เมื่อเห็นเช่นนั้น ภายในรถก็พลันโกลาหล
เสียงกรีดร้องประสานของเอ็นพีซี เสียงผู้เล่นพูดคุยกันเบา ๆ อย่างจงใจ และเสียงคนที่รับแรงกดดันทางจิตใจไม่ไหวจนสติแตก...
ชั่วขณะนั้นราวกับทุกคนตกอยู่กลางพายุ แม้คนที่คิดจะลงจากรถก็ไม่กล้าลงมือทำจริง ๆ
ละอองเลือดสาดกระเซ็นเปื้อนปลายผม ใบหู แก้มที่เพิ่งเช็ด และเสื้อผ้าของจิ่วซานซาน เธอหอบหายใจเฮือกใหญ่ ทว่ากลับสูดกลิ่นคาวเลือดเข้าไปเต็มปอด
“แค่ก ๆ ๆ...”
แรงระเบิดเมื่อครู่ทำให้เธอตกใจจนแทบสิ้นสติ กว่าจะหายใจเอาอากาศเข้าไปได้และตั้งหลักได้ แรงสะเทือนขวัญที่ตามมาก็ทำให้หัวใจเธอกระตุกอย่างรุนแรง
คราวนี้ไม่แน่ว่าเธออาจหัวใจวายจริง ๆ
เธอมองคราบเลือดกับเศษสมองบนเสื้อ รู้สึกคลื่นไส้ปั่นป่วนอยู่ในท้อง
ก่อนหน้านี้เธอเสียขวัญจนแทบสติวิปลาสเพราะซ่งขวางล่าง จึงไม่ทันรู้สึกอะไร แต่พอตั้งสติได้ ประสาทสัมผัสกลับยิ่งไวขึ้น
เธอปิดปาก พยายามข่มความรู้สึกอยากอาเจียน แต่กลับพบว่าทำอย่างนั้นยิ่งทำให้คลื่นไส้หนักกว่าเดิม
ไม่ไหวแล้ว!
เธอผลักหน้าต่างเปิดพรวด แล้วพุ่งศีรษะออกไปอาเจียนทันที
“อ้วก—!!!”
แววรังเกียจวาบผ่านใบหน้าของซ่งขวางล่าง
“อ้วก!!! บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของฉัน—! อ้วก—!!”
“บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป—ยังไม่ทัน—อ้วก—ย่อยเลย—”
“สิบหยวน—อ้วก—สิบหยวนเชียวนะ—อ้วก—หมี่—”
รถโดยสารกำลังแล่น ลมพัดผ่านใบหน้าเธอ พากลิ่นนั้นไปถึงปลายจมูกของซ่งขวางล่าง