เสิ่นชิงเหยี่ยกล่าวว่า แม้น้องชายของเขาจะไม่ชอบพูดจา แต่ทั้งที่ยังเยาว์วัยกลับมีฝีมือหมักสุรา
เขาบอกว่าเมื่อปีก่อน ในเทศกาลชมจันทร์ เสิ่นชิงเหยียนฝังสุราดอกท้อไว้ไหหนึ่งใต้ต้นท้อในจวน แล้วกล่าวว่าจะรอจนวันที่สอบได้เป็นบัณฑิตจึงขุดขึ้นมาดื่มให้สำราญ
เรื่องนี้จึงกลายเป็นสิ่งที่เด็ก ๆ เฝ้ารอ
เจียงเหมียนเหมียนก็เฝ้ารอเช่นกัน
แต่สิ่งที่นางรอคอยคือ เมื่อวันหน้าเสิ่นชิงเหยียนสอบได้เป็นบัณฑิต ตอนเปิดไหสุรา เขาจะพานางไปด้วยหรือไม่
นางไม่รู้เลยว่าสิ่งที่สวี่จืออี้เฝ้ารอ กลับเป็นการขุดไหสุรานั้นขึ้นมาก่อนกำหนด
จนกระทั่งนางขุดขึ้นมาจริง ๆ ในใจเจียงเหมียนเหมียนยังคิดว่า ช่างกล้าหาญเสียจริง เสิ่นชิงเหยียนต้องไล่นางออกจากจวนกั๋วกง แล้วตัดขาดไมตรีกับนางนับแต่นั้นเป็นแน่
ใครจะรู้ว่าเสิ่นชิงเหยียนเพียงขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ช่างเถิด เช่นนั้นก็ดื่มเสียก่อนแล้วกัน!”
สวี่จืออี้ภาคภูมิใจกับเรื่องนี้ยิ่งนัก ลับหลังนางมักโอ้อวดอยู่เสมอว่าพี่ชิงเหยียนดีกับนางเพียงใด รักใคร่นางเพียงใด พี่ชิงเหยียนไม่ยอมดุแม้แต่น้อย ของสำคัญเช่นนั้นผู้อื่นขุดไม่ได้ แต่นางขุดได้
แม้แต่เสิ่นชิงเหยี่ยยังเคยสงสัยว่าเสิ่นชิงเหยียนชอบสวี่จืออี้หรือไม่ มิฉะนั้นเหตุใดจึงไม่โกรธเลยสักนิด
เจียงเหมียนเหมียนโกรธจนกลับบ้านไปร้องไห้โฮ คิดว่าจะได้รับคำปลอบโยนจากบิดามารดา ทว่ากลับถูกมารดาลงโทษให้คุกเข่าในศาลบรรพชน พร้อมกล่าวว่านางเพ้อฝันเกินควร
นับแต่นั้นนางก็เริ่มต่อต้านอย่างถึงที่สุด ยิ่งมีคนกล่าวว่านางเพ้อฝันเกินควร นางก็ยิ่งตั้งใจจะคว้าเสิ่นชิงเหยียนมาให้ได้
วันนี้นางเห็นฮูหยินสวี่นั่งอยู่ข้างฮูหยินกั๋วกง คอยสนทนากันเป็นระยะ
ที่จริงในชาติก่อน งานเลี้ยงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ตระกูลสวี่ก็มาหารือเรื่องการแต่งงานเช่นกัน
เวลานั้นนางยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะวางยาดีหรือไม่ อย่างไรเสียเรื่องเช่นนี้นางก็ไม่เคยมีประสบการณ์
ผลคือถูกคนตระกูลสวี่กระตุ้นเข้า การตัดสินใจวางยาจึงแน่วแน่ขึ้น
น่าเสียดายที่เวลานั้นนางไม่รู้ว่า คนที่เสิ่นชิงเหยียนชอบอย่างแท้จริงมิใช่นาง และมิใช่สวี่จืออี้
ฝนด้านนอกหยุดตกแล้ว ทว่าหิมะยังคงโปรยปราย
เกล็ดหิมะก้อนใหญ่ร่วงหล่นลงมาอย่างหนักหน่วง เม็ดหิมะปัดผ่านกระดาษหน้าต่าง ส่งเสียงซ่า ๆ
เจียงเหมียนเหมียนหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง เริ่มทบทวนเรื่องราวในค่ำคืนนี้
ยิ่งทบทวนก็ยิ่งสิ้นหวัง
พิรุธมีมากเกินไปแล้ว!
ในห้องนั้นของจวนเสิ่น มีพิรุธหลงเหลืออยู่มากเกินไปจริง ๆ!
เจียงเหมียนเหมียนสงบสติอารมณ์ แล้วก้มลงพิจารณาเสื้อผ้าที่ถอดออกมาอย่างละเอียด
ยามฤทธิ์ยาของเสิ่นชิงเหยียนกำเริบ การกระทำของเขาหยาบกระด้างยิ่ง เสื้อผ้าของนางแทบทั้งหมดถูกฉีกออก
แม้จะขาดรุ่งริ่ง แต่ก็ยังพอสวมใส่ได้ พอจะประกอบเป็นชุดได้ครบ
แล้วเสื้อซับในของนางเล่า?
เจียงเหมียนเหมียนสิ้นหวังขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า
เสื้อซับในของนางอยู่ที่ใด?
นางทำเสื้อซับในตกไว้ในห้องของเสิ่นชิงเหยียนแล้ว!
……
คืนนั้นนางหลับไม่สนิทเลยสักนิด เจียงเหมียนเหมียนเป็นไข้
เถาอีคิดจะไปตามหมอมาตั้งแต่กลางดึก แต่เจียงเหมียนเหมียนห้ามไว้
“อย่าส่งเสียง เงียบหน่อย ข้าหลับสักตื่น พรุ่งนี้เช้าก็หายแล้ว”
น่าเสียดายที่ถึงรุ่งเช้าอาการก็ยังไม่ดีขึ้น ลืมตาขึ้นมาก็ปวดศีรษะ ลุกไม่ไหวด้วยซ้ำ
นางคิดว่าเช่นนั้นก็ไปตามหมอเถิด!
แต่เถาอีกลับวิ่งเข้ามาอีกครั้ง กระซิบบอกนางว่า “คุณหนู คนจากตระกูลเสิ่นมาเจ้าค่ะ”
ศีรษะเจียงเหมียนเหมียนอื้ออึงขึ้นมา ใจพลันจมดิ่ง
……
คนตระกูลเสิ่นมาเพื่อส่งของตอบแทน ผู้ที่มาคือแม่นมผู้หนึ่งซึ่งวางตัวภูมิฐาน รูปร่างค่อนข้างท้วม ใบหน้าเปี่ยมเมตตา
ยามนี้นางกำลังสนทนากับฮูหยินอัครมหาเสนาบดีอยู่ในโถงหน้า—
“เมื่อคืนฝนตกหนัก แขกเหรื่อจากไปอย่างเร่งรีบ จวนกั๋วกงจึงเตรียมของตอบแทนไว้ไม่ทัน วันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าจึงมีคำสั่งให้บ่าวไปเยี่ยมเยียนขอขมาตามจวนต่าง ๆ พร้อมมอบของตอบแทนให้เจ้าค่ะ”
แม้เป็นบ่าว แต่ถ้อยคำกลับไม่ถ่อมตนจนเกินไปและไม่หยิ่งยโส ฮูหยินอัครมหาเสนาบดีก็ยิ้มรับ
“ฮูหยินผู้เฒ่าคิดมากไปแล้ว เมื่อวานจวนเสิ่นจัดงานวันเกิดได้เรียบร้อยครบถ้วน ไม่มีผู้ใดหาข้อตำหนิได้”
“ขอแม่นมช่วยกล่าวขอบคุณแทนข้าด้วย วันหน้าข้าจะไปเยี่ยมเยียนด้วยตนเองเพื่อแสดงความขอบคุณ”
นางมิได้คิดจะรั้งอยู่นาน สนทนาพอเป็นพิธีก็จากไป
แต่เมื่อเดินถึงประตู กลับพบสาวใช้ในเรือนของเจียงเหมียนเหมียน สาวใช้น้อยวิ่งมาด้วยความรีบร้อน เผลอชนแม่นมเข้าโดยไม่ตั้งใจ จึงถูกพ่อบ้านตำหนิ—
“ลนลานอะไรเช่นนี้? หากล่วงเกินแขกผู้มีเกียรติขึ้นมา เจ้ารับผิดชอบไหวหรือ?”
แม่นมรีบโบกมือ “อย่าเรียกข้าว่าแขกผู้มีเกียรติเลย ข้าก็เป็นบ่าวที่ออกมาทำธุระเช่นกัน” กล่าวจบยังช่วยพยุงสาวใช้น้อยขึ้น แล้วถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “มีธุระอันใดจึงร้อนใจถึงเพียงนี้?”
สาวใช้ขี้ขลาด ก้มหน้าพูดเสียงเบาว่า “เมื่อคืนคุณหนูรองตากฝนกลับมา จึงล้มป่วย บ่าวกำลังจะไปตามหมอเจ้าค่ะ”
พ่อบ้านจวนอัครมหาเสนาบดีตำหนิเสียงต่ำว่า “ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่เหตุผลให้เจ้าทำอะไรซุ่มซ่าม”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม่นมก็รู้ว่าจวนอัครมหาเสนาบดีมิได้ใส่ใจคุณหนูรองผู้นั้น
นางมิได้กล่าวสิ่งใด เพียงขึ้นรถม้าจากไป
กระทั่งกลับถึงจวนกั๋วกงหลี่ นางจึงรายงานเรื่องราวทั้งหมดแก่ฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินกั๋วกงตามตรง
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นฟังแล้วเป็นกังวลยิ่ง “นางตากฝนจนป่วยในจวนของเรา หากไม่รู้ก็แล้วไป แต่เมื่อรู้แล้วจะเพิกเฉยไม่สนใจย่อมไม่ถูก”
ฮูหยินกั๋วกงก็คิดเช่นเดียวกัน “เตรียมของเพิ่มอีกชุด แล้วให้คนส่งไปเถิด”
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นนึกขึ้นได้บ้างแล้ว “ใช่เด็กที่ตามหลังอาเหยียนอยู่ทุกวันตอนยังเล็กหรือไม่?”
“นางนั่นแหละเจ้าค่ะ” ฮูหยินกั๋วกงกล่าวยิ้ม ๆ “ตอนเด็ก ๆ นางยังเคยต่อยตีกับคุณหนูตระกูลสวี่ เพราะไหสุราของน้องเหยียนใบนั้นด้วย”
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นนึกออกทั้งหมดแล้ว จึงยิ้มกล่าวว่า “ข้าจำได้ เด็กสาวที่ไม่รู้จักหนักเบาผู้นั้น ขึ้นคร่อมอีกฝ่ายแล้วทุบตีจนหน้าผากแตก สุดท้ายตระกูลสวี่ยังมาถึงหน้าประตู ทำให้จวนเราต้องขอโทษไปด้วย”
“พูดถึงแล้ว ทุกวันนี้นางยังเฝ้าคิดถึงอาเหยียนอยู่หรือ?”
ฮูหยินกั๋วกงครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “น่าจะยังคิดถึงอยู่กระมัง? เมื่อวานในงานเลี้ยงวันเกิด อาเหยียนมาคารวะอวยพรวันเกิดท่านแม่ สายตาของนางก็ไม่เคยละจากอาเหยียนเลย”
“เพียงแต่...” ฮูหยินกั๋วกงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ “เพียงแต่นิสัยของน้องเหยียนเย็นชาเกินไป หลายปีมานี้ทำให้จิตใจของคุณหนูมากมายเสียเปล่า แต่ข้าเห็นว่าเมื่อครั้งยังเยาว์ เขาอดทนต่อคุณหนูตระกูลสวี่ผู้นั้นมากกว่า ไหสุราล้ำค่าเช่นนั้นถูกขุดขึ้นมาแล้ว ยังไม่เห็นเขาโกรธสักเท่าไร”
ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้ว “เช่นนั้นเมื่อวานเจ้าจึงคุยกับฮูหยินใหญ่ตระกูลสวี่เรื่องหมั้นหมายหรือ?”
ฮูหยินกั๋วกงรีบส่ายหน้า “ท่านแม่เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ มิได้คุยเรื่องหมั้นหมาย นางเป็นฝ่ายพูดอยู่ผู้เดียว สะใภ้ไม่ได้รับปากแม้แต่คำเดียว”
ฮูหยินผู้เฒ่าสนใจใคร่รู้ “ได้ยินว่านางออกจากเมืองหลวงไปสิบปีเพื่อรักษาตัว ตกลงป่วยเป็นโรคอันใด?”
ฮูหยินกั๋วกงไม่ทราบ “ไม่ว่าเป็นโรคใด ต้องใช้เวลารักษาถึงสิบปี เห็นได้ว่าร่างกายคงไม่แข็งแรงนัก”
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้าซ้ำ ๆ “ถูกต้อง ภรรยาของอาเหยียนไม่จำเป็นต้องงดงาม ทั้งไม่จำเป็นต้องฉลาด ขอเพียงอาเหยียนชอบ ต่อให้นางเป็นคนดีหรือคนเลว ข้าก็ไม่ใส่ใจ แต่อย่างน้อยต้องเป็นคนที่สุขภาพแข็งแรง!”
“เอาละ ในเมื่อเด็กสาวตระกูลเจียงชอบอาเหยียน เจ้าก็ให้อาเหยียนไปเยี่ยมนางเสีย อย่างไรก็ตากฝนเพราะงานเลี้ยงวันเกิดของข้า”
เมื่อถ้อยคำนี้ไปถึงเสิ่นชิงเหยียน เขากำลังเหม่อมองเตียงที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ กับเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายเต็มพื้น
ยามผู้ติดตามจูเซิงผลักประตูเข้ามา เขาถามว่า “คุณชายตื่นแล้วหรือยัง?”
ทว่าเสียงตวาดอันแปลกหูอย่างยิ่งกลับดังออกมาจากในห้องว่า “ออกไป!”