิ่วซานซานจินตนาการตามโดยไม่รู้ตัว

น่าเกลียดมาก

ชีวิตฉันคงจบสิ้นแล้ว

เธออ้าปาก คำว่าพี่ชายกับน้องชายเหมือนลวกปาก พึมพำติดอยู่ในปากตั้งนานก็พูดไม่ออก

ใครจะไปรู้ว่าพวกมันหน้าตาเหมือนกันเป๊ะหรือไม่เหมือนกันกันแน่!

คนคิดเกมนี้ขึ้นมาป่วยหรือไง!

“สาม... สอง...”

เดาสุ่มสักคำดีไหม?

โอกาสห้าสิบห้าสิบ ลองเสี่ยงดู เผื่อจากจักรยานจะกลายเป็นมอเตอร์ไซค์?

ความเจ็บแสบที่แก้มแล่นวาบ เสียงไพเราะของแม่ชีเฉียดผ่านผิวเธอ

“เป็นพี่ชายจ้ะ เจ้าตัวน้อย~”

“นายเป็นพี่ชาย!”

เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ก่อนร่างจะหายไปจากตักเธอ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป