รอยยิ้มของซ่งขวางล่างชะงักไปชั่วขณะ
จิ่วซานซานแอบลืมตาขึ้นมานิดหนึ่ง เห็นเขายังคงเดินตรงเข้ามาโดยไม่หยุดฝีเท้า
ชีวิตฉันจบสิ้นแล้ว!
ที่ลูเวินเยว่พูดไว้ก็เชื่อถือไม่ได้เลยสักนิด!!
ขณะที่จิ่วซานซานคิดว่าตัวเองคงไม่รอดแล้ว เสียงแตรดังสนั่นก็กรีดผ่านอากาศโดยรอบ
เธอหันไปมองราวกับได้รับการช่วยเหลือ รถโดยสารคันหนึ่งแล่นฝ่าหมอกบางหลังฝนตก ก่อนจะค่อย ๆ จอดเทียบป้าย
สีเคลือบทั่วทั้งคันหลุดลอกเป็นแผ่น ๆ กระจกหน้าต่างมีรอยร้าวราวใยแมงมุม ปกคลุมด้วยคราบสกปรกหนาเตอะที่เช็ดไม่ออก
รถโทรมขนาดนี้ยังวิ่งได้จริงเหรอ?
จิ่วซานซานกลืนน้ำลาย แล้วแอบเหลือบมองซ่งขวางล่างที่อยู่ข้าง ๆ
เอ๊ะ เมื่อเทียบกับเขาแล้ว รถโดยสารนี่ดูดีสุด ๆ ไปเลย!
ก่อนขึ้นรถ เธอไม่ลืมกวาดตามองป้ายประจำรถเพื่อยืนยันว่าเป็นรถโดยสารสาย 13 จากนั้นก็รีบขึ้นไป
คนขับนั่งอยู่ในห้องคนขับ ปีกหมวกสีเทาอมเขียวแทบจะบังใบหน้าของมันไว้ทั้งหมด
“ค่าโดยสาร 2 เหรียญ…”
จิ่วซานซานทำตามที่ถูกกำชับไว้โดยไม่สนใจคำพูดของมัน แล้วเดินตรงไปยังที่นั่งแถวแรกทางขวามือ
เป็นที่นั่งคู่
คนที่นั่งริมทางเดินก้มหน้าต่ำ มือทั้งสองรองคางไว้
จิ่วซานซานมองสีหน้าของมันไม่ชัด จึงค่อย ๆ ก้าวข้ามไปทางด้านหน้า แล้วนั่งลงตรงที่นั่งริมหน้าต่าง
ทันทีที่เธอนั่ง ซ่งขวางล่างก็ปรากฏตัวขึ้นบนรถ เขาจ่ายค่าโดยสารอย่างว่าง่าย
ที่แท้เขาก็รู้จักทำตามกฎเหมือนกันนี่นา เธอนึกว่าเขาจะลงมือฆ่าตั้งแต่แรกเสียอีก