สะดุ้งตื่นเพราะฝันร้ายแล้วก็ข่มตานอนไม่หลับอีก จิ่วซานซานจึงลุกจากเตียงเสียเลย
พอเธอลุกขึ้น ทั้งสามคนที่แกล้งตายอยู่ก็ทยอยลุกขึ้นนั่งตาม
มือข้างหนึ่งยื่นลงมาจากเตียงชั้นบน แม่ชียิ้มพลางใช้นิ้วไล้แก้มจิ่วซานซาน
“อรุณสวัสดิ์ เจ้าตัวน้อย วันนี้ตื่นเช้าจัง”
จิ่วซานซานขยี้ตาแล้วบีบฝ่ามือของมัน “อื้ม อรุณสวัสดิ์ ฉันฝันร้ายจนตกใจตื่นน่ะ”
หลังจากจัดการโน่นนี่เสร็จ เธอก็ถูมือพลางนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกาต้มน้ำ
ผงปรุงรสบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือแค่รอน้ำร้อนราดลงไป
เจินจื่อหวีผมเรียบร้อยแล้ว มันไม่จำเป็นต้องกินอาหาร และระบบก็แจ้งกำหนดการดันเจี้ยนให้มันทราบแล้ว
มันจึงได้แต่กอดจิ่วซานซานอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะค่อย ๆ มุดเข้าไปในโทรทัศน์
คนที่จากไปต่อมาคือแม่ชี มันแต่งแต้มริมฝีปากด้วยสีแดงฉูดฉาดหน้ากระจก ดูคล้ายแวมไพร์อยู่ไม่น้อย
“ขอพระผู้เป็นเจ้าคุ้มครองนะ เจ้าตัวน้อย”
จิ่วซานซานหดคอเล็กน้อย แล้วยกมือโบกลาอีกฝ่าย
“เอ่อ ขอให้พระผู้เป็นเจ้าคุ้มครองเหมือนกัน”
ในที่สุดน้ำก็เดือด เธอวางแผ่นไม้ปิดถ้วยบะหมี่อย่างใจจดใจจ่อ ปลายนิ้วที่รอไม่ไหวเคาะเข่ารัว ๆ
“ฉันก็ต้องไปแล้วนะ เสี่ยวจิ่ว อยู่ในดันเจี้ยนระวังตัวด้วยล่ะ อย่าโดนผู้เล่นพวกนั้นฆ่าเอา”
จิ่วซานซานพยักหน้า มองคุณปากฉีกหายไปจากห้องพัก ก่อนจะหันกลับมานั่งยอง ๆ เฝ้าบะหมี่ต่อ
กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องพัก
กลิ่นหอมนั้นไม่ได้หยุดนิ่ง หากแผ่ขยายและลอยสูงขึ้นอย่างมีชีวิตชีวา ตรงเข้าสู่สมอง ราวกับมือซุกซนที่คอยเกาเบา ๆ ไม่หยุด ทั้งที่ท้องและส่วนลึกในใจ กระตุ้นความหิวโหยดั้งเดิมให้พลุ่งขึ้นมา