เสน่ห์หอหอม

ตอนที่ 3 ตระกูลสวี่กำลังหารือเรื่องหมั้นหมายกับตระกูลเสิ่น

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

รถม้าอ้อมไปยังประตูเล็กบานหนึ่งของจวนอัครมหาเสนาบดี ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือนของเจียงเหมียนเหมียน

เถาอียังคงอธิบายกับบ่าวไพร่ว่าคุณหนูถูกฝน เสื้อผ้ากับรองเท้าถุงเท้าล้วนเปียกชุ่ม ไม่สะดวกพบผู้คน จึงเข้ามาทางประตูเล็ก

ไม่มีผู้ใดสงสัย

ทว่าเพิ่งกลับถึงห้อง ก็เห็นเจียงสืออี๋เร่งรุดมาหา

เจียงสืออี๋ คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเจียง อายุมากกว่านางสองปี ปีนี้อายุสิบเก้าแล้ว

เจียงเหมียนเหมียนจำได้ว่า ในปีนี้คนในบ้านเริ่มจัดเตรียมเรื่องแต่งงานให้นางแล้ว คู่หมายคือซื่อจื่อแห่งจวนโหวผิงหยาง

เดิมทีดูเหมือนจะแต่งงานกันหลังพ้นปีใหม่ ทว่าภายหลังไม่รู้ด้วยเหตุใด เจียงสืออี๋กลับไม่ได้แต่ง

ลากยาวไปอีกปี นางจึงแต่งกับบุตรชายคนโตของเสนาบดีกระทรวงพิธีการ

ยามนี้เจียงสืออี๋ยืนอยู่ตรงนั้น บนบ่ายังมีเกล็ดหิมะเกาะอยู่

ท่วงท่าสุภาพอ่อนโยน คิ้วตายังคงสงบเรียบเฉยดังในความทรงจำ

ชาติที่แล้วเจียงเหมียนเหมียนไม่ชอบท่าทางเช่นนี้ของเจียงสืออี๋เอาเสียเลย นางคิดว่าความอ่อนโยนเพียบพร้อม ความสง่างามและสุขุมเหล่านั้น ล้วนเป็นสิ่งที่เจียงสืออี๋เสแสร้งขึ้นเพื่อสร้างชื่อเสียงอันดีงาม

แท้จริงแล้วเมื่อปิดประตูลง นางกลับร่วมมือกับน้องสามแบ่งปันความรักทั้งหมดของบิดามารดา ทำให้คุณหนูรองซึ่งคั่นกลางอย่างนางดูไร้ความสามารถและเป็นส่วนเกินยิ่งนัก

ก่อนแต่งกับเสิ่นชิงเหยียน นางจมอยู่กับความขุ่นแค้นอันฝังแน่นมาโดยตลอด จงใจเหินห่างจากพี่สาวผู้นี้ คอยระแวดระวังในใจ ทั้งยังตั้งตนเป็นปฏิปักษ์กับนางทุกเรื่อง

ความอ่อนโยนและการปกป้องคุ้มครองทั้งหมดที่เจียงสืออี๋มอบให้ นางกลับมองเป็นเพียงการเสแสร้งเอาใจและการให้ทานอย่างจงใจ

กระทั่งนางหย่าขาดจากเสิ่นชิงเหยียน กลับมายังจวนอัครมหาเสนาบดี แล้วล้มป่วยจนลุกไม่ขึ้น

น้องสามเจียงเจียเหอประณามนางอยู่ในเรือน ด่าว่านางทำให้วงศ์ตระกูลเสื่อมเสีย สั่งให้นางพาเสิ่นรั่วฝูไสหัวไปเสีย อย่ามาทำให้ตระกูลเจียงแปดเปื้อน

ครานั้นพี่สาวคนโตซึ่งออกเรือนไปแล้วกลับมา และบังเอิญเห็นเหตุการณ์นี้พอดี

เจียงสืออี๋ผู้มีนิสัยอ่อนโยนมาเสมอ ฟาดฝ่ามือลงไปอย่างแรง

เสียงเพียะนั้น แม้อยู่ในห้องนางก็ยังได้ยิน

จากนั้นเจียงสืออี๋ก็ปลอบเอ๋อฟูด้วยน้ำเสียงสะอื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เอ๋อฟูไม่ต้องกลัว มีน้าหญิงอยู่ทั้งคน ไม่มีใครรังแกเจ้าได้ เอ๋อฟูของเราต้องเติบโตให้ดี ให้แม่ของเจ้าได้เชิดหน้าชูตาบ้าง”

กว่าจะถึงตอนนั้น เจียงเหมียนเหมียนจึงตระหนักว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางปล่อยให้ความอาฆาตและอคติท่วมท้นทั่วร่าง ผลักไสคนเพียงผู้เดียวในโลกที่เต็มใจปกป้องและดีกับนางออกไปด้วยมือของตนเอง

เถาอีกำลังปิดประตู เสียงลมและหิมะพลันเงียบลง ทว่าเตาถ่านในห้องยังไม่ติดไฟ

หนาวเย็น

เจียงเหมียนเหมียนค่อย ๆ เดินไปหยุดตรงหน้าเจียงสืออี๋ แล้วยกมือขึ้นแตะไหล่ของนางเบา ๆ

ปลายนิ้วสัมผัสเกล็ดหิมะ เย็นเฉียบ

นางพลันนึกถึงคราวก่อนที่คุกเข่าอยู่หน้าจวนอัครมหาเสนาบดี วิงวอนบิดาให้ช่วยตระกูลเสิ่น นิ้วมือของนางจมอยู่ในหิมะ เย็นเยียบเช่นนี้เหมือนกัน

“พี่หญิง” เจียงเหมียนเหมียนอ้าปากหลายครั้ง ท้ายที่สุดเอ่ยออกมาได้เพียงคำนี้ ทั้งยังแหบพร่าอย่างยิ่ง

นางไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับเจียงสืออี๋อย่างไร หากขอโทษทันทีคงดูเสแสร้งเกินไป ส่วนการโผเข้ากอดก็เสแสร้งไม่ต่างกัน

แม้นางอยากกอดเจียงสืออี๋สักครั้งเหลือเกิน ทว่าตัวนางในช่วงเวลานี้ไม่ควรเป็นเช่นนั้น

ยามนี้นางยังคงเป็นคุณหนูรองผู้ดื้อรั้นแห่งจวนอัครมหาเสนาบดี ยังคงเป็นคนบ้าที่ทะเลาะกับน้องสามทุกวันและกล่าวโทษบิดามารดาว่าไม่ยุติธรรม

หากทำเกินไป ย่อมชวนให้ผู้คนสงสัย

ทว่า...นางคิดถึงเจียงสืออี๋เหลือเกิน คิดถึงอย่างยิ่ง

เจียงเหมียนเหมียนก้มหน้า น้ำตาหยดแหมะลงมา ทำให้เจียงสืออี๋ร้อนใจ

“หนาวจนตัวแข็งหรือ?” เจียงสืออี๋กุมมือของเจียงเหมียนเหมียนไว้ “เดิมทีผู้อาวุโสกำลังสนทนากันอยู่ จู่ ๆ ลมก็พัดขึ้นมา จากนั้นฝนก็ปนเม็ดหิมะสาดลงมา เสียงฟ้าร้องก็ดังน่าตกใจ แขกเหรื่อพากันกลับอย่างเร่งรีบ พวกเราก็เร่งรีบเช่นกัน”

เจียงสืออี๋กล่าวอย่างรู้สึกผิด “โทษข้าเอง ควรอยู่รอเจ้าอีกสักหน่อย”

นางจูงเจียงเหมียนเหมียนเข้าห้อง สั่งชิงถัง สาวใช้ของตน ให้ช่วยเถาอีจุดเตาถ่านโดยเร็ว

จากนั้นจึงถามว่า “ตอนนั้นเจ้าไปที่ใดมา? ไม่มีใครหาเจอเลย ท่านแม่โกรธแล้ว เร่งให้พวกเราออกเดินทางทันที”

เจียงเหมียนเหมียนไม่กล้าบอกว่าไปที่ใดมา ได้แต่กุเรื่องส่งเดชว่า “อาจเป็นเพราะกินมากไป จึงปวดท้อง”

เถาอีคงจะประหม่า มือสั่นไม่หยุด พี่น้องสองคนคุยกันมาตั้งนานแล้ว แต่เพิ่งจุดตะเกียงได้เพียงดวงเดียว

ชิงถังจะเข้าไปช่วย ยังเอ่ยแก้ต่างให้เถาอีเสียก่อนว่า “คงเป็นเพราะมือแข็งจากความหนาว จึงไม่เชื่อฟังเจ้าค่ะ”

เจียงเหมียนเหมียนรีบห้าม “ไม่ต้องจุดแล้ว ข้าเหนื่อย อยากอาบน้ำแล้วเข้านอน พี่หญิงใหญ่กลับไปพักผ่อนเถิด!”

ในใจเจียงสืออี๋อยากอยู่กับนางให้นานกว่านี้ ท้ายที่สุดเจียงเหมียนเหมียนก็ยากจะทำสีหน้าดี ๆ ให้เห็นสักครั้ง

ก่อนมานางเตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกไล่ออกไปเสียอีก ทว่าพอได้ยินเจียงเหมียนเหมียนเรียก “พี่หญิง” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางก็เผลอใจอ่อนขึ้นทุกที

ถึงกับคิดอยากนอนค้างในห้องของเจียงเหมียนเหมียนด้วยซ้ำ

แต่สุดท้ายนางยังรู้จักวางตัว การที่น้องสาวเปลี่ยนท่าทีต่อนางเป็นเรื่องดี ทว่าก็ไม่อาจเร่งร้อนเกินไป

ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป ต้องปล่อยให้มีช่วงเวลาปรับตัว การเปลี่ยนแปลงจึงจะยืนยาว

เจียงสืออี๋ลุกขึ้น ถอดเสื้อคลุมกันหนาวที่สวมอยู่ด้านหลัง แล้วส่งให้เจียงเหมียนเหมียน

“นี่เป็นของที่เพิ่งส่งมาให้จากในจวน ข้ารู้ว่าเจ้าคงไม่มี ไม่เป็นไร ของข้าก็คือของเจ้า หากในจวนไม่ตัดเย็บให้เจ้า ของข้าก็ยกให้เจ้า เหมียนเหมียน...”

นางอ้ำอึ้ง ลังเลอยู่นาน สุดท้ายยังคงเอ่ยว่า “สวี่จืออี้กลับเมืองหลวงแล้ว”

ระหว่างทางกลับ ชิงถังกล่าวว่า “วันนี้คุณหนูรองดูเหมือนไม่มีท่าทีเป็นปรปักษ์แล้ว ทั้งยังรับเสื้อคลุมของท่านด้วย”

“แต่ก่อนนางต่อต้านของที่ท่านมอบให้เสมอ มักกล่าวว่าไม่ต้องการทานอันไร้ค่า”

“เมื่อครู่คุณหนูรองไม่ได้พูดเช่นนั้น ช่างน่ายินดีจริง ๆ”

เจียงสืออี๋ก็ยินดีเช่นกัน

เพียงแต่พอนึกถึงเรื่องที่ได้ยินในงานเลี้ยงวันเกิดของตระกูลเสิ่นว่า สวี่จืออี้กลับเมืองหลวงแล้ว นางก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

ตระกูลสวี่กำลังหารือเรื่องหมั้นหมายกับตระกูลเสิ่น

แล้วเหมียนเหมียนจะทำอย่างไร?

