ฉันเป็นสาวเพ้อฝันเรื่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในเกมสยองขวัญ!

ตอนที่ 16 จรรยาบรรณในอาชีพ เล่นซ่อนหา

6 นาที· 1.4K คำ

รอยยิ้มของซ่งขวางล่างชะงักไปชั่วขณะ

จิ่วซานซานแอบลืมตาขึ้นมานิดหนึ่ง เห็นเขายังคงเดินตรงเข้ามาโดยไม่หยุดฝีเท้า

ชีวิตฉันจบสิ้นแล้ว!

ที่ลูเวินเยว่พูดไว้ก็เชื่อถือไม่ได้เลยสักนิด!!

ขณะที่จิ่วซานซานคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว เสียงแตรดังสนั่นก็กรีดผ่านอากาศโดยรอบ

เธอหันไปมองราวกับได้รับการช่วยเหลือ รถโดยสารคันหนึ่งแล่นฝ่าหมอกบางหลังฝนตก ก่อนจะค่อย ๆ จอดเทียบป้าย

สีเคลือบทั่วทั้งคันหลุดลอกเป็นแผ่น ๆ กระจกหน้าต่างมีรอยร้าวราวใยแมงมุม ปกคลุมด้วยคราบสกปรกหนาเตอะที่เช็ดไม่ออก

รถโทรมขนาดนี้ยังวิ่งได้จริงเหรอ?

จิ่วซานซานกลืนน้ำลาย แล้วแอบเหลือบมองซ่งขวางล่างที่อยู่ข้าง ๆ

เอ๊ะ เมื่อเทียบกับเขาแล้ว รถโดยสารนี่ดูดีสุด ๆ ไปเลย!

ก่อนขึ้นรถ เธอไม่ลืมกวาดตามองป้ายประจำรถเพื่อยืนยันว่าเป็นรถโดยสารสาย 13 จากนั้นก็รีบขึ้นไป

คนขับนั่งอยู่ในห้องคนขับ ปีกหมวกสีเทาอมเขียวแทบจะบังใบหน้าของมันไว้ทั้งหมด

“ค่าโดยสาร 2 เหรียญ…”

จิ่วซานซานทำตามที่ถูกกำชับไว้โดยไม่สนใจคำพูดของมัน แล้วเดินตรงไปยังที่นั่งแถวแรกทางขวามือ

เป็นที่นั่งคู่

คนที่นั่งริมทางเดินก้มหน้าต่ำ มือทั้งสองรองคางไว้

จิ่วซานซานมองสีหน้าของมันไม่ชัด จึงค่อย ๆ ก้าวข้ามไปทางด้านหน้า แล้วนั่งลงตรงที่นั่งริมหน้าต่าง

ทันทีที่เธอนั่ง ซ่งขวางล่างก็ปรากฏตัวขึ้นบนรถ เขาจ่ายค่าโดยสารอย่างว่าง่าย

ที่แท้เขาก็รู้จักทำตามกฎเหมือนกันนี่นา เธอนึกว่าเขาจะลงมือฆ่าตั้งแต่แรกเสียอีก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป