มือข้างหนึ่งที่เย็นเล็กน้อยลูบผ่านแก้มของเธอเบา ๆ ชวนให้รู้สึกคันยุบยิบ
ลมหายใจเฉียดผ่านขอบใบหูส่วนที่ไวต่อสัมผัสที่สุด ราวกับขนนกปลิวผ่าน ปลายเสียงของทุกคำถูกจงใจขัดเกลาให้แผ่วพร่าอย่างนุ่มนวล คล้ายเสียงแหบต่ำที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง
«คนสวย ช่วยดูระฆังนี่ให้หน่อยสิ ว่าฉันใส่ถูกหรือเปล่า?»
จิ่วซานซานรู้สึกเหมือนตัวเองเกือบหัวใจวาย
เธอหันกลับไป เสียงระฆังกรุ๊งกริ๊งเฉียดผ่านไหล่
สายตากวาดมองมือของมันอยู่รอบหนึ่ง แต่ไม่เห็นระฆัง จึงเลื่อนขึ้นไปด้วยความสงสัย ก่อนจะหยุดลงที่กระดูกไหปลาร้า
จิ่วซานซาน «...»
ใครใช้ให้เอาระฆังไปผูกไว้กับไม้กางเขนล่ะ!
บาปแล้ว บาปแล้ว บาปแล้ว ฉันไม่ได้เป็นคนให้มันใส่นะ ไม่ว่าอะไรก็ช่าง ขอแค่อย่าให้กระทบโชคลาภของเธอก็พอ
«ฉันชอบของขวัญชิ้นนี้มากเลยนะ เพื่อเป็นการขอบคุณ...»
ลมหายใจของมันโอบล้อมจิ่วซานซานในพริบตา แล้วจุ๊บลงบนแก้มของเธอ
«ว้าย ๆ ๆ ๆ เชี่ย! ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงนะ อย่ามาทำแบบนี้สิ!!»
แม่ชีหัวเราะพรืด ปลายนิ้วอ่อนโยนไล้ผ่านแก้มของเธอ
«คิดอะไรอยู่ล่ะ นี่เป็นแค่เครื่องหมายอย่างหนึ่ง พวกเอ็นพีซีที่ฉันรู้จัก พอเห็นเครื่องหมายนี้แล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรพวกมันก็จะเต็มใจช่วยเธอเอง~»
«โอ้โห ตกใจหมดเลย ฉันนึกว่าตัวเองจะเสียความบริสุทธิ์ตอนแก่เสียแล้ว»
จิ่วซานซานตบอก ปลอบหัวใจที่ยังเต้นระรัวด้วยความตกใจ