เหมียนเหมียนชอบคุณชายรองเสิ่นมาตั้งแต่เด็กนี่นา!

...

หลังอาบน้ำ เจียงเหมียนเหมียนก็ขึ้นเตียงแต่หัวค่ำ ห่มผ้าคลุมตัวแน่นหนา

เถาอีร้อนใจยิ่งนัก ตรวจประตูหน้าต่างอีกครั้ง แล้วเหลือช่องไว้ตรงหน้าต่างด้านหลังเพียงช่องหนึ่ง ก่อนกลับมาถามเสียงเบาว่า “คุณหนู หากตระกูลเสิ่นกับตระกูลสวี่หารือเรื่องหมั้นหมายสำเร็จ จะทำอย่างไรเจ้าคะ?”

เจียงเหมียนเหมียนไม่พูด ผ่านไปครู่ใหญ่จึงส่งเสียงออกมา “อืม ก็ดี”

เถาอีแทบจะร้องไห้แล้ว คุณหนูพูดเรื่องอะไรกันแน่!

เจียงเหมียนเหมียนเองก็ไม่รู้ว่าตนกำลังพูดอะไร

สวี่จืออี้เป็นเพื่อนเล่นในวัยเยาว์ของนาง ทว่านางไม่ได้พบคนผู้นั้นมาหลายปีแล้ว

นางยังจำได้ว่าในวัยเด็ก สวี่จืออี้สนิทสนมกับเสิ่นชิงเหยียนมากกว่า เมื่อเทียบกับเด็กคนอื่นที่เล่นด้วยกัน เสิ่นชิงเหยียนมักสุภาพและตามใจนางเป็นพิเศษ

อย่างเช่นปีนั้นที่สวี่จืออี้ขุดไหสุราดอกท้อใต้ต้นท้อในจวนกั๋วกงหลี่ขึ้นมา

เจียงเหมียนเหมียนยิ่งกลัดกลุ้ม

เรื่องนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใดกัน?

ปีนั้นนางอายุห้าขวบหรือหกขวบ?

ตระกูลเสิ่นก็คือจวนกั๋วกงหลี่ กั๋วกงหลี่ในรุ่นนี้คือเสิ่นชิงเหยี่ย พี่ชายของเสิ่นชิงเหยียน

เด็ก ๆ ในตระกูลขุนนางแห่งเมืองหลวงมักเล่นด้วยกันตั้งแต่เล็ก แม้เสิ่นชิงเหยียนจะมีนิสัยเย็นชา ทว่าพี่ชายของเขา เสิ่นชิงเหยี่ย กลับต้อนรับขับสู้ผู้คนอย่างกระตือรือร้น

เขามักพาเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งไปยังจวนกั๋วกงหลี่ พอเล่นกันทีก็วุ่นวายไปตลอดทั้งวัน

ยามเที่ยงจวนกั๋วกงหลี่จะจัดเตรียมอาหารกลางวันให้พวกเขา เมื่อเล่นจนเหนื่อยก็ยังมีห้องรับรองให้พักผ่อน

ผู้ใหญ่ทั้งหลายล้วนยุ่งวุ่นวาย จะมีเวลามาใส่ใจเด็ก ๆ อย่างพวกเขาสักเท่าใด

อีกทั้งแต่ละบ้านก็มีบ่าวไพร่ติดตาม เด็กที่โตพอประมาณย่อมไม่ก่อเรื่องเกินเลย อย่างมากก็แค่เที่ยวเล่นไปตามจวนขุนนางในเมืองหลวง จากบ้านเจ้าไปบ้านเขา แล้วจากบ้านเขามาบ้านเจ้า

สุราดอกท้อไห่นั้นเป็นเสิ่นชิงเหยี่ยที่เอ่ยขึ้นมาก่อน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป